దొంగా - పోలీసూ - ఓ కోర్టు.

6th April-2013:
సమయం తెల్లవారుఝామున సుమారుగా మూడున్నరై ఉంటుంది, అప్పటికి గంటక్రితమే పడుకున్న నేను నాన్నగారి పిలుపుకు ఉలికిపడి నిద్రలేచాను. తను “వెనుకవేపు తలుపేయడం మరచిపోయావా తీసుంది” అని అడిగారు. నేను “లేదండీ గంటక్రితమే మంచినీళ్ళు తాగుతూ కూడా చెక్ చేశాను వేసే ఉండాలే” అనుకుంటూ హాల్ లోకి వచ్చి తలుపు చూస్తే బార్లా తెరచి ఉంది.

ఒకడుగు బయటకి వెళ్లి ఎవరైనా ఉన్నారేమో చూసి వచ్చి తలుపు వేసి ఎందుకో అనుమానం వచ్చి ఇంట్లో సామాన్లు చెక్ చేయడం మొదలెట్టాను. టేబుల్ మీద ఉండాల్సిన లాప్ టాప్ లేదు, టీవి మీద పెట్టిన స్మార్ట్ ఫోన్, కప్ బోర్డ్స్ లో ఉండాల్సిన మరో మూడు సెల్ఫోన్స్ కూడా లేవు, కొన్ని అల్మారాలలో వస్తువులు చిందరవందర చేసి ఉన్నాయ్. దాంతో ఇంట్లో దొంగతనం జరిగిందని అర్ధమైంది.

వెంటనే మిస్సింగ్ ఫోన్స్ కి రింగ్ ఇవ్వడం మొదలెట్టాం. మూడు ఫోన్లు స్విచ్చాఫ్ అని మెసేజ్ వచ్చింది నాలుగో ఫోన్ రింగ్ ఇంటి బయటనుండి వినిపించడం మొదలైంది. దానితోపాటే ప్లాస్టిక్ షీట్ మీద ఎవరో నడుస్తున్నట్లు అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. మాకు దొంగ అక్కడే ఉన్నాడేమోనన్న అనుమానం వచ్చింది. వెంటనే పోలీసుల కోసం 100 కి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పి అడ్రస్ ఇచ్చి ఎదురు చూడ్డం మొదలెట్టాం.

అడుగుల చప్పుడు ఆగిపోయింది కానీ ఫోన్ రింగ్ మాత్రం అక్కడనుండే వినిపిస్తుంది. ఐదునిముషాలకి కొంచెం ధైర్యం వచ్చి సేఫ్టీకోసం పక్కనే ఉన్న పచ్చడిబండ తీస్కుని మెల్లగా తలుపు తీసి ఫోన్ రింగ్ వచ్చిన వైపు వెళ్ళాను. అక్కడ కాంపౌండ్ వాల్ మీద ఒక ఫోన్ ఉంది. లైట్ వేసి ఆ చుట్టు పక్కల ఇతర ఫోన్లు కానీ లాప్ టాప్ కానీ దొరుకుతుందేమోనని వెతికాను. ఇంకేవీ లేవు, ఫోన్ ఉన్న ప్రదేశాన్ని చాక్ పీస్ తో మార్క్ చేసి దాన్ని లోపలికి తెచ్చేసాను. పదినిముషాలకి పోలీసులు వచ్చారు.

ఇవే టవర్ బోల్ట్స్, మా తలుపు కిటికి ఇంతే ఉంటై.

వాళ్లకి విషయమంతా వివరించాక వాళ్ళు మేమూ కలిసి నిర్ణయించిందేమంటే వెనక వైపు తలుపు పక్కన ఉన్న కిటికీ తెరచి దానిలోనుండి చేయి/ఊస ద్వారా తలుపుకు పెట్టిన టవర్ బోల్ట్ తీసి దొంగ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు అని (మీ ఇంట్లో కూడా తలుపు పక్కన కిటికీ ఉంటే దానితో సరిపెట్టకుండా తాళాలు జాగ్రత్తగా వేసుకోడం మరువకండి). వాళ్ళు ప్రైమరీ ఇన్వెస్టిగేషన్ అయ్యాక “ఫింగర్ ప్రింట్స్ దొరకచ్చు కనుక అల్మారాలలో వస్తువులను కదల్చవద్దు” అని చెప్పి ఇంటి చుట్టుపక్కల అంతా వెతికి ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్నాక పదింటికి స్టేషన్ కి వచ్చి కంప్లైంట్ ఇవ్వమని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. వేరే ప్రాంతంలో ఉన్నపుడు ఒకసారి రైటర్ గారితో మాట్లాడడానికి పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళినప్పటికీ కేసుపెట్టడానికి వెళ్ళడం అదే ప్రధమం.

పోలీస్ స్టేషన్ లోని క్రైం డిపార్ట్మెంట్ హెడ్ కానిస్టేబుల్ గారికి విషయమంతా వివరించాక అతనూ మరో కానిస్టేబుల్ కలిసి ఇంటికి వచ్చి వివరాలు నోట్ చేస్కుని వెళ్ళారు. ఉన్న వస్తువులేవీ కూడా వేలి ముద్రలు తీస్కోడానికి అనువుగా లేవని వదిలేశారు. ఆ సాయంత్రం మళ్ళీ స్టేషన్ కు రమ్మని చెప్పారు. ఆ సాయంత్రం నేను తెలుగులో రాసిచ్చిన రిపోర్ట్ తోపాటు దానిని వాళ్ళు ఆంగ్లంలోకి తర్జుమా చేసి కంప్యూటర్ లో  టైప్ చేసిన FIR కాపీ ఒకటి ఇచ్చారు. కేస్ లో పురోగతి ఉంటే మేమే కాల్ చేస్తామని చెప్పి నంబర్ నోట్ చేస్కుని పంపించేశారు. ఓవరాల్ గా పోలీసుల రెస్పాన్స్ నాకు చాలా బాగా నచ్చింది.

21st April 2013:
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట దాటింది, భోజనానికి కూర్చోబోతుండగా ఒక అన్నోన్ నంబర్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది. ఎవరా అనుకుంటూ మాట్లాడితే “మేము ఫలానా పోలీస్ స్టేషన్ నుండి కాల్ చేస్తున్నాం, మీ లాప్ టాప్ దొరికింది వచ్చి ఐడెంటిఫై చేయండి” అని చెప్పారు. నేనూ తమ్ముడూ భోజనం కూడా చేయకుండా పరుగున పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళాం. ఒక లాప్ టాప్ ఆరో ఏడో సెల్ఫోన్స్ తీసుకువచ్చి వీటిలో మీ వస్తువులు గుర్తుపట్టండి అని అడిగారు. లాప్ టాప్, ఒక సెల్ఫోన్ మావే అని చెప్పాం. దొంగ దగ్గర ఈ మాత్రమే రికవర్ చేయగలిగామని నోకియా ఫోన్ లాక్ ఓపెన్ చేయలేక ఫ్రస్టేషన్ తో పగలగొట్టాడనీ మరో ఫోన్ పోయిందంటున్నాడనీ చెప్పారు.

"సర్లెండి ఈ మాత్రమైనా వచ్చాయి మా వస్తువులు మేం పట్టుకుపోతాం" అని చెప్పాం. ఆయన మమ్మల్ని పిచ్చివాళ్ళని చూసినట్లు చూసి నవ్వి అదంత వీజీకాదు దానికో ప్రొసీజరుంది అని మొదలెట్టారు. ఇక అక్కడ నుండి మా కష్టాలు మొదలయ్యాయ్ కేస్ బబుల్ గమ్ లా సాగడం మొదలైంది, సామాన్లు పోలీస్ స్టేషన్ లో లాకర్ లో భద్రంగా దాచారు. ఆ పక్కనే మరో సెల్ లో దొంగని కూడా పెట్టి మేపుతున్నారు. నేను మాత్రం పోలీస్ స్టేషన్ కి ఇంటికీ మధ్య చక్కర్లు కొట్టడం మొదలెట్టాను.

లీగల్ సిస్టం ఎంత చిత్రమైందంటే పోలీసులు ఇన్ఫార్మర్స్ ద్వారానో అనుమానితులపై నిఘా వేసో దొంగలను పట్టుకున్నామని చెప్తే కోర్ట్ నమ్మదట. వాళ్ళని సక్రమంగా పట్టుకున్నట్లు కూడా ప్రత్యక్ష సాక్ష్యాలు చూపించాలిట. ముందుగా అలాంటి ఇద్దరు సాక్షులను అరేంజ్ చేయిస్తే రెండు మూడు వారాలలో మీ సామాను మీకు ఇప్పిస్తామని చెప్పారు కానీ అలా చెప్పగలిగిన వాళ్ళు నాకు ఎవరూ తెలియరని చెప్పాను. అయితే బాగా ఆలశ్యమవుతుంది ముద్దాయి కూడా శిక్ష తప్పించుకోవచ్చు అన్నారు. నేను చేయగలిగింది ఏమీలేదని చెప్పడంతో సాధారణంగా ఎప్పటిలాగే వారి పద్దతులలో కేస్ ఫైల్ చేస్తామని చెప్పారు.

కేస్ ఫైల్ చేశాక నేను ఒక లాయర్ ని పెట్టుకుని రిటర్న్ ఆఫ్ ప్రాపర్టీ కేస్ ఫైల్ చేయాలట దానికి లాయర్ ప్లస్ కోర్ట్ ఫీజులూ చెల్లించాలి అదీకాక గెజిటెడ్ ఆఫీసర్ హోదాలో ఉన్న ఒక గవర్నమెంట్ ఉద్యోగి శాలరీ సర్టిఫికెట్ తో వస్తువుల ధరకి హామీ ఇప్పించాలిట. అంటే నేను కేస్ హియరింగ్ కి వచ్చినరోజున వస్తువులని మళ్ళీ కోర్ట్ లో హాజరుపరచాలి అలా కాని పక్షంలో ఆ ఆఫీసర్ కోర్టుకు డబ్బులు కట్టాలన్నమాట. లేదా కేస్ హియరింగ్ కి వచ్చిన రోజున కోర్టుకు వచ్చి సాక్ష్యం చెప్పి మీ వస్తువులు మీరు తీసుకు వెళ్ళవచ్చు అన్నారు. కేస్ కోర్ట్ లో ఫైల్ చేయడానికి కొన్ని రోజులు ఆలశ్యం అయింది. ఆ తర్వాత ఒక లాయర్ ని మాట్లాడాలని చెప్పి మరికొన్ని రోజులు తాత్సారం చేసి తిప్పుకున్నారు. అంతలో హియరింగ్ దగ్గర పడింది.

26th July 2013

అంతకు నాలుగు రోజుల ముందే ఈరోజు మీ కేస్ హియరింగ్ అని చెప్పడంతో పదిన్నరకు కోర్ట్ ఆవరణకు చేరుకున్నాను. నా జీవితంలో మొట్ట మొదటి సారి అక్కడికి వెళ్ళడం, కోర్ట్ అనగానే సినిమాలలో చూపించినట్లు ఎత్తైన మెట్లు భారీ సెట్టింగ్ ఊహించుకున్న నాకు మాములు భవన సముదాయం కనిపించి నిరాశపరిచింది. సరే ఇక్కడిలాగే ఉంటుందేమో అని కాస్త లోపలికి నడవగానే చెడు వినకు, అనకు, కనకు అంటూ బక్కచిక్కిన మూడు కోతి బొమ్మలు వెల్కం చెప్పాయ్. నాకు కావలసిన కోర్ట్ రూం ఎక్కడుందో వాకబు చేస్తూ మరికొంచెం ముందుకు వెళ్ళగానే న్యాయదేవత ఎదురైంది ఆవిడని తప్పుకుని ముందుకు వెళ్తే నేను వెతుకుతున్న కోర్ట్ హాల్ కనిపించింది అక్కడే ఉన్న మా పోలీస్ స్టేషన్ HC(Head constable) ని పలకరించాను. ఆయన నాతరఫున వస్తువులను రిటర్న్ చేయమంటూ లెటర్ రాసి సంతకం పెట్టించుకుని కోర్ట్ లో సబ్మిట్ చేసి "మీ పేరు పిలుస్తారు ఎదురు చూడండి" అని చెప్పారు.

మాములు పాత యూనివర్సిటీ/గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్స్ లాగా పెద్ద పెద్ద రాళ్ళతో కట్టిన భవనం అది. ముందు కొన్ని నీడనిచ్చేచెట్లున్నాయ్ వాటికింద నాలుగైదు సిమెంట్ బల్లలు ఉన్నాయి. వాటిమీద ముద్దాయిలు సంకెళ్ళతో కూర్చుని ఉన్నారు వారిపక్కన వారికి ఎస్కార్ట్ గా వచ్చిన పోలీసులు గన్నులతో ఉన్నారు. సంకెళ్ళనీ గన్నునీ కూడా అంత దగ్గరగా చూడడం అదే మొదటిసారి. వీళ్ళేకాక రకరకాల పనులమీద వచ్చిన ఇతర వ్యక్తులు కూర్చుని ఉన్నారు. కులం జాతి మతం ప్రాంతం అనే బేధాలకి అతీతంగా అందరూ కలిసి కూచుని జడ్జిగారికోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. ఆడవాళ్ళు, మగవాళ్ళు, పసిపిల్లలని వెంట తీస్కొని వచ్చిన వాళ్లు, యువకులు, పండు ముదుసలులు అందరూ ఉన్నారు.

ఆవేళ కాస్త ఆలశ్యంగా పదకొండుముప్పావుకి వచ్చారు జడ్జిగారు. ఆవిడ వచ్చీ రాగానే అప్పటివరకూ రిలాక్స్ గా ఉన్న వాతావరణం మారిపోయింది. ముందుగా వాయిదాలు ఇచ్చే కేసులను ఒకదాని తర్వాత ఒకటి పిలిచి పెద్దగా చర్చలేకుండానే తరువాతి వాయిదా తారీఖుని ఇచ్చి పంపించి వేస్తున్నారు. అలా ఒక పది హేను కేసులు ఇచ్చి ఉంటారు వాటిలో కొన్ని 2005 అంటే ఎనిమిదేళ్ళక్రితం పెట్టినవి కూడా ఉన్నాయ్. కాసేపటికి నా పేరు పిలిచారు లోపలికి అడుగు పెట్టాను.

బహుశా ఇది పబ్లిక్ హియరింగ్ కోర్ట్ కాదేమో పబ్లిక్ గాలరీ లాంటివి ఏవీ లేవు. ఒక పొడవైన హాలు ఉంది దానికి ఒక చివర న్యాయమూర్తి అచ్చంగా సినిమాలో చూపించినట్లే పెద్ద డస్క్ కి అవతల వైపు ఒక ఎత్తైన ధర్మాసనంపై కూర్చుని ఉన్నారు. పక్కనే ఒక గుమస్తా నిలబడి ఉన్నారు. ఆ బెంచ్ కి కింద దానిని ఆనుకుని కోర్ట్ క్లర్క్ టేబుల్ ఉంది దానికి ఒక వైపు క్లర్క్ గారు కూచుని ఉన్నారు ఇంకోవైపు సాక్షి కోసం కుర్చీ వేసి ఉంది. నేను కోర్ట్ హాలులోకి ఎంటరైన గుమ్మం అక్కడే ఉంది.

నన్ను ఆ కుర్చీలో కూర్చోమన్నారు. నా పక్కనే పిపి(పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్) నుంచున్నారు ఆయనకి కాస్త అవతల డిఫెన్స్ లాయర్ ఉన్నారు. ఈ టేబుల్ తర్వాత వీళ్ళ వెనుక కాస్త ఖాళీ వదిలి పొడవాటి టేబుల్స్ రెండువైపులా వేసి ఉన్నాయ్ వాటిముందు న్యాయవాదులు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ టేబుల్స్ తర్వాత హాలుకు రెండో చివర మరో గుమ్మం ఉంది దాని దగ్గరగా ఖాళీ స్థలం ఉంది అక్కడ ఎస్కార్ట్ గా వచ్చిన పోలీస్ తో కలిసి ముద్దాయి నిలబడ్డాడు.

కోర్టు బంట్రోతు వచ్చి నాతో ప్రమాణం చేయించింది, భగవద్గీత ఏవీ లేదు కానీ చేతులు కట్టుకుని సేం డైలాగ్ “దేవుని మీద ప్రమాణం చేసి అంతా నిజమే చెప్తాను అబద్దం చెప్పను” అని చెప్పాను. ఆ తర్వాత పిపి గారు ముందుగా నా పర్సనల్ వివరాలు ఆ తర్వాత జరిగిన అఫెన్స్ గురించి ఏవేవి పోయాయి ఏవి దొరికాయి ఇతరత్రా వివరాలు అడుగుతూంటే నేను చెప్పిన వాటిని తన దగ్గర ఉన్న రిపోర్ట్ తో టాలీ చేస్కుంటూ జడ్జిగారు ఆమోదం తెలపడం మొదలెట్టారు. నేను అంతా పూర్తిచేసి వస్తువులు ఐడెంటిఫై చేశాక డిఫెన్స్ లాయర్ ని ఏవైనా అభ్యంతరాలున్నాయా అని అడిగారు తను లేవని చెప్పాక అతని వస్తువులు అతనికి ఇచ్చేయమంటూ జడ్జిగారు ఆర్డర్ పాస్ చేశారు.

నేను చెప్పిన వివరాలను కోర్ట్ క్లర్క్ అక్కడికక్కడే ఒక పేపర్ మీద రాసి ఇస్తే దాని మీద ప్లస్ ఆరోజు నేను కోర్టుకు వచ్చి సాక్ష్యం చెప్పినట్లుగా ఒక రిజిస్టర్ లోనూ నేను సంతకం చేయాల్సి ఉంటుంది బయట వెయిట్ చేయమన్నారు. నాతో ప్రమాణం చేయించిన బంట్రోతు వచ్చి సంతకాలు పెట్టించుకుని “డబ్బులు ఇవ్వు” అని డైరెక్ట్ గా అడిగింది. ఒక్క క్షణం స్టన్ అయిన నేను “అదేంటమ్మా పదడుగుల దూరంలో గుమ్మం అవతల న్యాయమూర్తిని పెట్టుకుని ఇలా అడగడానికి భయమేయట్లేదా?” అని అడిగాను. ఇక్కడ ఇదంతా కామనే సార్ కాఫీకైనా ఒక ఇరవై రూపాయలివ్వండి అంటూ దబాయించి మరీ తీస్కుంది.

ఈ ప్రొసీజర్ అంతా అయిన ఒక గంటకి న్యాయవాదుల సంతకాలతో కోర్ట్ ఆర్డర్ విడుదలయ్యాక దాన్ని తీస్కుని అదే ఆవరణలో ఉన్న క్లరికల్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళి వస్తువులు హాండోవర్ చేస్కున్నట్లు ఒక పర్సనల్ బాండ్ మీద రెవెన్యూ స్టాంపులపై సంతకాలు చేసాక నా వస్తువులు నా చేతికి వచ్చాయి. రికవర్ చేయని రెండు సెల్ఫోన్స్ పై ఆశలు వదిలేసుకోవడమే తప్ప ఇక చేయగలిగింది ఏం లేదని చెప్పారు. ఐతే లాప్ టాప్ చెక్కుచెదరకుండా ఎలా ఉన్నది అలానే చేతికి రావడం మాత్రం బోలెడంత సంతోషాన్నిచ్చింది.

అదండీ నేను చూసిన ఒక సీరియస్ దొంగతనం సంగతి. ఈ సిరీస్ లో ఇదే ఆఖరి పోస్ట్. కేవలం టవర్ బోల్ట్ వేసి తాళం మర్చిపోయి పడుకోవడమనే చిన్న పొరపాటు వల్ల వాడెవడో మా ఇంటికొచ్చి దొంగతనం చేస్తే నాలుగు నెలల పాటు టెన్షన్, తిప్పట, కొంత అనవసర ఖర్చు, రెండు సెల్ఫోన్స్ నేను చెల్లించిన మూల్యం కాగా దాని మూలంగానే జీవితంలో మొదటిసారి పోలీస్ స్టేషన్, కోర్టు లకు వెళ్ళి సిస్టం గురించి తెలుసుకుని కొత్త అనుభవాన్ని చవి చూశాను. విచిత్రం ఏవిటంటే దొంగలని పట్టుకొని ప్రాపర్టీ రికవర్ చేయడానికి పోలీసులకి పదిహేను రోజులు పడితే, కోర్టుకు సబ్మిట్ చేసి నా వస్తువులు నాకు ఇప్పించడానికి మూడునెలలు పట్టింది.    

మొత్తం చదవండి

భాగ్ మిల్కా భాగ్

నాకు నచ్చిన సినిమాలంటూ ఈ బ్లాగ్ లో రాస్తుంటాను కానీ ఒకోసారి మరీ నచ్చిన సినిమాల గురించి అసలు పోస్ట్ రాసే సాహసం చేయను. ఎందుకంటే కొన్ని సినిమాలను చూసి ఆస్వాదించగలమే కానీ విశ్లేషించలేం. అలాంటి వాటిలో “భాగ్ మిల్కా భాగ్” కూడా ఒకటి.

అయితే నేనీరోజు వరకూ వాయిదా వేసినట్లు సినిమా నిడివి గురించి భయపడి చూడకుండా ఎవరైనా మిగిలిపోయి ఒక మంచి సినిమాను మిస్ అవుతారేమోనని ఈ పోస్ట్ రాస్తున్నాను. మూడు గంటల తొమ్మిది నిముషాల ఈ సినిమా ఈ తరం ప్రేక్షకులకు ఖచ్చితంగా సాగదీసినట్లు అనిపించవచ్చు. సినిమాలో ఒక అరగంట సులువుగా ట్రిమ్ చేయగల సన్నివేశాలున్నట్లు నాకు కూడా అనిపించింది.

కానీ మనం బయోపిక్ చూస్తున్నాం అనే విషయం గుర్తుంచుకోండి, జీవితంలో జరిగే అన్ని సంఘటనలు ఆసక్తికరంగా ఉండవు కానీ జరుగుతాయి. ఓ అరగంట పాటు బోర్ భరించడానికి సిద్దమైతే రెండున్నరగంటల అద్భుతాన్ని వీక్షించే అవకాశం మీదవుతుంది.

సినిమాలో ఫరాన్ అక్తర్ ఎక్కడా నాకు కనిపించలేదు కేవలం మిల్కాసింగ్ మాత్రమే కనిపించాడు. ఈ సినిమా కోసం తనని తాను మలచుకున్న తీరు తన నటన ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతుంది, తన కోసం ఈ సినిమా చూసేయచ్చు. చిన్నప్పటి మిల్కాగా చేసిన మాస్టర్ జప్ తేజ్ సింగ్ కూడా గుర్తుండి పోతాడు. మిల్కా సింగ్ ని చిన్నప్పటి నుండి అమ్మలా చూసుకునే అక్కగా దివ్యాదత్తా చాలా బాగా చేసింది. సోనం కపూర్ ఈజ్ క్యూట్.

ఈ సినిమాలో మనసుని తాకే సన్నివేశాలున్నాయ్, సున్నితమైన ప్రేమ ఉంది, చక్కని హాస్యం ఉంది. అద్భుతమైన నేపధ్య సంగీతం ఉంది, అది సినిమాటోగ్రఫీతో కలిసి ఎంత ఎఫెక్టివ్ గా ఉంటుందంటే సినిమా చూస్తూ అథ్లెట్స్ తో పాటు మనమూ పరిగెడతాం, మిల్కా ఎమోషన్స్ ని మన ఎమోషన్స్ గా ఓన్ చేసుకుంటాం. సినిమా అంతా చిన్న చిన్న ఫ్లాష్బాక్ ఎపిసోడ్స్ తో ప్రసూన్ జోషీ రాసుకున్న స్క్రీన్ ప్లే ఆకట్టుకుంటుంది.

ఒక మనిషి తన పరిమితులను ఎంతవరకూ స్ట్రెచ్ చేయగలడు, తనతో తాను యుద్దంచేసి అన్నిరకాల భయాలను బలహీనతలను జయించి తనని తాను విజేతగా ఎలా నిలుపుకున్నాడు అనేది తెలుసుకోడానికి ఈ సినిమా చూడండి. ఇది ఓ రచయిత ఊహల్లోంచి పుట్టిన పాత్రకాదు నిజజీవితంలోనుండి పుట్టిన పాత్ర.

ఈ సినిమా గురించి సమీక్షలు విశ్లేషణలు చదివింది చాలు, జూలై పన్నెండో తారీఖున విడుదలైన ఈ సినిమా మీరు ఇంకా చూసి ఉండకపోతే వెంటనే ఈ క్రింది ట్రైలర్ చూడండి అది ఏమాత్రం మిమ్మల్ని ఇంప్రెస్ చేసినా వెంటనే మీరీ సినిమా చూడండి నిరుత్సాహ పరచదు, ఒక మంచి సినిమా చూశామన్న అనుభూతిని మిగులుస్తుంది.

ఈ సినిమా Rottentomatoes రేటింగ్ : 83% ఫ్రెష్  
ఈ సినిమా IMDB రేటింగ్ : 

మొత్తం చదవండి

ఈ బాలుడూ మహా చోరుడు సుమీ!!

అవి నేను మా పాత వీధి బళ్ళోనే కొత్తగా నాలుగో తరగతిలో చేరిన రోజులు. ఆ ఏడాది మా బళ్ళో హనుమంతరావ్ అని ఒకడు చేరాడు. నిజానికి వాడి వయసు ప్రకారం వాడు ఏ ఏడోతరగతిలోనో ఉండాల్సిన వాడు కానీ డిటెన్షన్స్ తో బళ్ళు మారి ఇంకా నాలుగులోనే ఉన్నాడు. మా అందరికంటే పెద్దాడవడంతో వాడికి తెలియని విషయం, చేయని అల్లరి ఉండేది కాదు. నాఖర్మ కొద్దీ వాడు నాకు ఆర్యా-2 లాంటి ఫ్రెండ్. నేనెంత వదిలించుకోవాలని చూసినా తుమ్మబంకలా అంటుకునేవాడు.

వాడిదగ్గర నేర్చుకునే కొత్త కొత్త ఆటలు, ఇంకా స్కూల్ దగ్గరలో ముళ్ళకంపల్లోకి సైతం ధైర్యంగా వెళ్ళి కోసుకొచ్చుకున్న సీమ చింతకాయలు, రేగుపళ్ళు, చింతకాయలు లాంటివాటిలో వాటా తీస్కోడం బానే ఉండేది కానీ వీడితో కలిసి అల్లరి చేస్తూ స్కూల్ పక్కనే ఉన్న మా ఇంట్లో వాళ్ళకి నేనెక్కడ దొరికిపోతానో అని అనుక్షణం భయంతో చచ్చేవాడ్ని. వాడికి ఎక్కడెక్కడి డబ్బులు చాలేవి కాదు అమ్మ ఇంటర్వల్ లో కొనుక్కోమని నాకు ఇచ్చే పదిపైసలు బతిమాలో భయపెట్టో వాడే తీసేస్కునేవాడు.

ఆటల్లో పందెంగా నోట్ బుక్స్ మధ్యలో ఉండే తెల్లకాయితపు ఠావులు పెట్టి నిక్కచ్చిగా అవి వసూలు చేసేవాడు. ఒకోసారి అవి చాలక ఇంటర్వెల్ లో క్లాస్ లో ఎవరూ లేని టైం చూసుకుని పిల్లల నోట్సుల్లో పేపర్లు దొంగతనం చేసేవాడు వాడికి పార్టనర్ ని నేను :-) ఇదే నాకు గుర్తుండి నేను చేసిన మొదటి దొంగతనం. ఎక్కడ దొరికిపోతానో అనే భయంతో ఒకోసారి నేను రానురా అని చెప్పి తప్పించుకోడానికి నా నోట్స్ లో పేపర్లు కూడా యధేచ్చగా చింపి  ఇచ్చేసేవాడ్ని. అయితే నా నోట్సులన్నీ ఒకటొకటిగా సైజ్ తగ్గిపోడం మా ఇంట్లో అమ్మానాన్న ఇద్దరూ గమనించారు.  

నన్ను అడిగితే "ఏమీ తగ్గలేదు" అని కాసేపు బుకాయించినా వాళ్ళు పాత కొత్త నోట్సులు కంపేర్ చేసి చూపించేసరికి “నాకు తెలియకుండా ఎవరో కొట్టేస్తున్నారమ్మా...” అని అలవోకగా ఆబద్దమాడేసి ఆ విషయం మర్చిపోయాను. కానీ అలా వదిలేస్తే మా పేరెంట్స్ మా పేరెంట్స్ ఎందుకవుతారు సైలెంట్ గా నామీద నిఘా పెట్టారు. ఒకరోజు మా హనుమంతు గాడు పేపర్లు నొక్కేయడం నేనేమో గుమ్మంలో కాపలా ఉండి ఎవరైనా వస్తున్నారేమో అని చూస్తూ వాడికి హెల్ప్ చేయడం మా వాళ్ళ దృష్టిలో పడింది. ఇంక అంతే ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికొచ్చాక అమ్మా నాన్న ఇద్దరి చేతిలో దెబ్బలు పడ్డాయ్. నా లైఫ్ లో నాకు గుర్తున్నంతవరకూ వాళ్ళతో దెబ్బలు తిన్న సంధర్బం అదొక్కటే. అన్నేళ్ళుగా ఎపుడూ చేయిచేస్కోని వాళ్లు ఆపని చేసేసరికి బాగానే బుద్దొచ్చి వెంటనే హెడ్ మాస్టార్ కి కంప్లైంట్ చేస్తానని బెదిరించి హనుమంతుగాడి స్నేహం వదిలించుకున్నా.

అంత మాత్రం చేత నేనేదో బుద్దిమంతుడ్ని అయిపోయాను అనుకుంటున్నారా హహహ :-) బుద్దిసంగతి ఎలా ఉన్నా ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్ధమైంది “అల్లరి చేసినా కూడా పెద్దోళ్ళకి దొరికిపోకుండా చేయాలి” అనే విషయం వారం రోజులు తగ్గని వాతల సాక్షిగా బోధపడింది :-) ఐతే అప్పటినుండీ నేను చేసే దొంగతనాలు మా వంటింటికే పరిమితం చేశా. అవికూడా ఆ వయసులోనే ఎంతో ప్లాన్డ్ గా చేసే వాడ్ని.
  

ఉదాహరణకి కోటా ప్రకారం అమ్మ మనకి ఇచ్చే ఒకటి రెండు లడ్డూలు చాలేవి కాదు, అదనంగా తినాలనిపించేది. అప్పుడు అమ్మని అడిగితే “అన్నం తినకుండా అన్నీ చిరుతిళ్ళే తింటావేం రా” అని తిడుతుంది కదా... అందుకని సైలెంట్ గా వంటగదిలో లడ్డూల డబ్బాలోనుండి నాలుగు లడ్డూలు తీసి వాటిలో నుండి కొంచెం కొంచెం తుంచుకుని ఒక చిన్న లడ్డూ చేసుకుని ఆ నాలుగింటినీ తుంచినట్లు తెలియకుండా నంబర్ తేడా రాకుండా మళ్ళీ బుద్దిగా కొంచెం చిన్న సైజ్ లడ్డూల్లాగా చుట్టేసి డబ్బాలో పెట్టేసేవాడ్ని. అపుడు ఒకవేళ అమ్మ తర్వాత చూసుకున్నా కూడా లెక్క తేడా రాదు కదా సో చిన్న చిన్న లడ్డూలు చేశాను గాబోలు అనుకుని సరిపెట్టేసుకుంటుంది కానీ మనమీద అనుమానం పడదనమాట.

అలాగే కారప్పూస/జంతికలు/చక్రాలు లాంటివి ఉన్నాయనుకోండి అవి ప్లెయిన్ డబ్బాలో అయితే పెద్దగా ఇబ్బంది ఉండదు ఎన్ని కావాలంటే అన్ని తీస్కోవచ్చు అదే లెవల్ తెలిసేలా అడ్డగీతలున్న డబ్బాలోనో లేక నిండుగా ఉన్నపుడో తీస్కోవాలనుకోండీ అపుడు మనకి నచ్చినన్ని పైపైనుండి తీస్కుని లెవల్ తగ్గినట్లు తేడా తెలియకుండా చక్రాలని చేత్తో కొంచెం పైకి లాగి తేలికగా లెవల్ పైకి కనపడేలా సెట్ చేయాలనమాట. కానీ వీటితో అసలు ఇబ్బంది దొంగతనం చేసేప్పుడుకన్నా జోబులో ఎత్తుగా కనపడో, నోట్లో కర కర మంటూనో దొంగని పట్టించేస్తాయ్. అందుకని ఎత్తుగా కనపడకుండా వాటిని కొంచెం చిన్న ముక్కలుగా నలిపేసి జోబులో పోస్కుని ఒక్కోముక్కని ముందు నోట్లో నానేసి అపుడు చప్పుడు రాకుండా తినాలనమాట.

ఇంత ప్లాన్డ్ గా చేసినా ఒకోసారి దొరికిపోతాం. ఒకసారి ఏమైందంటే అప్పుడు నేను ఏడో, ఎనిమిదో చదువుతున్నాను. అమ్మ సగ్గుబియ్యం వడియాలు చేద్దామని మూడు కేజీల సగ్గుబియ్యం తెప్పించి రామనవమికి పానకం చేసుకునే చిన్న స్టీల్ బిందెలో పోసి ఒక అట్టముక్క దానికి మూతగా పెట్టింది. మనకి ఆటల మధ్యలో ఏదో ఒకటి నమలడానికి ఉండాలి టైంకి వంటింట్లో ఏవీ దొరకలేదు సో సగ్గుబియ్యం కూడా తినేవే కదా ట్రైచేసి చూద్దాం అని చూస్తే భలే ఉన్నాయనిపించింది, ఎక్కువసేపు నమలచ్చు పైగా ప్యూర్ స్టార్చ్ కావడంతో ఎనర్జిటిక్ గా కూడా ఉండేవి. ఇక చూస్కోండి పదినిముషాలకోసారి లోపలికి వెళ్ళడం ఆ అట్టముక్కని చేయి మాత్రం పట్టేట్లుగా కొంచెం పైకి లేపి ఓ గుప్పెడు జోబులో పోస్కుని రావడం.

ఇలా ఓ పదిరోజులు పోయాక ఓ ఆదివారం ఉదయం వడియాల కోసం అమ్మ అన్నీ సిద్దం చేస్కుని సగ్గుబియ్యం తీస్కురమ్మంది. నేను కొంచెం టెన్షన్ పడ్డా అయినా “ఆ నేనెన్ని తినుంటా రోజుకి కొన్ని గుప్పెళ్ళేగా మహా ఐతే ఒక అరకేజీ తగ్గుంటాయ్ అమ్మకి తెలీదులే” అనుకుని సైలెంట్ గా బిందె తీస్కొచ్చి ఎదురుగా పెట్టా. మూత తీసిన అమ్మ షాక్... బిత్తరపోయి లోపలికి చేయిపెట్టి బిందెను అటూ ఇటూ తిప్పి ఎంతచూసినా అరకేజీనే ఉన్నాయ్. నేను అరకేజీ తిన్నాననుకుని రెండున్నర కేజీలు తినేసి కేవలం అరకేజీ మిగిల్చానన్న విషయం నాకు అర్ధమైంది. సరుకుల్లో మూడుకేజీలు రాస్తే అరకేజీనే తెచ్చారా అని మొదట సందేహపడ్డారు కానీ మెల్లగా నన్నడిగారు “ఏం జరిగింది నాన్నా?” అంటూ.

ఆబద్దమాడితే ఏం జరుగుతుందో అనుభవపూర్వకంగా  తెలుసు కాబట్టి నిజం చెప్పేసి అన్ని తిన్నాననుకోలేదమ్మా అని అమాయకంగా ఫేస్ పెట్టేశాను. ఇక ఆ రోజంతా ఒకటే నవ్వులు, “అన్ని తిని ఎలా అరిగించుకున్నావురా అది కడుపా గ్రైండరేమైనా మింగేశావా?" అని జోకులేసినా ఎక్కడ వాతం చేస్తుందో అని భయపడి వాము, అల్లం మురబ్బా లాంటివి తెప్పించి పెట్టి నాల్రోజులు జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు. ఆ తర్వాత చాలా రోజులు ఇదే విషయం మీద నాపై జోకులు పడ్డాయనే విషయం ప్రత్యేకంగా చెప్పక్కర్లేదుకదా. దెబ్బలకన్నా జోకులు చాలా మేలులే అని భరించేశా అనుకోండి.

సరే ఇక అలా అలా పెరిగి పెద్దయ్యాక ఇంజనీరింగ్ లో చేరిన తర్వాత ఎపుడైనా డిన్నర్ కోసం పెద్ద పెద్ద రెస్టారెంట్స్ కి వెళ్ళినపుడు వాళ్ళు చివర్లో స్వీట్ సోంఫ్ ఇస్తారు కదా అది ఖర్చీఫ్ లోనో వాడే ఇచ్చే పేపర్ నాప్‌కిన్స్ లోనో పొట్లం కట్టేసి తీస్కొచ్చేయడం బాగా అలవాటైంది. డిమ్ లైటింగ్ ఉండేదేమో ఈ కొట్టేసే కార్యక్రమం నిర్విఘ్నంగా పక్కటేబుల్ వాడిక్కూడా తెలియకుండా చేసేసే వాడ్ని, అది కొన్ని రోజులు బాగానే ఎంజాయ్ చేశా ఎప్పుడూ ఎవరికీ దొరకలా.

అయితే అసలు క్లెప్టోమానియా అని అనుమానించేంత సంఘటన నాకు ఉద్యోగం వచ్చిన కొన్నేళ్ళకి జరిగింది. అప్పట్లో వృత్తిరీత్యా తరచూ ఇండియాలోనూ అమెరికాలోనూ రకరకాల ఊర్లు తిరుగుతూండేవాడ్ని కంపెనీ డబ్బులే కాబట్టి పెద్ద పెద్ద స్టార్ హోటల్స్ లో బస చేసే వాడ్ని. ఆ హోటల్స్ లో వాళ్ళు ఇచ్చే హాండ్ టవల్స్, ఒకటీ అరా చిన్న చిన్న డెకరేటివ్ ఆర్టికల్స్, రూం సర్వీస్ కి తెచ్చిన కట్లెరీలో ఆసక్తికరమైనవి ఉంటే అవి ఇలాంటి వాటిలో ఏదో ఒకటి సైలెంట్ గా బాగులో సర్దేసే వాడ్ని, అదికూడా అస్సలు అనుమానం రాకుండా పొరపాటున సర్దినట్లు సర్దేవాడ్ని. ఇది తరచుగా ప్రతి ట్రిప్ లో చేయకపోయినా అప్పుడప్పుడూ హోటల్ కి ఒక ఐటం చొప్పున సావనీర్ లాగా కలెక్ట్ చేసేవాడ్ని. అయితే ఇదంతా పూర్తి స్పృహలో కాకుండా ఏదో యధాలాపంగా జరిగిపోతుండేది కానీ అదృష్టవశాత్తు ఎపుడూ దొరికిపోలేదు.

అలాంటి టైంలో ఒక సారి ఇల్లుమారుతున్నపుడు ఇలా కలెక్ట్ చేసినవి అన్నీ ఓ పది వస్తువులు వరకూ కప్ బోర్డ్ లో ఒకే చోట కనిపించేసరికి అప్పుడు సడన్‌గా షాక్ కొట్టింది. “అరే నాన్న సావనీర్స్ అనేవి నువ్వు తెచ్చుకునేవి కాదురా వాళ్ళు ఇచ్చేవి, ఇది పూర్తిగా దొంగతనమే” అని ఎరుక వచ్చేసరికి ఒక్కసారిగా చాలా ఎంబరాసింగ్‌గా ఫీల్ అయ్యాను. ఒకవేళ దొరికి ఉంటే నా పరువుతో పాటు నేను పని చేస్తున్న కంపెనీ పరువు కూడా ఏమయ్యేదో తలచుకుంటేనే ఒళ్ళు జలదరించింది. ఇలా లాభంలేదని వాటినన్నిటిని అక్కడే డస్ట్ బిన్ లో పడేసి అప్పటినుండీ ఇలాంటి టెండెన్సీ పట్ల కాస్త ఎరుకతో అప్రమత్తంగా ఉండటం ప్రారంభించాను. ఆ తర్వాతెపుడూ మళ్ళీ రిపీట్ అవలేదు. ఆఖరికి కింగ్ ఫిషర్ ఎయిర్ లైన్స్ సర్వీస్ మొదలెట్టిన కొత్తలో ఫ్లైట్లో కాంప్లిమెంటరీ హెడ్ ఫోన్స్ ఇచ్చినా కూడా అవి కాంప్లిమెంటరీనే కదా అని ఒకటికి రెండు సార్లు కన్ఫర్మ్ చేస్కున్నాక కానీ ఇంటికి తెచ్చుకోలేదు.       

అవండీ నాలోని తీఫ్ తిరుమలై కబుర్లు. నిన్న నా క్లాస్మేట్స్ చేసిన దొంగతనం గురించీ, ఈరోజు నేను చేసిన సరదా దొంగతనాల గురించీ విన్నారు కదా ఇక ఓ సీరియస్ దొంగతనం (నేను చేసింది కాదులెండి) గురించి వచ్చేనెల్లో తెలుసుకుందాం. నెలా అని అలా ఆవలించకండి... మరి మూడ్రోజుల్లో నెలమారిపోతుంది :-)

మొత్తం చదవండి

హాస్టల్ – 11 (ఇంటిదొంగను ఈశ్వరుడైనా...)

ఇది నా హాస్టల్ కబుర్లు టపాల సిరీస్ కు కొనసాగింపు. ఆ సిరీస్ గురించి తెలియని వారు ఇక్కడ క్లిక్ చేసి ముందు పది టపాలు చదవచ్చు. 

ఇంటిదొంగను ఈశ్వరుడైనా పట్టలేడనే సామెత మీరు వినే ఉంటారు కదా... ఆ ఈశ్వరుడు పట్టలేడేమోకానీ మా AO గారు తలుచుకుంటే మాత్రం పట్టేస్తారు. AO అంటే మా ఇంటర్మీడియెట్ కాలేజ్ Administrative Officer. నిజానికి ప్రిన్సిపల్ అనే పిలవాలి కాకపోతే ఆయనే మా కాలేజ్+రెసిడెన్షియల్ హాస్టల్+పక్కన ఉన్న చిన్న హైస్కూల్ అడ్మినిస్ట్రేషన్ పనులు అన్నీ కూడా చూసుకుంటుంటారు కనుక AO అని ఫిక్స్ చేశారు.

ఆయనపేరు ప్రభాకర్, చాలా హ్యాండ్సమ్‌గా ఉంటారు, నిండైన రూపం, కళ్ళద్దాలుపెట్టుకుని, గుబురుమీసాలతో అప్పుడప్పుడు కొన్నిరోజులు నిండుగా గడ్డంపెంచి, ఎక్కువ రోజులు క్లీన్ షేవ్‌తో, ఎప్పుడూ మడతనలగని ఇస్త్రీబట్టలతో లైట్‌కలర్ షర్ట్‌ని డార్క్‌కలర్ ట్రౌజర్‌లోకి నీట్‌గా టక్‌ చేసి చూపులకి కొంచెం పొట్ట పెంచిన మళయాళ హీరో మమ్ముట్టీలా కనిపిస్తారు.

చూడటానికి హీరోలాగా కనిపిస్తారు కానీ మాపాలిట పెద్ద విలన్, ఛండశాసనుడు. అసలు నేను అక్కడ చదివిన రెండేళ్ళలో ఆయన నవ్వుతుండగా ఓ పదిసార్లకన్నా ఎక్కువ చూసి ఉండను. నేనేమిటీ ఎవ్వరూ చూసి ఉండరు ఇక ఆయన చేతిలో దెబ్బలు తినని స్టూడెంట్ అంటూ ఎవరూ ఉండేవారు కాదు, ఏదోరకంగా అందరమూ ఆయన కోపాన్ని చవిచూసినవాళ్ళమే. పైకి ఆయన్ని అందరమూ తిట్టుకున్నా చాలామందికి సీక్రెట్ గా ఆయనంటే ఒక హీరోవర్షిప్ ఉండేదని నా అనుమానం.

సరే ఇక మన కథానాయకుడు అదేనండీ మా తీఫ్ తిరుమలై దగ్గరకి వస్తే మావాడు ఓ మోస్తరు పొడవు, బక్కపలచని పర్సనాలిటీ, తెల్లటి తెలుపు చటుక్కున చూస్తే బాలీఉడ్ బడ్డింగ్ హీరోలా ఉంటాడు దానికి తోడు పరమ అమాయకమైన ఫేస్. కానీ మావాడు శివలో నాగార్జునలా ఒక గ్యాంగ్ ని వేస్కుని తిరుగుతుండేవాడు. ఆయన గ్యాంగ్ అన్నీ మంచి పనులు చేస్తే మా వాడి గ్యాంగ్ రాత్రుళ్ళు హాస్టల్ గోడదూకి వెళ్ళి పరోఠాలు, బిర్యానీ తెచ్చి అమ్మడం, మధ్యలో తగిలిన చెరుకు తోటలో చెరుకు గడలు కొట్టుకొచ్చి ఇవ్వడం, ఇంకా ఇలాంటి కృష్ణలీలలు కొన్ని చేసేవాడు.

మా క్యాంపస్ మొత్తానికి ఒక చిన్న క్యాంటీన్ కమ్ ప్రొవిజినల్ స్టోర్ ఒకటి ఉండేది పక్కన ఫోటోలో చూపించినంత పోష్ సెటప్ కాకపోయినా అప్పట్లో మా రేంజ్ కి అది పోష్ సెటప్ తోనే ఉండేది ఒక వైపు కౌంటర్ అందులోనే ఒక వైపు కుర్చీలు టేబుల్స్ వేసి ఉండేవి కౌంటర్ లో బేకరీ ఐటంస్ తో పాటు స్టూడెంట్స్ కి అవసరమయ్యే చిన్న చిన్న వస్తువులు సబ్బులు, షాంపూలూ, పేస్టులు, బ్రష్షులు, బుక్స్, పెన్సిల్స్ ఇతరత్రా అన్నీ స్టాక్ మెయింటెయిన్ చేసేవాళ్ళు. ఆ ఓనర్స్ రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు క్యాంటీన్ మూసేసి పక్కన ఉండే పల్లెకి వెళ్ళిపోయేవాళ్ళు.

క్యాంటీన్ మెయిన్ గేట్ కి దగ్గరలో ఉండడంతో అక్కడి సెక్యూరిటీనే క్యాంటీన్ కు సైతం సెక్యూరిటీ అనమాట. ఐతే వాళ్ళు గేట్ దగ్గర కూర్చుంటారు కదా బయటనుండి వచ్చే వాళ్ళని ఆపగలరు కానీ క్యాంటీన్ వెనక వైపు హాస్టల్ నుండి ఈజీ యాక్సెసిబుల్ గా ఉండేది కనుక హాస్టల్ నుండి ఎవరైనా ఎంటర్ అయితే ఏం చేయలేరు. మా తీఫ్ తిరుమలై ఈ విషయం గమనించాడు ఆలశ్యం చేయకుండా ఒక రోజు ప్లాన్ గీసేశాడు. విజయవంతంగా అమలు పరిచాడు. ఎంత విజయవంతంగా అంటే చోరీ జరిగినట్లు వాళ్ళకే తెలియనంతగా మానేజ్ చేశారా గ్యాంగ్.

ఎలా ఎంటరయ్యే వాళ్ళో తెలీదు కానీ దొంగతనం జరిగిన ఆనవాలేవీ మిగిల్చే వారు కాదు, వెళ్ళినవాళ్ళు కూడా స్వల్పంగా తీస్కొచ్చేవాళ్ళట అంటే కేవలం ఒక వారం పదిరోజులకు సరిపడా స్టఫ్ మాత్రమే తెచ్చేవాళ్ళు. ఎంత జాగ్రత్తగా అంటే ఓనర్స్ సరుకులో తేడా వచ్చినా లెక్కల్లో ఏదో తేడా జరిగిందని అనుకునే వాళ్ళే కానీ దొంగతనం అనుకునే వాళ్ళుకాదు. అలా అవసరమైనపుడల్లా స్టోర్ రూంకి వెళ్ళి తెచ్చుకుంటున్నట్లు తెచ్చుకోవడం మొదలెట్టారు ఇలా కొన్ని రోజులు జరిగాక ఓసారి ఎక్కువ తేవడం జరిగిందో లేక రిపిటీషన్ వల్లనో ఓనర్ వాళ్ళకి అనుమానం వచ్చి మా A.O. గారికి కంప్లైంట్ చేశారు. 

మా చండశాసనుడు గారికి ఒక అలవాటుంది పిల్లలు అక్రమమైన పనులేమన్నా చేస్తున్నారేమో అని చెప్పకుండా  ఉన్నట్లుండి హాస్టల్ లో రూంస్ మొత్తం మెరుపు తనిఖీలు చేయిస్తుంటారు. వాటిల్లో మా వాళ్ళు తెచ్చే దొంగ సరుకు ఎపుడూ బయటపడేది కాదు. సరే తక్కువ తెస్తున్నారు కదా అందుకే దొరకట్లేదేమోలే అనుకునే వాళ్ళం మేము. ఆరోజు కూడా ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసి రూముల్లో గోలగోలగా టైంపాస్ చేస్తున్నాం ఉన్నట్టుండి “రేయ్..” అంటూ సింహఘర్జన వినిపించింది. అరక్షణంలో అందరం కలుగులో నుండి బయటపడ్డ చిట్టెలుకల్లా రూముల్లోనుండి కారిడార్ లోకి వచ్చేశాం.

పొడవాటి కారిడార్ చివర నుంచుని ఉన్న మా ఛండశాసనుడు “అందరూ ఒక్క నిముషంలో మీ ట్రంకులు తాళాలు తీసి అక్కడే పెట్టి బయటకి వెళ్ళి నుంచోండి, ఒక్కొక్క రూం వాళ్ళని పిలుస్తాను” అని చెప్పారు. సాథారణంగా ఇలాంటి తనిఖీలు వార్డెన్స్ మీద, కొందరు ముఖ్యులైన స్టూడెంట్స్ మీదా వదిలేసి సూపర్వైజ్ చేసే ఆయన ఈ రోజు స్వయంగా రంగంలోకి దిగి ఒకో రూంలో తను కూడా నుంచుని అన్నీ తీయించి చూస్తున్నారు. మాకెవరికీ క్యాంటీన్ ఓనర్ కంప్లైంట్ చేసిన విషయం తెలీదు. నింపాదిగా నుంచుని వేడుక చూస్తున్నాము.

మా తీ.తి గాడి రూం తనిఖీ మొదలైంది, అప్పటికే ఆ రూం వాళ్ళమీద అనుమానముందేమో మరింత జాగ్రత్తగా ఎక్కువ సమయం తీస్కుని వెతికారు కానీ ఏవీ దొరకలేదు పక్కరూం అయిన మమ్మల్ని ఆల్రెడీ పిలవడంతో మేం వెళ్ళి రూం బయట నుంచుని ఎదురు చూస్తున్నాము. A.O. గారు బయటకు వస్తూ యథాలాపంగా తల ఎత్తి గుమ్మం పైకి చూసి ఒక్క నిముషం ఆగి వార్డెన్ గారిని పైన ఉన్న ఎలెక్ట్రిక్ స్విచ్ బోర్డ్ ఓపెన్ చేయమన్నారు.

ఇప్పుడంటే ఎలెక్ట్రిక్ వైరింగ్ అంతా కన్సీల్డ్ గా గోడల్లోంచే లాగేస్తున్నారు కానీ పాత బిల్డింగులకి బయటనుండే ఇచ్చే వారు ఆ వైర్లన్నీ ఒక స్విచ్ బోర్డ్ లోనికి వెళ్ళేవి అది ఒక పెద్ద సూట్ కేస్ తరహాలో తెరచి మూయగల గొళ్ళెం ఉన్న చెక్కబాక్స్ దాని పైన అన్ని రకాల స్విచ్ లు ప్లగ్ పాయింట్స్ బిగించి ఉండేవి. ఆ బోర్డ్ తెరిచినపుడు లోపల వైర్లు ఉన్నాకానీ బోలెడంత ఖాళీ కూడా ఉండేది పైనున్న బొమ్మలో చూపించినట్లు. సో వార్డెన్ మా తీ.తి గాడి రూంలోని ఆ స్విచ్ బోర్డ్ తెరవగానే పైనుండి చాక్లెట్లు, బిస్కట్లు, సబ్బులు, బ్రష్షులు, పేస్టులు వర్షంలా కురవడం మొదలైంది. సో ఇన్ని రోజులు ఆ బోర్డ్ లో దాచడం వల్ల ఎవరికీ దొరకలేదన్న విషయం ఛండశాసనుడితో పాటు మాక్కూడా అర్ధమైంది.

ఇక తనిఖీలు ఆపేసి ఆయన రెగ్యులర్ ఫార్ములా ఉపయోగించారు. “ఎవరు చేశారో చెప్తారా లేక రూంలో ఉన్న అరడజను మందికీ కోటింగ్ ఇచ్చి సస్పెండ్ చేయమంటారా” అని అడిగేసరికి దొంగల గ్యాంగ్ బయటపడింది. ఇక వాళ్ళని అక్కడికక్కడే ఉతికారు చూడండీ.. నా సామిరంగా.. ఒక్కొక్కళ్ళ ఒళ్ళు వాతలు తేలి రంగుమారిపోయింది ఆ తర్వాత పదిరోజులు సస్పెండ్ కూడా చేశారు. ఇంతా చేసి వాళ్ళంతా కూటికి లేక చేస్తున్నారా అంటే కాదు అందరూ లక్షాధికారుల పిల్లలే డబ్బుకు కొదవలేదు కేవలం థ్రిల్ అండ్ సరదా. ఇంకా చెప్పాలంటే క్లెప్టోమానియా ఏమో అని నాకు ఒక డౌట్. అదేంటో మీకు తెలియకపోతే వికీలో ఇక్కడ చూడండి.

ఈ గ్యాంగ్ ని చూసి ఇన్స్పైర్ అయ్యానేమో తెలీదు కానీ ఈ క్లెప్టోమానియా పురుగు తర్వాత రోజుల్లో ఒకసమయంలో నన్నుకూడా కుట్టింది... సో నాలో ఉన్న ఆ తీఫ్ తిరుమలై గురించి త్వరలో...

మొత్తం చదవండి

అత్తారింటికి దారేది – Audio My view.

మనమందరం చిన్నపుడు ఆడుకునే ఆటగుర్తుందా. అరచేతిని తీస్కుని అందులో సున్నాలు చుడుతూ ఆకేసి అని చెప్పి ఆ తర్వాత ఒక్కో వేలు ముడుస్తూ అన్నమేసి, పప్పేసి, నెయ్యేసి అని చెబుతూ అన్ని వేళ్ళు ముడవడం అయ్యాక మన వేళ్ళతో అవతలి వాళ్ళ చేతిమీదుగా నడకసాగిస్తూ అత్తారింటికి దారేది దారేది అని భుజం వరకూ తెచ్చి కితకితలు పెట్టి నవ్వించేవాళ్ళం. చివర్లో కితకితలు పెడతారని తెలుసుకాబట్టి చివరి వరకూ నవ్వకుండా ఉండడమనేది అసాధ్యం ఆట మొదలెట్టగానే ఆటోమాటిక్ గా నవ్వొచ్చేస్తూ ఉంటుంది ఆ విధంగా అద్యంతం నవ్వులు కురిపించే ఆట అది.

పవన్ కళ్యాణ్ కొత్త సినిమాకి కథ ప్రకారం ఆ ఆటలోని మాట “అత్తారింటికి దారేది” అని టైటిల్ గా పెడదామని అనుకున్నారుట త్రివిక్రం, కానీ పవర్ స్టార్ సినిమాకి పంచ్ అండ్ ఫోర్స్ ఉన్న టైటిల్ కాకుండా ఇలాంటి సాఫ్ట్  ఫామిలీ టైటిల్ పెడితే ఎలా ఒప్పుకుంటారు ఫాన్స్ అయినా హీరోగారైనా అని సందేహిస్తూనే పవన్ కి సజెస్ట్ చేస్తే “మనం సినిమాలో అదే కదా చెప్తున్నాం సందేహించడమెందుకు పెట్టేయండి” అని సెలవిచ్చారుట హీరోగారు. సాధారణ పరిస్థితులలో ఇది పెద్ద విషయమేం కాదు కానీ ఫామిలీలు వారసత్వపు హవా నడుస్తున్న ప్రస్తుత తెలుగు సినీ పరిశ్రమలో అంత ఫాలోయింగ్ ఉన్న ఒక వారసత్వపు హీరో ఆభేషజాలను వదిలేసి ఇలా ఆలోచించడం బాగుందనిపించింది నాకు.

అలాగే ఆడియో ఫంక్షన్ అనగానే పరిశ్రమ పెద్దలంతా వచ్చి ఈ సినిమా అంతా ఇంతా ఈ హీరో తోపు తురుము వందరోజులు వెయ్యిరోజులు ఆడుద్ది అని హోరెత్తించేసి పాటల గురించి సంగీత దర్శకుడి గురించి కానీ ఇతర క్రూ గురించిగానీ లిరిక్ రైటర్స్ గురించి కానీ ఒకరిద్దరు మొక్కుబడిగా చెప్పడం తప్ప అసలు పట్టించుకోరు. కానీ ఈ సినిమా ఆడియో ఫంక్షన్ లో ఫ్యామిలీలను వందిమాగధులను పక్కనపెట్టి సినిమాకి పని చేసిన తారాగణం మరియూ టెక్నీషియన్స్ ని మాత్రం పిలిచి పండగ చేస్కుని సినిమా గురించి ప్రేక్షకులకు పరిచయం చేయడం నాకు నచ్చింది.

అలాగే స్టేజ్ మీద సైతం కోటా, ఎమ్మెస్, నదియా, రఘుబాబు లాంటి వారికి విలువనిచ్చి ఆడియో సిడిని సైతం  దేవీశ్రీప్రసాద్ తోనే ఓపెన్ చేయించడం నాకు భలే నచ్చింది. పాపం అన్ని సినిమాలకు సంగీత దర్శకత్వం వహించిన దేవీ కూడా ఇలా తనే ఓపెన్ చేయడం ఇదే మొదటి సారవడంతో కాస్త తడబడడం మనం గమనించవచ్చు. మిగిలిన సినిమాలు కూడా ఈ ట్రెండ్ ని అందిపుచ్చుకుంటే  బాగుంటుంది. ఈ ఫంక్షన్స్ లో విసుగొచ్చే మరో అంశం కొత్తపాటలకి రికార్డ్ డాన్సులని తలపించే స్టేజ్ డాన్సులు, అవికూడా తీసేస్తే బాగుంటుంది.

 
సరే ఇక పాటల విషయానికి వస్తే జల్సా, గబ్బర్ సింగ్ సినిమాలను దృష్టిలో పెట్టుకుని వాటిని మించి ఉంటాయని ఆశిస్తున్న అభిమానులను ఒక రకంగా ఈపాటలు నిరాశ పరిచాయనే చెప్పచ్చు. కానీ సినిమా కంటెంట్ ని దృష్టిలో పెట్టుకుని చూస్తే పాటలు వాటికి ఇచ్చిన సాహిత్యం అన్నీకూడా సరదాగా సాగి సినిమా కూడా ఎలా ఉండబోతున్నది అనేదానిపై ఒక అంచనాను ఏర్పరచాయి. మెలొడీకి ప్రాధాన్యతనిస్తూ ఆర్కెస్ట్రేషన్ ను కూడా తగ్గించి సంధర్బానుసారంగా కథలో ఒదిగిపోయేలా కంపోజ్ చేశారని అనిపించింది. సినిమా చూశాక ఈ పాటలకు కనెక్ట్ అయి అవి మరింత సూపర్ హిట్ అయ్యే అవకాశం ఉంది.

ఆరడుగుల బుల్లెట్టూ : శ్రీమణి రాసిన ఈ పాటను విజయప్రకాష్ పాడాడు మొదట వచ్చే సాకీ మాత్రం కార్తికేయన్ పాడాడు. పదునైన పదాలతో అంతే పదునైన మ్యూజిక్ తో సాగిన ఈ పాట ఈ ఆల్బంలో అన్ని పాటలకంటే ఎక్కువ అలరిస్తుంది. హీరోని కీర్తిస్తూనే కథలో తన పాత్ర ఏంటో స్పష్టం చేసే పాట. మూలాలను మరచి వదిలి వెళ్ళిన వాళ్ళని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిన కథానాయకుడి పాత్ర గురించిన పాట. నాకు చాలా నచ్చింది.  

నిన్ను చూడాగానే : దేవీశ్రీ ప్రసాద్ రాసి, స్వరపరచీ, పాడిన గీతమిది. మరదల్ని చూసి తన పరిస్థితేమైందో తెలియజేస్తూ తనతో వచ్చేయమని పిలుస్తూ టీజ్ చేస్తూ అల్లరిగా సాగే పాట. “కృష్ణా రాధలా నొప్పీ బాధలా కలిసుందాం” అంటూ “కాల్చే ప్రమిదలా ముంచే వరదలా చంపావే మరదలా” అంటూ సాగే లైన్స్ నవ్విస్తాయి. మెలొడీలోనే స్లోగా క్రేజీగా సాగే పాట ఇది.

దేవ దేవం భజే : ఇక మిగిలిన నాలుగు పాటలు రామజోగయ్య శాస్త్రిగారే రాశారు. ఒకటిన్నర నిముషం పాటు సాగే ఈ బిట్ సాంగ్ లో సైతం రాముడ్ని కీర్తిస్తూనే హీరో గుణగణాలను వర్ణిస్తూ సాగుతుంది. ఫాన్స్ కి అప్పీలింగ్ గా లేకపోవచ్చేమో కానీ సినిమాలో సందర్బానుసారంగా అర్దవంతంగా ఉంటుందని అనుకుంటున్నాను.

బాపు గారి బొమ్మో : ఆరడుగుల బుల్లెట్ తర్వాత ఆకట్టుకునేది ఈ పాటే. రామజోగయ్య శాస్త్రిగారు రాసిన ఈ పాటను శంకర్ మహదేవన్ పాడారు. మాంచి మెలోడీ ఇది కూడా కథానాయిక గురించి వర్ణిస్తూ టీజింగ్ గా తను ఎలాంటి మాయ చేసిందో తనని ఎలా కట్టిపడేసిందో చెప్తూ సాగే పాట. మాంచి మెలోడియస్ గా ఉండి ఆకట్టుకుంటుంది.

కిర్రాకు పుట్టించావే : ట్రాక్ లిస్ట్ విన్నపుడు తెలంగాణాలో కత్తి/కేక లాంటి పదాలకు బదులుగా వాడే కిరాక్ అనే పదాన్ని ఉపయోగించి రాశారనిపించింది కానీ పాట పూర్తి సాహిత్యం ముఖ్యంగా పిచ్చెంకించావే అంటూ కిర్రాకు పుట్టించావే అనడం చూస్తే క్రాక్ ని అలా కిర్రాకు అని పలుకుతూ రాసుకున్నారేమో అనిపించింది. మొత్తానికి హుషారైన బీట్ తో సాగే ఈ పాట కుర్రకారుని ఒక ఊపు ఊపే ఆవకాశం మెండుగా ఉన్నపాట. పాడింది నరేంద్ర. అత్తరేదొ చల్లినావె అత్తగారి పిల్లా.. సిత్తరాల నవ్వుపైన రత్తనాలు జల్లా.. లాంటి లైన్స్ పాడినపుడు వాయిస్ లైట్ గా మార్చి హుషారు తెప్పించేలా పాడాడు.    

టైం టు పార్టీ : ఈ పాటకు మాల్గాడి శుభ స్వరం ఎసెట్ అయింది. మంచి పార్టీ సాంగ్, హెవీ ఆర్కెస్ట్రేషన్ లేకుండానే హుషారు తెప్పించే పాట. రామజోగయ్య శాస్త్రి లిరిక్స్ సరదాగా క్రేజీగా సాగాయి. రాప్ తో పాటు పాటలో కూడా ఇంగ్లీష్ పదాలు ఎక్కువగా వాడారు. కుర్రకారుని అలరించే మంచి పార్టీ సాంగ్ ఇది.  

ఈ పాటలు వినడానికీ సాహిత్యం (లిరిక్స్) తెలుసుకోడానికి నా పాటల బ్లాగ్ “పాటతో నేను” లో ఇక్కడ చూడండి.

మొత్తం చదవండి

సాహసం...

తనది పదేళ్ళ సినీ కెరీర్ కానీ తీసింది ఐదే సినిమాలు సంపాదించిన ఖ్యాతి మాత్రం అనంతం. ఐతే-2003, అనుకోకుండా ఒకరోజు-2005(ఇదే కాన్సెప్ట్ తో నాలుగేళ్ళ తర్వాత 2009 లో హాంగోవర్ అనే హాలీఉడ్ సినిమా వచ్చింది), ఒక్కడున్నాడు-2007 (ఇందులో ప్రధానాంశం గుండె మార్పిడి ఐతే లివర్ మార్పిడి ప్రధానంశంగా ఇదే తరహాలో ఐదేళ్ళ తర్వాత 2012 లో హాలీఉడ్ సినిమా విడుదలైంది), ప్రయాణం-2009, ఇపుడు 2013 లో సాహసం.

ఒక సినిమా హిట్ అవగానే అలాంటి సినిమాలే వందలకొద్దీ నిర్మించే అలవాటున్న తెలుగు సినిమా ఇండస్ట్రీలో తను తీసిన సినిమా మళ్ళీ తీయడం దేవుడెరుగు తీసిన జొనర్ లో మళ్ళీ తీయకుండా ఏ సినిమాకి ఆ సినిమా ప్రత్యేకంగా ఎప్పటికప్పుడు ప్రయోగాలు చేస్తూ కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ కన్నా కథా కథనాలపై దృష్టి నిలిపి మంచి సినిమాలు తీస్తూ తన సత్తా చాటుకుంటూ ముందుకెళ్తున్న ఆ దర్శకుడి పేరు చంద్రశేఖర్ యేలేటి. తెలుగు సినీ జగత్తుకు దిశానిర్దేశం చేయగల అరుదైన ప్రతిభావంతులైన దర్శకులలో ఈతనిది ఒక విశిష్టమైన స్థానం..

తను యాక్షన్/అడ్వంచర్ జెనర్ లో మాస్ హీరో గోపీచంద్ తో చేసిన సరికొత్త ప్రయత్నం “సాహసం” సైతం కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్, కామెడీ ట్రాక్, గ్లామర్, అనే ఎండమావుల వెంట పరిగెట్టకుండా కథా కథనాలు టెక్నికల్ వాల్యూస్ పై ఫోకస్ చేస్తూ తనపై ప్రేక్షకులు పెట్టుకున్న నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయకుండా ఆకట్టుకుంటుంది. ఇదే జెనర్ లో హాలీఉడ్ లో వచ్చిన నేషనల్ ట్రెజర్, ఇండియానా జోన్స్ వంటి సినిమాలని గుర్తుచేసినా కూడా చక్కని ప్లాట్ తో, నెరేషన్ తో, సునిశితమైన హాస్యంతో, టెక్నికల్ బ్రిలియన్స్ తో ప్రేక్షకులని కట్టిపడేసే చిత్రం సాహసం.

కథ విషయానికి వస్తే నిజాయితీ పరుడైన గౌతం(గోపీచంద్) ఒక సెక్యూరిటీ గార్డ్ గా పని చేస్తుంటాడు. “నాది కానిది కోటి రూపాయల విలువైనదైనా నాకొద్దు, నాదన్నది అర్ధరూపాయైనా ఒదులుకోను” అంటూండే గౌతం పేదరికంతో విసిగి వేసారి ఎలాగైనా బోలెడు డబ్బు సంపాదించాలని అదృష్ట రత్నాలనీ లాటరీ టిక్కెట్లనీ నమ్ముకుని ప్రయత్నాలు చేస్తుంటాడు. ఈ నేపధ్యంలో తన తాత తమకోసం కూడబెట్టిన కొన్ని వజ్రాలు ఆభరణాలు పాకిస్థాన్ లోని హింగ్లజ్ దేవి గుడి దగ్గరలో ఉన్నాయని తెలుసుకుంటాడు. శ్రీనిధి(తాప్సి) ఒక భక్తురాలు ప్రపంచం త్వరలోనే అంతమైపోతుందనీ ఆలోపే అన్ని ప్రముఖ హిందూ దేవాలయాలను దర్శించుకోవాలనీ తిరుగుతుంటుంది. తన తదుపరి మజిలీ పాకిస్థాన్ లోని హింగ్లజ్ దేవి ఆలయం. గౌతం కూడా శ్రీనిధితో కలిసి పాకిస్థాన్ బయలుదేరుతాడు.

ఇదిలా ఉండగా పాకిస్థాన్ లో ఒక చోట కనిష్కుల కాలం నాటి గుప్తనిధి నిక్షిప్తమై ఉందని తెలుసుకుని ఆనాటి సంస్కృతిని ప్రపంచానికి పరిచయం చేయాలని తన దేశాభివృద్దికి ఆనిధిని ఇవ్వాలని ఒక గ్రూప్ తో తవ్వకాలు జరుపుతుంటాడో ఆర్కియాలజీ ప్రొఫెసర్. అతనిని బెదిరించి ఆ ఆర్కియాలజీ సైట్ మొత్తాన్ని తన అధీనంలోకి తెచ్చుకుని నిధి కోసం ఎదురు చూస్తుంటాడు అక్కడి టెర్రరిస్ట్ సుల్తాన్(శక్తి కపూర్). వీళ్ళు వెతుకుతున్న నిధీ, గౌతం వెతుకుతున్న నిధీ ఒకటేనా? అసలు గౌతం తాత ఆస్థి కుటుంబానికి చెందకుండా అక్కడెక్కడో పాకిస్థాన్లో ఎందుకు ఉంది. చివరికి గౌతం ఆ నిధిని కనుగొనగలిగాడా అనే వివరాలు తెలుసుకోవాలంటే మీరు “సాహసం” సినిమా చూడాలి.

ఈ సినిమా టెక్నీషియన్స్ సినిమా అందులో ముఖ్యంగా చెప్పుకోవాల్సింది ఆర్ట్ డైరెక్షన్, కళాదర్శకత్వం చేసిన ఎస్. రామకృష్ణ నుండి అద్భుతమైన పనిని రాబట్టుకున్నాడు యేలేటి, పాకిస్థాన్ వాతావరణాన్ని తలపించే సెట్స్ కానీ క్లైమాక్స్ లో నిధికి దగ్గరలో ఉపయోగించిన సెక్యూరిటీ సిస్టంస్ వాటిలో కూడా గ్రాఫిక్స్ కన్నా ఆర్ట్ డైరెక్షన్ కి ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చినట్లు తెలుస్తుంది. ఆ తర్వాత శాందత్ సినిమాటోగ్రఫీ కూడా సినిమాకి హైలైట్ గా నిలుస్తుంది లఢఖ్ లో చిత్రీకరించిన కొన్ని సన్నివేశాలు, ప్రారంభంలో వచ్చే కొన్ని సన్నివేశాల ఫ్రేమింగ్ కెమేరా యాంగిల్స్ చాలా బాగున్నాయ్ కొన్నిచోట్ల చూడడానికి రెండుకళ్ళు సరిపోవన్నట్లుగా అనిపించింది. శ్రీ సంగీతంలోని పాటలు నిరుత్సాహ పరిచాయి ఉన్న రెండు పాటలు కూడా ఆకట్టుకునేట్లు లేవు, బాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ అక్కడక్కడ కొంచెం తడబడినా ఓవరాల్ గా సినిమా మూడ్ కి సరిపోయింది. సెల్వ స్టంట్స్ చాలావరకూ రియలిస్టిక్ గా ఉన్నాయి.

గోపీచంద్ కి అన్ని షేడ్స్ ఉన్న మంచి పాత్ర దొరికింది తన ఫిట్నెస్, నటన, డైలాగ్ డెలివరీ ఆకట్టుకుంటుంది. ఇంతకాలం ఎక్కువగా గ్లామరస్ రోల్స్ కి పరిమితమైన తాప్సీ ఈ సినిమాలో భక్తురాలి పాత్రలో పక్కింటమ్మాయిలా కనిపించడం పెద్ద రిలీఫ్. ఎంతటి కౄరుడైనాకానీ ఊహాతీతమైనవి కళ్ళముందు జరుగుతుంటే ఖంగారుపడడం కామన్. అలాంటి చిత్రమైన విలన్ పాత్రలో శక్తికపూర్ మెప్పించాడు మొదటి సగంలో భయపెట్టి చివరి నలభై ఐదు నిముషాలలో అక్కడక్కడా ప్రేక్షకులని నవ్వించాడు. నారాయణరావు గారు చాన్నాళ్ళ తర్వాత గోపీచంద్ తండ్రిపాత్రలో కనిపించారు. సుమన్ ఒక ముఖ్యమైన పాత్రలో కనిపించారు. అమృతం సీరియల్ లోని సర్వం ఒక చిన్న పాత్రలో ఉన్న కాసేపు నవ్వించాడు. ఆలీ పాత్రని కామెడీ కోసం కన్నా ఒక సపోర్టింగ్ రోల్ కోసమే ఉంచినట్లు అనిపించింది.       

నా మొదటి రెండు సినిమాలలో లాగా ట్విస్టులు ఫ్లాష్బాకులతో స్క్రీన్ ప్లే జిమ్మిక్కులు ఏవీ ఇందులో ఉండవు ఇది లీనియర్ నెరేషన్ లో చెప్పిన ఒక మాములు యాక్షన్/అడ్వంచర్ కథ అని దర్శకుడు ఈ సినిమా గురించి మొదటి నుండీ చెప్తూనే ఉన్నాడు. సినిమా అలాగే ఉంటుంది, మొదటి నుండి పాత్రలను పరిచయం చేస్తూ సాధారణమైన స్క్రీన్ ప్లేతో కథకు అవసరమైన పాత్రలూ సన్నివేశాలతో ముందుకు నడుపుతాడు. కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ జోలికి వెళ్ళలేదు. నెరేషన్ కి అడ్డంరాకుండా కేవలం రెండే పాటలు పెట్టాడు ఒకటి హీరో వ్యక్తిత్వాన్ని చూపిస్తూ టైటిల్స్ కి నేపధ్యంగా సాగే పాట, మరోటి హీరో హీరోయిన్ల మధ్య ప్రేమని చూపించడానికి వాడుకున్న డ్యూయట్.

కథలోని ఒక్కో పాయింట్ రివీల్ చేస్తూ వాటిని ఒకదానితో ఒకటి కలుపుకుంటూ ఆసక్తిగా మొదటిసగం కొనసాగుతుంది ఇంటర్వెల్ కి ముందు కొంచెం తగ్గిన నెరేషన్ తర్వాత రోమాన్స్ కోసం ఉపయోగించుకున్న హార్స్ రైడింగ్ సీన్స్ రీరికార్డింగ్ తో సహా చప్పగా ఉండడంతో మరింత దెబ్బతింటుంది కానీ ఆ తర్వాత నుండి చివరి వరకూ దర్శకుడు మనల్ని స్క్రీన్ నుండి తల తిప్పనివ్వకుండా లీనమై చూసేలా చేస్తాడు, ముఖ్యంగా చివరి నలబై ఐదునిముషాలు చాలా బాగుండడంతో బయటకి వచ్చేప్పుడు మంచి సినిమా చూశామన్న తృప్తితో వస్తాం.   

ఫార్ములా చిత్రాలకూ కామెడీ ఎంటర్టైన్మెంట్ చిత్రాలకూ పెద్దపీట వేస్తున్న ఈరోజుల్లో ఈ సినిమా ఎంతవరకూ మాస్  ప్రేక్షకులను అలరిస్తుందనేది అనుమానాస్పదమే కానీ మీకు ఇలాంటి అడ్వంచర్ తరహా సినిమాలు ఇష్టమైతే కనుక ఒకసారి ఖచ్చితంగా చూడవలసిన సినిమా “సాహసం”. ఇదో అద్భుత కళాఖండమనో యేలేటి మొదటి సినిమాలలాగే స్క్రీన్ప్లే ట్విస్టులను ఊహించుకునో భారీ అంచనాలతో వెళ్ళకండి, ఇంగ్లీష్ సినిమాలు చూసే వారికి కొన్ని సీన్స్ పరిచయమైనవిగా కూడా కనిపించవచ్చు కానీ రొటీన్ ఫార్ములా కథలకు భిన్నంగా వైవిధ్యమైన సినిమాలను ఆదరించే తెలుగు ప్రేక్షకులు ఖచ్చితంగా చూసి ప్రోత్సహించవలసిన మంచి ప్రయత్నం ఈ “సాహసం”.  

ఈ సినిమా పై నవతరంగంలో వెంకట్ శిద్దారెడ్డి రాసిన విశ్లేషణాత్మక వ్యాసం ఇక్కడ చదవచ్చు. 
దర్శకుడు చంద్రశేఖర్ యేలేటి గారితో రెంటాల జయదేవ గారి ఇంటర్వ్యూ ఇక్కడ చదవచ్చు. 

సినిమా థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ అండ్ అడ్వంచర్ గురించిన ప్రోమో ఇక్కడ చూడవచ్చు.  

మొత్తం చదవండి

Pacific Rim / అంతిమపోరాటం

మీకు యాక్షన్ సినిమాలు ఏమాత్రం ఇష్టమైనా ఈ సినిమా మిస్ కాకండి, వీలైతే మీదగ్గరలో ఉన్న బెస్ట్ త్రీడీ థియేటర్ లో చూడండి. ఈమధ్యకాలంలో నేను చూసిన బెస్ట్ త్రీడీ యాక్షన్ ఫిల్మ్ పసిఫిక్ రిమ్. చూడడానికి ట్రాన్స్ ఫార్మర్స్ తరహా జెయింట్ రోబోలలాగా కనిపించవచ్చు కానీ ఈ ఏగర్స్ (Jaegers) డిజైన్ కాన్సెప్ట్ అన్నీకూడా అద్భుతంగా ఉన్నాయ్ ముఖ్యంగా పోరాట సన్నివేశాలన్నీ కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా ఎంజాయ్ చేసే విధంగా చిత్రీకరించారు. ఇక 3D ఎఫెక్ట్ గురించైతే చెప్పనే అఖ్ఖర్లేదు డెప్త్ చాలా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది, కొన్ని సన్నివేశాలు తెరపై చూస్తున్నట్లుకాక మనం ప్రత్యక్షంగా అక్కడ ఉండి చూస్తున్నామనేంతగా లీనమైపోతాం.

ప్లాట్ : When legions of monstrous creatures, known as Kaiju("Kaiju" is a Japanese word that literally translates to 'strange beast.), started rising from the sea, a war began that would take millions of lives and consume humanity's resources for years on end. To combat the giant Kaiju, a special type of weapon was devised: massive robots, called Jaegers("Jaeger" is the German word for hunter.), which are controlled simultaneously by two pilots whose minds are locked in a neural bridge. But even the Jaegers are proving nearly defenseless in the face of the relentless Kaiju. On the verge of defeat, the forces defending mankind have no choice but to turn to two unlikely heroes-a washed up former pilot (Charlie Hunnam) and an untested trainee (Rinko Kikuchi)-who are teamed to drive a legendary but seemingly obsolete Jaeger from the past. Together, they stand as mankind's last hope against the mounting apocalypse. (c) Warner Bros 

 

సాథారణంగా ఈ మధ్య చూస్తున్న సూపర్ హీరో / యాక్షన్ సినిమాలలో ముందు ఒక గంట పాటు విపత్తు గురించీ హీరో కి వచ్చిన పవర్స్ గురించి ఎస్టాబ్లిష్ చేయడానికో హీరో పవర్ గురించి తర్జనభర్జనలు పడడానికో ఉపయోగించుకుని చివరి అరగంట యాక్షన్ సన్నివేశాలతో నింపేసి ముగించేస్తున్నారు. ఈ సినిమా కూడా అలా ఒక గంట కైజు చేసే విధ్వంసాల గురించి, ఏగర్స్ ని ఎలా బిల్డ్ చేసారనే దానిగురించి చూపించి చివరి అరగంట ఒక ఫైట్ తో ముగించేస్తారులే అని ఆశించి వెళ్ళాను. కానీ సినిమా ఓపెనింగే ఆకట్టుకునే యాక్షన్ సన్నివేశంతో ప్రారంభించడంతో ఆశ్చర్యపోయాను అలాగే ప్రతి అరగంటకి చక్కని పోరాట సన్నివేశాలు ఒకదానిని మించి ఒకటి చిత్రీకరించి ప్రేక్షకులను సంభ్రమాశ్చర్యాలకు గురిచేయడంలో దర్శకుడు సక్సెస్ అయ్యాడు.

గాడ్జిల్లా వర్సస్ మాన్ స్టర్ సినిమాలలో జుగుప్స కలిగించే సన్నివేశాలు ఉదాహరణకి నోట్లోనుండి కెమికల్స్ ఊయడం వాటిని జుగుప్సాకరంగా చూపించడం లాంటి సన్నివేశాలు ఉంటాయ్ కానీ ఇందులో అలాంటివి ఉన్నాకూడా లైట్ ఎఫెక్ట్ తో ఆకర్షణీయంగా తీశాడు. పిల్లల సినిమాలలో సైతం లిప్ లాక్ లేకుండా రిలీజ్ చేయని ఇంగ్లీష్ సినిమాల మధ్య ఈ సినిమాలో అలాంటి సన్నివేశాలు లేకపోడం స్కిన్ షో లేకపోవడం రిలీఫ్ ఇచ్చింది. మన సినిమాలు హాలీవుడ్ ని ఆదర్శంగా తీస్కుని ఈ విషయాల్లో రెచ్చిపోతుంటే వాళ్ళు మన సంస్కృతికి దగ్గరవుతున్నారా ఏంటి అని సందేహం కూడా కలిగింది. ఈ క్రింది ట్రైలర్ చూస్తే సినిమాలో ఏం ఆశించవచ్చో తెలుస్తుంది ఇది నచ్చితే సినిమా చూడడం మిస్ అవకండి, వీలైతే మీ పిల్లలతో కలిసి త్రీడీ థియేటర్ లో ఎంజాయ్ చేయండి.

మొత్తం చదవండి

ఓ నాలుగు సినిమాలు

ప్రేమకథాచిత్రమ్.. 

గిరి-నెల్లూరిగిరి-సప్తగిరి అంటూ పోస్టర్స్ లో కనిపించకుండా సినిమాలో మాత్రమే కనిపించిన సప్తగిరి ఒక చింపిరి విగ్గుతోనూ చిత్రవిచిత్రమైన డ్రస్సులతోనూ నెల్లూరి యాసతోనూ కడుపుబ్బ నవ్వించి మార్కులు కొట్టేసాడు. ఇతను ఇదివరకు పరుగులో కాస్త సీరియస్ పాత్రతో పరిచయమైనా తర్వాత కందిరీగ సినిమాలో చేసిన క్లిప్పింగ్ ఇక్కడ చూడండి అందులో కూడా గిరిగా బాగానవ్వించాడు. మారుతి గతచిత్రాలతో పోలిస్తే ఇందులో బూతుల మోతాదు బాగానే తగ్గించాడు ఐతే ఇది కూడా యూత్ లవ్ స్టోరీ పెద్దలకి మరియూ ఫామిలీ కథలను ఇష్టపడే వాళ్ళకి అంతగా నచ్చకపోవచ్చు. మొదటి సగం కొంచెం బోర్ కొట్టినా  సరదాగానే సాగుతుంది హార్రర్ తో కామెడీని మిక్స్ చేసి చేసిన ప్రయత్నం అభినందించదగినది. పెద్దకనుల హీరోఇన్ నందిత సినిమాకు బిగ్ ఎస్సెట్ అలాగే జెబి అందించిన నేపధ్య సంగీతం కూడా మూడ్ కి తగినట్లుంది. కళాఖండాలనదగిన సినిమాలని మాత్రమే చూడాలనే పట్టింపు లేకపోతే రెండుగంటల టైంపాస్ కోసం చూడదగిన సినిమా ప్రేమకథాచిత్రమ్.  

మాన్ ఆఫ్ స్టీల్ (సూపర్ మాన్)

నేను సూపర్ మాన్ సినిమాలకి పెద్ద అభిమానినేమీ కాదు, చిన్నపుడెపుడో ఎన్టీఆర్ గారి సూపర్మాన్ సినిమాకి తీస్కెళితే అందులో నాకు నచ్చిన విషయం “శ్రీ ఆంజనేయ ప్రసన్నాంజనేయ” అన్నపాటని చెప్పేవాడ్నట. కాకపోతే బాట్మన్ రూపు రేఖలని మార్చేసిన నోలన్ ప్రొడ్యూసర్ కావడం, రసెల్ క్రో ఉండటం, హెన్రీకావెల్ కూడా చూడ్డానికి బాగున్నాడనిపించడంతో సూపర్మాన్ అంటే పాంటేస్కుని డ్రాయరేస్కుంటాడనే డెఫినిషిన్ ని మార్చేసిన మాన్ ఆఫ్ స్టీల్ సినిమా కోసం థియేటర్ వరకూ వెళ్ళాను. సినిమాకి కాస్తకొత్తరీతిలో రూపురేఖలద్దడానికి చేసిన ప్రయత్నం కొంచెం పర్లేదనిపించినా రెండున్నరగంటల నిడివి బోర్ కొట్టించింది. త్రీడీ ఫార్మాట్ లో ఈ సినిమా చూడడం శుద్దదండగ మొత్తం ఒక పావుగంటకూడా ఎఫెక్ట్స్ లేవు. నేను చాలా సేపు గ్లాసెస్ తీసేసే చూశాను. ఇక సూపర్మాన్ చేసే ఫీట్స్ అన్నీ మన హీరోలు ఎడంచేత్తో అవలీలగా ఎన్నో వందల సార్లు చేసినవే కనుక పెద్దగా అప్పీలింగ్ గా అనిపించవు. పైగా హీరో విలన్లు ఇద్దరూ ఆ డౌన్టౌన్ బిల్డింగుల పైనబడి వాటిని కూల్చేస్తూ కొట్టుకుంటుంటే ఆ చిత్రీకరణ వెనుక రహస్యం (సిజి) తెలిసిన నాకు పెద్ద ఆసక్తిగా అనిపించలేదు. మొత్తంమీద పిల్లలు ఉంటే కాస్తా అక్కడక్కడ ఎంజాయ్ చేయచ్చేమో కానీ వీడియోగేంస్ కి పరిచయమైన పిల్లలు సైతం ఎంజాయ్ చేయలేకపోవచ్చు ఈ సూపర్మాన్ ని. 

పవిత్ర

జనార్ధనమహర్షి మంచి ఆదర్శంతో ఉన్నతమైన భావాలతో సినిమా తీస్తాడు కానీ సినిమాలో ఎక్కడో ఏదో లోపం ఉంటుంది అది బయటకి ఇది అని స్పష్టంగా కనపడదు కానీ ఆ వెలితిమాత్రం అలాగే ఉంటుంది. పవిత్రకూడా అలాంటి సినిమానే. సినిమాలో తాను చెప్పాలనుకున్న పాయింట్ బాగుంది, డైలాగులు కొన్ని బాగున్నాయ్. సినిమా లాజిక్ కి అందదు సినిమాటిక్ లిబర్టీస్ బాగా తీసుకున్నారు అటు పూర్తిగా ఆర్ట్ ఫిల్మ్ లాగా కాక ఇటు కమర్షియల్ ఫిల్మ్ లాగా కాక అక్కడక్కడ మితిమీరిన ఎక్స్పోజింగ్ తో కన్ఫూజింగ్ గా ఉంది. సాయికుమార్ నటన గురించి చెప్పక్కర్లేదు ఇలాంటి పాత్రలు అవలీలగా చేసేస్తాడు. రోజాకి ఒక మంచి పాత్రదొరికింది తను బాగా చేసింది శ్రేయకూడా బాగానే చేసింది కానీ కొన్ని చోట్ల అసహజంగా వేశ్యపాత్రకనుక ఇలాగే ఉండాలన్నట్లు మరీ తెచ్చిపెట్టుకున్న నటనలాగా అనిపించింది. ఇటువంటి ఆఫ్ బీట్ సినిమాలిష్టపడేవారు ఒకసారి చూసి వదిలేయదగిన సినిమా చూడకపోయినా మిస్ అయ్యేదేం లేదు.

సమ్ థింగ్ సమ్ థింగ్

సుందర్ సి. దర్శకత్వంలో వచ్చిన టిపికల్ కామెడీ మూవీ ఇది. ఆమధ్యవచ్చిన నేనే అంబాని, ఒకే ఒకే లాంటి డబ్బింగ్ సినిమాల తరహాలోనే సరదాగా సాగిపోయే ఫామిలీ కామెడీ డ్రామా. పోస్టర్ లో కనిపించినట్లే సినిమా అంతటిని బ్రహ్మానందం ముందుండి నడిపించాడు. రెండుగంటల టైంపాస్ కోసం హాప్పీగా చూసేయచ్చు, మధ్యలో పాటలు మాత్రం స్పీడ్ బ్రేకర్స్ ఆ టైంలో హాయిగా సోషల్ నెట్వర్కింగ్ సైట్స్ లో అప్డేట్స్ చూస్కుంటూ గడిపేసి సినిమా ఎంజాయ్ చేసి వచ్చేయచ్చు. సిద్దార్ధ్ కొంచెం వయసుమీదపడినట్లు కనిపించాడు, కాస్ట్యూంస్ లో తమిళ వాసనలు కనిపిస్తాయీ, అలాగే అక్కడక్కడ కామెడీలోకూడా కనిపిస్తాయి. అయితే సినిమా అంతా ఒక అమ్మాయిని ఎలా ప్రేమలో పడేయాలనే ప్రయత్నాలతో సాగే సినిమా కనుక పిల్లలతో కలిసి చూడడం కాస్త అసౌకర్యంగా అనిపించచ్చు. నేను మాత్రం పూర్తిగా ఎంజాయ్ చేశానీ సినిమాని.

సో అవీ గత రెండు వారాలలో విడుదలైన సినిమాల కబుర్లు. ఓ కుర్రాళ్ళ సినిమా, ఓ పిల్లల సినిమా ఓ పెద్దల సినిమా ఓ ఫామిలీ సినిమా అని కేటగరైజ్ చేయచ్చేమో. ఇక ఈ వారం విడుదలకు సిద్దంగా ఉన్న తొలి తెలుగు కామెడీ త్రీడీ చిత్రం “యాక్షన్ త్రీడీ” కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను అది విడుదలయ్యాక ఆ కబుర్లతో మళ్ళీ కలుస్తా.

మొత్తం చదవండి

మణిప్రవాళం - తిలక్

తిలక్ గారు 1963 వ సంవత్సరంలో రాసిన కథ మణిప్రవాళం. కథల సంకలనంలో ఈ కథ చివరలో స్వాతి, 1963 అని రాశారు కానీ ఇప్పటి స్వాతి ప్రారంభమైనది 1970 లో కనుక అప్పటి స్వాతి వేరైనా అయిఉండాలి లేదా పత్రిక పేరో/సంవత్సరమో పొరపాటుగా అచ్చయి ఉండాలి, ఎవరికైనా తెలిస్తే కామెంట్స్ లో చెప్పగలరు. 

మణిప్రవాళము అంటే రెండు భాషలు కలగలిసిన కవిత్వమట. సంస్కృత శబ్దాలకు సరిపోలగల మళయాళ అక్షరములు లేక మొదట్లో వైష్ణవాచార్యులు కొన్ని మాటలు గ్రాంధీకంలోనే రాసి ఇటువంటి శైలి ఉపయోగించారని, అలా కలగలసిపోగల పదాలను గుర్తించి నిర్ధుష్టమైన నియమావళిని ఏర్పాటు చేశారనీ. ఆ తర్వాత అదే కవిత్వ శైలిని కేరళలోని నంబూద్రి వంశస్థులు కొనసాగించారని అంటారు. 

మళయాళంలో “మణి” అనగా ‘కెంపు(Ruby)’, “ప్రవాళము” అనగా సంస్కృతంలో ‘పగడము(Coral)’ ఈ రెండిటినీ కలగలిపి అల్లిన మాలని కూడా మణిప్రవాళం అంటారుట.

ఈ కథలో ఇటువంటి శైలిని నేను గుర్తించలేకపోయాను కానీ కథ చదివాక మాత్రం ఆలోచింప చేసింది. మణిప్రవాళం అంటే ఏమిటో వెతికి తెలుసుకునేలా చేసింది. అర్ధం తెలుసుకున్నాక కథలోని శైలికి అన్వయించుకోవాలో కథలోని విషయానికి అన్వయించుకోవాలో అర్ధంకాలేదు. అసలు కథకే అనేకానేక అర్ధాలున్నట్లు అనిపించింది. చివరికి కొన్ని కథలకి ఎందుకు కనెక్ట్ అవుతామో అర్ధంచేసుకోవడం కష్టమనిపించింది. 

ఎందుకో నా మనసుకు బాగా నచ్చిన ఈ కథని గుర్తొచ్చినపుడల్లా చదువుకోడానికి బ్లాగ్ లో ఉంచాలని మీ అందరితోనూ పంచుకోవాలనీ ఇలా. అన్నట్లు ఈ కథ చదువుతుంటే లీలామాత్రమైన పోలికతో ఆమధ్య ఆంధ్రజ్యోతిలో చదివిన ఒక కథ గుర్తుకువచ్చింది, మీకేమైనా గుర్తొచ్చిందా? చదివి చెప్పండి.

~*~*~

మణిప్రవాళం

--తిలక్

చీకట్లో గదిలో పడుకుని వుంది లత. ఏకాకిగా ఏ హృదయమూ స్పందించని ఏకాంతంలో, ఎవరూ చూడని నరకంలో చిక్కుకుని వుంది లత.

అతను మెరుపులాగా వచ్చాడు. అటు దక్షిణానిలం వీచే దారినుండి దయాసరస్సులలో విహరించే రాజహంసనెక్కి నక్షత్రకిరణం మీదుగా జారుతూ వచ్చాడు.

అతను పాట పాడాడు. పాటకి చీకటి చీకాకుపడి నల్లగా కోప్పడింది.

అతను పాట పాడాడు. చీకటిని చెరిపివేస్తూ వేయి పువ్వుల తావి వింతగా కమ్ముకుంది.

అతను పాట పాడాడు. జాలిగా తియ్యగా లత గుండెలో కోర్కెలా హాయిగా తెరతెరల్లాగ కదిలింది.

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది. అతను నవ్వాడు. అతను వెళ్ళిపోయాడు.

అతను మళ్ళీ మరో రోజున వచ్చాడు. “లతా” అని పిలిచాడు. అతని గొంతులో మాధురీ మందాకిని జలజలించింది.

“ఇంకోసారి పాడు” అంది లత రెప్పల్ని కొంచెం ఎత్తి. నల్లని పొడుగాటి ఆమె తలవెంట్రుకలు చీకట్లో తరంగాలలా కదులుతున్నాయి.

అతను పాడాడు. చీకటి చికాకు పడింది. గుడ్లగూబలు దిగులుగా ఏడ్చాయి. అతను వెళ్ళిపోయాడు.

అతను మళ్ళీ ఇంకోరోజున వచ్చాడు. లత పెదవుల మీద సన్నని చిరునవ్వు విరిసింది. ఆప్యాయంగా అడిగింది, “ఒక్క పాట పాడవూ?” పాడాడు.

లత కళ్ళలో నీళ్ళు. నీళ్ళలోంచి చావును దాటిన వెలుగు. అతను నిట్టూర్చాడు.

కొన్నాళ్ళకి మాలతీ సౌరభం వీచిన రాత్రి –

“స్వామీ” అంది లత. అతను మాట్లాడలేదు.

“కవీ” అంది లత. అతను మాట్లాడలేదు.

“ప్రియా” అంది లత. అతను పలికాడు.

నక్షత్రాలు మెరిశాయి. వెన్నెల కురిసింది. అతని చేయి ఆలంబనగా లత లేచి నిలుచుంది. అతని వొళ్ళో వాలింది. కిటికీ అవతల మందారం ఎర్రగా నవ్వి తల పక్కకు తిప్పుకుంది.

వకుళ వృక్షం విరిసిన రాత్రి –

“ప్రియా” అంది లత.

“లతా” అన్నాడతను.

“మిమ్మల్ని వదలలేను.”

జవాబుగా ఆమె ఫాలభాగాన్ని ముద్దాడాడు అతను.

“ఎక్కడనుంచి వచ్చారు?”

“మంచు పర్వతాల అంచున దయాసరస్సుకి దక్షిణాన మంత్ర విహంగాలు మసలే చోటున - రంగు రంగుల చెట్ల నీడలలో పాడుకుంటూ ఉంటాను”

“అక్కడికి దగ్గరగా మాయాలోకం ఉంది. భయం లేదా” అంది లత. అతను నిట్టూర్చాడు.

మొగలిచెట్టు మొదటిరేకు తొడిగిన రాత్రి –

“ప్రియా” అంది లత.

“ప్రియతమా” అన్నాడతను.

“ఏమిటాలోచిస్తున్నారు?”

అతను నిట్టూర్చాడు. అతను వెనక్కి చూశాడు. అతని వెనకాల మబ్బులు…

“పాట పాడవూ” అతని వొడిలో తల పెట్టుకుని అడిగింది లత. అతను పాడాడు - లత పులకరించింది. పరవశించింది. అరమోడ్పు కన్నులతో అతన్ని గుండెలకి హత్తుకుంది. అతను బరువుగా నిట్టూర్చాడు.

అతను వస్తున్నాడు. లత చిగురుపట్టింది. మొదటి పువ్వు పూసింది.

అతను వస్తున్నాడు. అతనితోటి మబ్బులు వస్తున్నాయి. మబ్బుల వెనక రాక్షసులు దాక్కున్నారు.

నక్షత్రం రాలిపోయిన రాత్రి –

అతను వచ్చాడు. అతని గుండె మీద రాక్షసుల మొదటి గోటి గీత - ఎర్రని చార.

“నన్ను కాపాడగలవా?” అన్నాడతను.

“ఓ” అంది లత.

“అయితే నీ దగ్గరున్న మణిప్రవాళం ఇవ్వు.”

“నా దగ్గర లేదు”

“అయితే - ”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

ఆమె ఏదో ఇచ్చింది. రక్తపుచార కనపడలేదు. అతను నవ్వాడు. ఎప్పటిలాగే వెన్నెల…

కొన్నాళ్ళు గడిచాయి. అతను వచ్చాడు. ఈసారి అతని గుండె మీద రెండు ఎర్రని చారలు. అతను కొంచెం వడలాడు.

“నన్ను కాపాడగలవా?” అన్నాడతను.

“ఓ” అంది లత.

“అయితే నీదగ్గరున్న మణిప్రవాళం ఇవ్వు.”

“నా దగ్గర లేదు”

“మరి - ”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

ఆమె ఏమిటో ఇచ్చింది. రక్తపుచారలు కనపడలేదు. అతను నవ్వాడు. కాని ఆ నవ్వులో నీరసం వుంది.

లత రెండవ పువ్వు తొడిగింది. అతని కోసం చూసింది. రాత్రీ పగలూ ‘ప్రియా’ అని పిలిచింది. ఆ పిలుపుకి ఆకాశపు అంచున ఒక రెల్లు రాలిపడింది.

అతను వచ్చాడు. ఈసారి గుండె అంతా రక్తం. ఎర్రని మడుగులాగా వుంది. అతని వెనుక నల్లటి మబ్బులు. నల్లని మబ్బుల వెనక రాక్షసుల వికటాట్టహాసాలు.

“నన్ను బ్రతికించు. నన్ను చంపేస్తున్నారు” అన్నాడతను.

“ఏం చెయ్యను నేను?” ఏడ్చింది లత. మూడవ పువ్వుతో సహా.

“మణిప్రవాళం ఇవ్వు”

“లేదు”

“ఉంది. నాకు తెలుసును”

“దానిమీద నాకు అధికారం లేదు”

“అయితేనేం - మళ్ళీ తిరిగి ఇచ్చేస్తానుగా.”

లత ఊగిపోయింది. బాధ పడింది. విహ్వలించింది. కళ్ళు తెరిచి జాలిగా ఇలా అంది: “నా పెద్దల అభిమానం నా వాళ్ళ అనురాగం అన్నీ పోతాయి. నా వాళ్ళు నాకు కాకుండా పోతారు…”

“వాళ్ళందర్నీ వొదిలెయ్యి”

“వదలలేను”

“అయితే మరి…”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

“లాభం లేదు”

ఈసారి అతని కళ్ళల్లో చీకటి. అతని పెదవుల పైన చీకటి. నిర్దయ లాంటి చావు లాంటి చీకటి.

“వెళ్ళిరానా?” అన్నాడు. అతని స్వరం సన్నగా మెలికలు తిరిగి చీకట్లో గిలగిలలాడింది. గుండె నుండి కారే రక్తాలు పిండుకుంటూ అతను వెళ్ళిపోయాడు. అతని వెనక మబ్బులరచుకుంటూ, రాక్షసులరుచుంటూ వెళ్ళిపోయారు.

లత ఏడుస్తూ కూలబడింది. మూర్ఛ పోయింది.

మళ్ళీ అతను రాలేదు.

లత మళ్ళీ పూయలేదు.

అతని జాడ తెలియదు.

చీకటి లతని ముసుగులా మూసుకుంది.

అతను మళ్ళీ రాలేదు.

అతను మళ్ళీ పిలవలేదు.

అతని పాట అర్ధరాత్రి మబ్బులలోంచి జాలిగా–

ఆమె మూలుగు పాతాళ కుహరంలోంచి బాధగా –

పువ్వులు రాలిపోయాయి. మంచు దట్టంగా పడి మనసులూ, ఆకులూ మూసుకుపోయాయి.

బావురుమనే నిశ్శబ్దం అంతటా…

దేవతలు ఏడుస్తున్న వర్షం. మనుష్యులు కాలుతున్న వాసన.

అతన్ని వెతకడానికి వెళ్ళినవారికి దారిపొడుగునా అతని గుండె రక్తపు మరకలే కనిపించాయి. కాని అతడు మాత్రం కనపడలేదు.

ఆమెను చూడడానికి వెళ్ళినవారికి గదిలో ఆమె కనపడలేదు. కటిక చీకటి తప్ప.

ఇది ప్రళయం - అంది రాలిపోయిన పువ్వు.

ఇది విలయం - అంది జారిపోయిన చుక్క.

పెట్టె లోపల - గదిలో మూలగా పెట్టె లోపల్లోపల్లోపల - మణిప్రవాళం మెరుస్తోంది. ఫక్కున నవ్వింది. ఇలా అంది.

“నా శక్తి అనంతమైనది. నేను కరుణనీ, ప్రేమనీ, సౌందర్యాన్నీ, నశింపచేస్తాను. దైవీయ శక్తుల్ని ఓడిస్తాను. ఈ జగత్తు నాకు బానిస - అవునా?”

అవును అన్నాయి మబ్బులు.

అవును అన్నారు రాక్షసులు.

అవును అన్నాయి చెట్లూ, చెట్టు మీద పిట్టలూ భయంకరంగా.

అవును అన్నాయి పువ్వులు ఏడుస్తూ.

ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం. కఠినశాసనంలాగా నిశ్శబ్దం. 
యుగాల దాకా మళ్ళీ ఏ హృదయమూ పలుకలేదు. పలవరించలేదు.

(స్వాతి, 1963).

~*~*~

మొత్తం చదవండి

కవుల రైలు - తిలక్

తిలక్ గారు ఈ కథని ఎపుడు రాశారో తెలియదు కానీ ఇప్పటికీ ఎప్పటికీ అన్వయించుకోవచ్చునేమో. ఒక్క కవిత్వానికేనా? రచనలకీ, సినిమాలకీ, ఆ మాటకొస్తే అసలును వదిలేసి గమ్యం తెలియని ప్రయాణం చేసే ఎన్నో రంగాలలోని ఎంతో మందికి నిస్సంకోచంగా అన్వయించుకోవచ్చు. ఈ చిన్న కథ చదవగానే నచ్చి బ్లాగ్ లో మీ అందరితో పంచుకోవాలనిపించి ఇలా...

 

~*~*~
 

తెలుగుదేశం కవులతో నిండి మూడవతరగతి రైలు పెట్టె లాగ క్రిక్కిరిసిపోయింది. “ఇంక జాగా లేదు” అని కేకలేస్తున్నా వినిపించుకోక చవకగా అమ్మే టిక్కెట్లు కొనుక్కొని కొత్త కవులు తోసుకు లోపలి కెగబడుతున్నారు. కొందరు ఫుట్‌బోర్డుల మీద నిలబడీ, కొందరు కమ్మీలు పట్టుకుని వేలాడుతున్నారు.

ఒకావిడ మేలిముసుగు వేసుకుని వచ్చింది. సుతారంగా అందంగా వుంది. కళ్ళల్లో అపూర్వమైన వెలుగు. ఎర్రని పెదవుల్లో తియ్యని సిగ్గు వొంపులు. వెన్నెలనీ, ఉషఃకాంతినీ, మల్లెపువ్వుల్నీ, మంచిగంధాన్నీ, రత్నాలనీ కలబోసి మనమీద జల్లినట్లు అనిపిస్తుంది ఆవిడను చూస్తే... అక్కడ దగ్గరలో నిలుచుంటే…

ఆవిడ నిస్పృహగా చూసింది రైలుపెట్టె కేసి. లోపలి బొగ్గు పులుసు గాలీ, చుట్టపొగా వాగుడూ కలసి పెట్టెలోంచి బయటకి దుర్భరంగా వ్యాపిస్తున్నాయి.

“ఇక్కడ చోటులేదు దయచేయవమ్మా. నువ్వు కూడానా మా ఖర్మ వగలొలకబోసుకుంటూ” అన్నాడొక చుట్ట ఆసామీ కాండ్రించి ఉమ్మివేస్తూ. ఆయన కవి శార్దూల బిరుదాంకితుడు. అప్పకవీయం అడ్డంగా బట్టీ వేశాడు.

“నో ప్లేస్ మేడం వెరీసారీ” అంటూ కన్ను గీటాడొక నవ యువకుడు గాగుల్సు తీసి, సెకండ్‌హాండ్ బీడీ నోట్లో ఉంచుకునే.

కొందరు వెకిలిగా నవ్వారు. కొందరు దగ్గారు. మరికొందరు ఈలలు వేశారు. పాపం ఆవిడ వెనక్కి తిరిగి జాలిగా వెళ్ళిపోయింది. రైలు కదిలిపోయింది. 

స్టేషన్‌మేష్టర్ వచ్చి ఆమెను చూచి “పాపం చోటు లేదా అమ్మా, నీ పేరు?” అని అడిగాడు.

“కవిత” అందా సుందరి.

కవుల రైలు గమ్యం తెలీకుండా వడివడిగా వెళ్ళిపోతోంది.

~*~*~

మొత్తం చదవండి