ఎల్విస్ ది కింగ్

ఆంధ్రాయూనివర్సిటీ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ లోచేరిన మొదటి సంవత్సరం.. చేరి రెండునెల్లై ఉంటుంది.. సాయంత్రం నాలుగున్నర సమయం ల్యాబ్ వర్క్ ఫినిష్ చేసుకుని నా క్లాస్మేట్స్ అంతా వేరేదారిలో వాళ్ళ 7th బ్లాక్ వైపు వెళ్ళగా ఒంటరిగా నేనుండే 4th బ్లాక్ హాస్టల్ వైపు తలవంచుకుని వడివడిగా అడుగులేస్తున్న నాకు “రేయ్ ఇలా రారా..” అంటూ ఓ సింహఘర్జన వినిపించింది.

భయం భయంగా చుట్టూ చూస్తూ.. హస్టల్ ముందున్న సిమెంట్ బెంచీల మీద కూర్చున్న సీనియర్స్ ని “నన్నా సార్” అని అడిగాను.

“ఆ నిన్నేరా.. నువ్వుకాకుండా ఇంకెవరున్నారు అక్కడ.. బాగా తెలివిమీరారురా” ఒకతను జవాబిచ్చాడు.

నా కాళ్ళలో శక్తి మొత్తం ఎవరో లాగేసుకున్నట్లు కాళ్ళలో వణుకు మొదలైంది అడుగు ముందుకు పడటం లేదు “చచ్చాంరా బాబు.. ఏం పని లేనట్లు వీళ్ళిక్కడే తగలడాలా నేనైనా చూసుకోవచ్చుగా.. ఇప్పుడు ర్యాగింగ్ అంటూ ఏమేం విచిత్రమైన ఫీట్లు చేయించి చస్తారో ఏంటో.. అసలే ఈ హాస్టల్ మెయిన్ రోడ్ కి దగ్గర ఆ రోడ్లో అమ్మాయిలు కూడా తిరుగుతుంటారు ఒకళ్ళు చూసినా పరువంతా పోయినట్లే..” అని ఫీల్ అవుతూ ఎలాగో కష్టపడి వాళ్లదగ్గరకి వెళ్ళాను.
“ఫస్టియరా ?”
“అవునండి..”
“అండి ఏంటిరా మొగుడ్ని పిలిచినట్లు, సార్ అనాలని చెప్పలేదా ఎవరూ.. ఏ బ్రాంచ్ ?”
“Instrumentation సార్”
“ఓహో.. అవునూ సీనియర్స్ ఇక్కడ కూర్చుని ఉంటే కనపడటం లేదారా విష్ చేయకుండా సైలెంట్ గా అలా వెళ్ళిపోతున్నావ్ ?”
“రూం కి వెళ్ళాలన్న తొందరలో చూస్కోలేదు సార్”
“ఏం పీకాలేంటి అంతతొందరగా వెళ్ళి రూంలో ?”

“చదువుకోవాలి సార్..” (అది పచ్చిఆబద్దమని తెలిసిన నాఅంతరాత్మ గాడు కింద పడి గిలగిల కొట్టుకుంటూ నవ్వసాగాడు వాడ్ని బలవంతంగా ఊరుకోబెట్టి మొహంలో సీరియస్ నెస్ పోకుండా జాగ్రత్తపడ్డాను)

“ఎగస్ట్రాలెక్కువేరా నీకు..” అంటూ సరదాగా ఒకడు పొట్టమీద గుద్దాడు..
ఒకడుగు వెనక్కేసి బ్యాలన్స్ చేసుకుంటూ “హి హి హి హి..” అని ఏడవలేక ఒక వెధవ నవ్వు నవ్వాను.

“సరే ఇప్పుడేం చేసి మమ్మల్ని ఎంటర్ టైన్ చేస్తావ్..”

“మీ ఇష్టం సార్..” (మనసులో: నేనేమైనా సర్కస్ జోకర్నేంటిరా మిమ్మల్ని ఎంటర్ టైన్ చెయడానికి ఒక ఏడు ముందు పుట్టి సీనియర్స్ అని మాతో ఏం ఆటలాడుకుంటున్నార్రా!!)

“రాక్ అండ్ రోల్ తెలుసా ?”
“తెలుసు సార్..”
“ఎలా తెలుసు ?”
“మైఖేల్ మదన కామరాజు సినిమాలో చూశాను సార్..” (ఈసినిమానే ఎందుకు గుర్తొచ్చిందని నన్నడక్కండి)
“అబ్బో.. ఏం తెలుసో చూపించు..”

వెంటనే ఈస్ట్మన్ కలర్ లో నాకళ్ళముందు ఆ సినిమాలో కమల్ వేసిన స్టెప్పులు కనిపించాయ్.. “బంబం ఆరంభం.. భంభం ప్రారంభం.. ఆరేడు రోజులాయె కాదే..నీ మీద మనసుపడ్డ నాకు నిదురలేదే..” అంటూ పాట అందుకొని నడుము ట్విస్ట్ చేస్తూ ఓ ఊపేస్తూ సగం గోడకుర్చీ వేసిన ఫోజులోకి వంగి మెల్లగా మళ్ళీ నిటారుగా నిలబడుతూ ఇలా నాకు తోచిన డ్యాన్స్ మొదలెట్టాను :-)

“హ హ హ నువ్వలా ఊగుతుంటే చూడటానికి భలే ఉందిరా.. ఐనా దీన్ని రాక్ అండ్ రోల్ అంటారు అని ఎవరు చప్పారు రా” అని కామెంట్ చేస్తూ ఎంజాయ్ చేస్తూ ఎంతకీ ఆగమని చెప్పడంలేదు.
చెప్తున్నా వినకుండా “నాలుగు రోజులు రావాలికదా” అంటూ అమ్మ లూజుగా కుట్టించిన నా ప్యాంట్ ఎక్కడ ఊడి జారిపోతుందో అనే టెన్షన్ ఒక వేపు.. అప్పటికే భయంతో శక్తిలేకుండా బలహీనంగా తయారైన నా కాళ్ళు ఎక్కడ సహకరించడమ్ మానేసి నన్ను కిందపడేస్తాయోననే గాబరా మరో వేపు.. నాకు నేనుగా ఆపేస్తే సీనియర్స్ ఏమంటారో అని భయం మరోవేపు తినేస్తుండగా ఇక చేయలేక సంశయిస్తూనే ఆపేశాను.

అదుగో అలాంటి విపత్కరమైన పరిస్థితులలో మొదటిసారి విన్నాను Elvis Presley పేరు

“ఇక చాలులేగానీ నీకు ఎల్విస్ ప్రెస్లీ తెలుసారా ?” పక్కనున్న మరో సీనియర్ అడిగారు.

“తెలీదు సార్.. ఎవరు సార్ ఆయన ?”

“కింగ్ ఆఫ్ రాక్ అండ్ రోల్ రా.. మహానుభావుడు చచ్చిబ్రతికిపోయాడుకానీ తను నీ రాక్ అండ్ రోల్ డ్యాన్స్ చూసుంటే ఇప్పుడు గిటార్ తీగల్తో ఉరేసుకుని మరీ చచ్చిపోయేవాడు.. ఇంకెప్పుడు ఎవరన్నా అడిగినా చేయబాక అంతగా అంటే నాపేరు చెప్పి ఆసార్ చేయద్దన్నారని అని చెప్పు.. ఇక పో రూంకి” అన్నారు.

ఎల్విసో ఎవరో మహానుభావుడు..” పైనెక్కడున్నావో కానీ నన్ను ర్యాగింగ్ నుండి రక్షించినందుకు నీకు థ్యాంక్స్ బాసు” అని మనస్ఫూర్తిగా చెప్పుకుని బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ సంధించిన బాణంలా ఒక్క పరుగులో వెళ్ళి రూంలో పడ్డాను.  

కట్ చేస్తే...

నేను అమెరికా వెళ్ళిన మొదటి రోజులు.. అట్లాంటాలోని ఒక థియేటర్ లో టాంహ్యాంక్స్ నటించిన కాస్టెవే(The Castaway) సినిమా చూస్తున్నాను. సినిమా మొదట్లోనే చాలా వైవిధ్యమైన గొంతుతో “I am in Love” సాంగ్ ప్లే అవుతుంది నా పక్కన కూర్చున్న నేస్తం తన కాలు మీద దరువేస్తూ పాటను ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు. “ఇదేంపాట బాస్ నీకు తెలుసా ?” అని అడిగాను.. “ఏల్విస్ తెలీకపోవడమేంటి సూపర్ సాంగ్ అసలు.. ఇంటికెళ్ళాక వినిపిస్తాను లే..” అని చెప్పాడు. అదే సినిమాలో మరోచోట ఒక చిన్న పిల్లవాడికి సిడి ప్లేయర్ బహుకరిస్తూ “Listen to Elvis Presley’s CDs.. 50 million fans can’t be wrong” అని అంటాడు హీరో.. ఇంటికి వచ్చి కాస్త రీసెర్చ్ చేశాక ఆమాటలు చాలా కరెక్ట్ అనిపించింది.

Elvis Presley గురించి అప్పుడు మరికొంత తెలిసింది కానీ అప్పటికి ఇంకా ఇప్పటంతగా అంతర్జాలం మరియూ యుట్యూబ్ ప్రచారంలోకి రాలేదు కనుక కేవలం ఫ్రెండ్స్ దగ్గరో లేక లైబ్రరీలో కలెక్ట్ చేసిన సిడిలూ గట్రా వినేవాడ్ని తర్వాత వీడియోలు కూడా చూడగలిగే అవకాశం వచ్చింది. గమ్మత్తైన స్వరంతో ఉర్రూతలూగించే స్వరాల్తో స్ఫురద్రూపంతో ఆకట్టుకునే ఎల్విస్ కు 50 మిలియన్ ఫ్యాన్స్ పెద్ద నంబరేమీ కాదు అనిపించింది. తన సంగీతం ఇప్పుడున్న ప్రసారమాధ్యమాల నడుమ ఐతే మరింతమందిని చేరుకుని ఇంకా ఎక్కువ ప్రాచుర్యం పొంది ఉండేదని అనిపించింది. తన రూపమే మెస్మరైజింగ్ ఐతే కొన్నిపాటలకు సింపుల్ గా కులుకుతూ చేసే డ్యాన్స్ మరికొన్ని రాక్ సాంగ్స్ కు మనిషి అంతా చిత్రవిచిత్రంగా కదిలిపోతూ చేసే డ్యాన్స్ ఆకట్టుకుంటుంది. మన షమ్మీకపూర్ గారి డ్యాన్సులు చాలావాటికి ఎల్విసే పెద్ద ప్రేరణ అనుకుంటాను.

నేను మొదట విన్న ఈ పైవీడీయో లోని పాట “I am in love.. I’m all shook up” విన్నాక మనం కూడా ఆ పాటను ఉద్దేశించి ఇంకా ఎల్విస్ ను ఉద్దేశించీ “I am in love.. I’m all shook up” అని పాడుకుంటాం అనడంలో ఏ సందేహమూ లేదు. పల్లవి చివర్లో వచ్చే హమ్మింగ్ నాకు చాలా ఇష్టం పాట విన్నవెంటనే నా హాట్ ఫేవరెట్ అవడానికి అదే ముఖ్య కారణం. ఇక వీడియో లో కూర్చిన ఎల్విస్ చిత్రాలు అధ్బుతంగా ఉండి “he is something” అనిపిస్తాయి అందుకు కూడా ఈ వీడియో అంటే నాకు చాలా ఇష్టం.

జనవరి 8th ఎల్విస్ ప్రెస్లీ జయంతి(పుట్టినరోజు) సంధర్భంగా శ్రద్ధాంజలిఘటిస్తూ ఈరోజు ఈటపా.. ఇదికాక రేపటినుండి ఒక వారం పాటు నా సరిగమల గలగలలు బ్లాగ్ లో నాకు పరిచయమున్న ఎల్విస్ పాటలలో నాకు బాగా నచ్చిన కొన్ని పాటలు లిరిక్స్ తో సహ పరిచయం చేద్దామని అనుకుంటున్నాను మీరూ ఆబ్లాగ్ లో చూసి/విని ఆనందించండి.

ఈ రోజు ప్రచురించేలా ఈ టపా ముందే స్కెడ్యూల్ చేయడమైనది. మరో రెండు రోజులు నాకు పరిమితమైన నెట్ యాక్సెస్ ఉండటం వలన వ్యాఖ్యలకు జవాబివ్వడం ఆలశ్యమవ్వవచ్చు కనుక వ్యాఖ్యాతలకు ముందస్తు ధన్యవాదాలు.

మొత్తం చదవండి

హాస్టల్ - 7 (న్యూ ఇయర్)

ఈ టపానూ ఇంకా కొత్త సంవత్సరం పై బ్లాగరులు రాసిన మరికొన్ని చక్కని టపాలను సుజన మధుర గారి e-బుక్ లో ఇక్కడ చదవండి. సర్వర్ లో డౌన్లోడ్ అవకపోతే గూగుల్ డాక్స్ లో ఇక్కడ నుండి దింపుకోండి.

మిగతా పండగలు చేసినా చేయకపోయినా ఆగస్ట్ 15 కాక మా కాలేజ్ లో ముఖ్యంగా చేసేవి మూడు పండగలు. ఒకటి దీపావళి -  పెద్ద సంఖ్యలో బాణాసంచా తెప్పించి ఇళ్ళకు వెళ్లకుండా హాస్టల్లోనే ఉండిపోయిన పిల్లలతో కాల్పించేవారు. రెండోది కాలేజ్ యానివర్సరీ - ఒక చీఫ్ గెస్ట్ ను పిలిపించి పెద్ద సభ జరిపి, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు, రెండువారాలుగా జరిగిన వివిధ పోటీలలో విజేతలకు బహుమతిప్రదానం, మెస్ లో ఫీస్ట్ ఏర్పాటులతో ఘనంగా జరిగేది. ఇక మూడోది న్యూయియర్ - డిశంబర్ 31 న మధ్యాహ్నం నుండి కాలేజ్ లో మా తరగతి గదులను బెలూన్లు, రంగుకాగితాలు, తగరపు కాగితాలు, మెలికల కాగితాలతో శక్తిమేరకు ముస్తాబు చేసే వాళ్లం. ఆరోజు సాయంత్రం ఫీస్ట్ ఇక రాత్రి డాబా పైన క్లాస్ రూంస్ ముందున్న ఖాళీ స్థలంలో అందరినీ సమావేశపరచి మా డైరెక్టర్ కేక్ కట్ చేసేవారు. రోజూ ఒకటే దినచర్యతో చప్పగా గడిచే హాస్టల్ జివితంలో ఈ ప్రత్యేకమైన రోజులు తెచ్చే సందడి అంతా ఇంతా కాదు. ఆ కార్యక్రమాలు ఎలా ఉన్నా పుస్తకాలు ముట్టుకునే పనిలేదన్న సంతోషం ఎంత అరిచి అల్లరి చేసినా ఎవరూ ఏమీ అనరు అనే ధైర్యంతో నిజంగా పండగ వాతావరణం ప్రతి విద్యార్ది మొహంలో ఆనందంగా ప్రతిఫలించేది.

కాలేజ్ డెకరేషన్ ప్లాన్స్ ఒక వారం ముందునుండే ప్రారంభమౌతాయి కావాల్సిన సామాగ్రికోసం స్పెషల్ ఔటింగ్ పర్మిషన్ తెచ్చుకోవడం ఎలా చెయ్యాలో అందరం కూర్చుని చర్చించుకోవడం మంచి సరదాగా ఉండేది. మాలో కొందరం ఈ ప్లానింగ్ లో ఉంటే కాస్త రౌడీ బ్యాచ్ సమావేశమై మరో ప్లానింగ్ లో ఉండేది. ఏమిటయ్యా అది అంటే కొంతమంది వార్డెన్స్ స్టూడెంట్స్ తో ఫ్రెండ్లీగా ఉండేవారు కానీ ఒకళ్ళిద్దరు మాత్రం వాళ్ళు పైనుండి దిగివచ్చిన దేవుళ్ళలా మేమంతా వాళ్ళని పీడించుకు తినడానికి పుట్టిన రాక్షసుల్లా బిల్డప్ ఇచ్చేవాళ్ళు. అలాంటివాళ్ళ లిస్ట్ ఒకటి తయారు చేసి వాళ్ళలో ఎక్కువ తప్పులు చేసిన ఒకవార్డెన్ ని ఎన్నుకునేవాళ్ళు (ఠాగూర్ సినిమా లోని ACF రేంజ్ అనమాట). ఇక 31 రాత్రి డిన్నర్ అయ్యి A.O గారు ఇంటికి వెళ్ళాక కారిడార్ లోనో(పైన ఫోటోలో చూపించినట్లే ఉండేది మా కారిడార్ అటు ఇటు రూంస్ తో) లేదంటే బాత్రూంస్ దగ్గరో ఆ వార్డెన్ ని పట్టుకుని లైట్లు ఆపేసి దుప్పటి ముసుగేసి కసితీరా కొట్టే వాళ్ళు. సో వార్డెన్ ని బయటకి ఎవరు తీసుకు రావాలి, లైట్స్ దగ్గర కంట్రోల్ ఎవరిది, దుప్పటి ఎవరెవరు పట్టుకోవాలి, ఎవరెవరు కొట్టాలి ఇత్యాదులన్నీ ప్లానింగ్ లో భాగమనమాట.

ఇక శ్రీనివాసరావుగారని డైనింగ్ హాల్ సూపర్ వైజర్ ఒకాయన ఉండేవారు తను ఫుడ్ విషయంలో క్వాలిటీ సంగతి పట్టించుకున్నా పట్టించుకోకపోయినా పెరుగు కప్పుల దగ్గర మాత్రం నిక్కచ్చిగా ఉండేవారు. చిన్న చిన్న కప్పుల్లో డైరెక్ట్ గా తోడుపెట్టేవారు పెరుగు, అది ఎవరికీ సరిపోయేది కాదు కనుక ఏమాత్రం అవకాశమున్నా మేం ఏదో ఒక మాయ చేసి అదనంగా సంపాదించడానికి ప్రయత్నించేవాళ్ళం ఒకవేళ జ్వరం లాటివి వస్తే మాత్రం మిగతా కూరలు తినం కాబట్టి అదనంగా శాంక్షన్ చేసేవారు. ఆయన ఫీస్ట్ రోజు ఐస్క్రీం కప్పుల మీద ఆ నిఘా ఏర్పాటు చేసేవారు. చిన్న చిన్న ప్లాస్టిక్ కప్పులలో చెక్క స్పూన్స్ తొ సహా వచ్చే ’క్వాలిటీ’ వెనిలా ఐస్క్రీం రుచి భలే ఉండేది. ఒక కప్పు సరిపోక  మేమంతా కలిసి “I scream.. You scream.. We scream.. For Ice cream..” అని గోల గోల చేసేవాళ్ళం. ఓ సారి అలాఅరుస్తుంటే ఓ చిరంజీవి దురభిమాని “ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టార్ చిరంజీవి మెగా స్టార్” అని అరిచాడు. ఏంట్రా నీ గోల అంటే మొన్న చిరంజీవి సినిమాకిఇలానె అరిచాంరా మీరు స్లోగన్స్ ఇస్తున్నారు కదా అని నే కూడా ఇచ్చాను అన్నాడు. “ఆహా అలాగా ఒరే వీడి కప్పుకూడా లాక్కోండ్రా చిరంజీవి వచ్చి వీడికి ఐస్క్రీం తినిపిస్తాడు” అని వాడి మీద పడ్డాం :-)

ఇక రాత్రి కేక్ కటింగ్ దగ్గర కేక్ తోపాటు కూల్ డ్రింక్ లూ, సమోసాలో లేదా వెజ్ పఫ్ ఏర్పాటు చేసేవాళ్ళు. ఓ సారి కేక్ కటింగ్ ఆ తర్వాత చిన్న చిన్న స్పీచ్ లూ అయ్యాక కేక్ అందరికీ సర్వ్ చేసేసి ఆపై సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు ఏమీ ప్లాన్ చేయకపోవడంతో ఎవరైనా పాటలు కానీ డాన్స్ లు కాని చేసే వాళ్లుంటే రండిరా అని ఆహ్వానం పలికారు. ఒకడి ఏకపాత్రాభినయం మరొకడి పాట అయ్యాక ఎవరో “సార్ వేణుగాడు కూడా పాటలు బాగా పాడతాడు సార్” అంటూ నన్ను ముందుకు తోశారు. ఎదురుగా డైరెక్టర్, A.O. ఇంకా మిగిలిన స్టాఫ్ అంతా ఉండటంతో కాస్త మొహమాట పడినా కాదనలేక నేను సిరివెన్నెల నుండి “ఈ గాలీ.. ఈ నేల..” పాట మొదలెట్టాను. మొదటి చరణం చివరికి వచ్చేసరికి నా ముందున్న వాళ్ళంతా పాపం శ్రద్దగానే వింటున్నారు కానీ మా డైరెక్టర్, స్టాఫ్ నాపాట పట్టించుకోకుండా ఏవో కబుర్లు మొదలుపెట్టటంతో గోల మొదలైంది. అంతే మనకి వెంటనే శంకరాభరణం శంకరశాస్త్రిగారు గుర్తొచ్చారు... “ఠాట్ నేను పాడుతుంటే వినకుండా గోలచేస్తారా !! వీళ్ళకు నా పాట వినే అర్హతలేదు ఫో !!” అనుకుని పాట ఆపేసి కూర్చుండిపోయాను. మా సార్ ఒకరు “ఏంట్రా ఆపేశావ్?” అని అడిగితే “నాకు అంతవరకే వచ్చండి..” అని చెప్పేసరికి పాపం చేసేది లేక చప్పట్లు కొట్టేశారు.

విజయవాడలోనిది ఒకే బిల్డింగ్ లో గడిపిన ఖైదీ జివితమైతే ఇంజనీరింగ్ కి వచ్చాక ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ వైజాగ్ లో అపరిమితమైన స్వేచ్చ... అక్కడ నాకు బాగా గుర్తున్నవాటిలో ఓ ఏడాది 31 రాత్రి సెకండ్ షోకి దదాపు ఒక 15 మందిమి క్లాస్మేట్స్ అంతా కలిసి ’అనగనగా ఒక రోజు’ సినిమాకి వెళ్ళాము. నాకు ఇప్పటికీ గుర్తు చిత్రాలయలో చూశాము ఆ సినిమా మా వాళ్ళు కొందరు ముందువెళ్ళారు మేం ఓ నలుగురం 5 నిముషాలు లేట్ గా వెళ్ళాం మేం థియేటర్ లోకి ఎంటర్ అయ్యే సరికి ఊర్మిళ ఇంట్రడక్షన్ సీన్ వస్తుంది తను చక్రి కోసం వెయిటింగ్ పెద్ద స్క్రీన్ పై తనని చూడటానికి రెండుకళ్ళు చాలడం లేదు. మా వాళ్ళు సీట్లలోంచి “ఒరేయ్ మేం ఇక్కడ ఉన్నాం..” అని అరుస్తున్నా పట్టించుకోకుండా అలానే వాక్వే లో నిలబడి ఆ సీన్ చూశాక వెళ్లి సీట్లలో సర్దుకున్నాం :-) ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళు పై వీడియోలో 6 నిముషాల దగ్గర చూడండి.

ఫ్రెండ్స్ అందరం కలిసి వెళ్ళడంతో సినిమాలోని కామెడీ చాలాబాగా ఎంజాయ్ చేశాం. సినిమా అయ్యాక క్లాస్మేట్స్ లో అమ్మాయిలను మహరాణిపేట హాస్టల్స్ లో దింపేసి ఆ డౌన్ లో దిగి బీచ్ కు వెళ్ళి బీచ్ రోడ్ వెంబడి నడుచుకుంటూ మా హాస్టల్స్ కు చేరుకోవడం మరిచిపోలేని అనుభూతి దారిలో పెద్ద పెద్దగా అరుస్తూ ఆటోవాలాలకు, బైకుల్లోనూ, కారుల్లోనూ ఎదురైన ప్రతి ఒక్కరికీ గ్రీటింగ్స్ చెబుతూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, సినిమాలోని బ్రహ్మానందం ’జాక్సన్ మైఖేల్ జాక్సన్’ కామెడీ సీన్స్ కొన్ని యాక్ట్ చేస్తూ నవ్వుకుంటూ గోల గోలగా గడిపాము. హాస్టల్ దగ్గర టెలిఫోన్ బూత్ నుండి రాత్రి 12:30 కి ఒక ర్యాండమ్ నంబర్ కి ఫోన్ చేస్తే లిఫ్ట్ చేసిన ఆంటీ మొదట కాస్త టెన్షన్ పడినా.. ఇలా ఇంజనీరింగ్ స్టూడెంట్స్ కొంత మందిమి సరదాగా ఒక నంబర్ ట్రై చేశాము అని వివరంగా చెప్తే తర్వాత వాళ్ళ ఇంటిల్లిపాదితో మాట్లాడించడం.. వాళ్ళు కూడా చాలా పాజిటివ్ గా రెస్పాండ్ అయ్యి చాలా సంతోషంగా ఉంది మీతో మాట్లాడటం బాగా ఎంజాయ్ చెయ్యండి అని చెప్పడం కూడా మరిచిపోలేను. ఆ నంబర్ గుర్తులేదు కానీ వాళ్ళ ఇల్లు MVP కాలనీలో ఉంది అని మాత్రం చెప్పారు అపుడు.

"ఆనాటి ఆ స్నేహమానందగీతం ఆ ఙ్ఞాపకాలన్ని మధురాతి మధురం" అని పాడుకోవడమే ఇపుడు మిగిలింది... ఒకవేళ అందరం కలిసినా కార్లు, గ్యాడ్జెట్లు, భయాలు, బాధ్యతలు ఇప్పటి కథేవేరు... ఆరోజుల్లోలా నిర్లక్ష్యంగా ఎంత రాత్రైనా బిందాస్ గా రోడ్లమీద తిరగగలమా... ఏమో!! నాకైతే నమ్మకం లేదు...

బ్లాగ్ మిత్రులందరికీ హృదయపూర్వక నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు.

మొత్తం చదవండి

తన దాకా వస్తే !!

అవి ఇంజనీరింగ్ మూడవ సంవత్సరం చదువుతూ ఇండస్ట్రియల్ టూర్ పేరుతో దేశాటన చేస్తున్న రోజులు. ఓ డిశంబరు తెల్లవారు ఝామున డిల్లీలో మంచుకు వణుకుతూనే ఆగ్రా వెళ్ళడానికి గాను అందరం టూరిస్ట్ బస్సు ఎక్కాం. మేమేదో ముందు వచ్చాం అని సంబరపడిపోయాం కానీ ఆ సరికే ముందు సీట్లు ఆక్రమించిన వారిని చూసి నిరాశగా చివరి సీట్లలో కూర్చున్నాం. నాది క్లాసులో అయినా బస్సులో అయినా చివరి సీటే కనుక లాస్ట్ ఐదు సీట్ల వరుసలో ఓ పక్కగా సర్దుకున్నాను. నా ముందు సీట్ లో ఒకడు నిర్మొహమాటంగా సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు. ప్రశాంతమైన ఉదయపు తాజాదనాన్ని హరిస్తూ మనవాడు యధేచ్చగా బస్సంతా సిగరెట్ పొగ తో  నింపేస్తున్నాడు, అసలే చలికి కిటికీ తలుపులు మూసి ఉన్నాయేమో మా అందరికీ మరింత చిరాకు వచ్చింది. అంతలో మాలోనే ఒకడికి మరీ ఒళ్ళుమండి ఆవేశంగా లేచి "you are not supposed to smoke inside the bus" అని అంటూ చాలా కరుకుగా చెప్పాడు. అతను ఓ క్షణం అవాక్కై నువ్వు అంతలా అరవడం ఏమీ బాలేదు బాసు మెల్లగా చెప్పి ఉండాల్సింది అని సిగరెట్ బయట పారేశాడు.

ఇక మాకు మాట్లాడుకోడానికి ఒక టాపిక్ దొరికింది, మనిషిని చూస్తే చదువుకున్న వాడిలాగే కనపడుతున్నాడు కానీ పక్కా నార్త్ ఇండియన్ ఫేస్ కట్, బొత్తిగా సౌత్ ఇండియా మొహం కూడా చూసినవాడ్లా కనిపించలేదు. ఇక మేము రెచ్చిపోయి "తప్పేలా మొహం వేస్కుని ఎలా ఉన్నాడో చూడు ఈడి ఎంకమ్మా సిగరెట్ కాల్చింది కాకుండా మెల్లగా చెప్పాలంట" అని మొదలెట్టి, "వాష్ బేసిన్ లో చేపలు పట్టే వాడి మొహం వాడూనూ" అని, "పండు పడేసి తొక్కతినే తిక్క సన్నాసి" అనీ జంధ్యాల గారిని గుర్తు చేసుకుని ఇష్టం వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టేశాం. ఇంచు మించు వాడ్ని విలన్ గా పెట్టి ఒక సినిమా తీసినంత పని చేశాం. ఒక రెండు గంటలు ఇలా గడిపేశాం, అంటే గుర్తొచ్చినపుడల్లా వీడ్ని తెలుగులో తిడుతూన్నా మిగతా ఎంటర్ టైన్మెంట్ కూడా ఉంది లెండి.

రెండు గంటల తర్వాత బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేయడం కోసం బస్సు ఒక హోటల్ ముందు ఆపాడు. ఇంతలో మా సిగరెట్ బాబు పక్కనే కూర్చున్న మా క్లాస్మేట్ పరుగున వచ్చి "బాబు అలా రెచ్చిపోతున్నారెంట్రా" అని అడిగాడు మేం వెంటనే "ఏమైంది బాసు వాడికెలాగు తెలుగు రాదుగా" అని ధీమా వ్యక్తం చేశాం. దానికి మావాడు "ఆయన తాజ్ గ్రూప్ ఆఫ్ హోటల్స్ లో ట్రాన్సిలేటర్ గా పని చేస్తాడుట ఒక ఇరవై భాషల వరకూ వచ్చని చెప్పాడు నాతో చక్కగా తెలుగులో మాట్లాడాడు, మీ మాటలు స్పష్టంగా అర్ధమై నవ్వుకుంటున్నాడు.." అని బాంబు పేల్చాడు. మేం ఒకరి మొహాలు ఒకరం చూసుకుని ఒక్క క్షణం ఖంగుతిన్నా, పోన్లే ఈ వయసులో కాకపోతే ఇంకెపుడు చేస్తాం అల్లరి అనుకుని ష్ గప్ చుప్ అని బస్సెక్కేశాం. ఆ తర్వాత బుద్దిగా ఉన్నామని వేరే చెప్పాలా :-)

కట్ చేస్తే (రక్తం వచ్చుద్ది అంటారా, మీరు వి.వి. వినాయక్ సినిమాలు చూట్టం కాస్త తగ్గించాలి మరి :-) మన కథ లో సీన్ కట్ చేస్తే అండీ బాబు. నేను ఇంజనీరింగ్ ముగించుకుని ఉద్యోగ వేటలో పడిన కొత్తలో ఓ ఇంటర్వ్యూ అటెండ్ అవడానికి ఢిల్లీ వెళ్ళాను. ఇంటర్వ్యూకి సంభందించిన ఙ్ఞాపకాలు మరో టపాలో రాస్తాను. సరే ఇంటర్వ్యూ ముగించుకుని తిరుగు టపాలో రైలెక్కి రిజర్వేషన్ కంపార్ట్ మెంట్ లో ఠీవీగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చున్నాను. ఇంతలో కిటికీ దగ్గరికి ఒక పెద్ద తెలుగు గుంపు వచ్చింది, ట్రైన్ ఎక్కిందేమో ఒక 10th class కుర్రాడు ప్లస్  వాళ్ళ మామ్మ గారు కానీ వచ్చిన బెటాలియన్ మాత్రం ఒక పది మందికి తక్కువ కాకుండా ఉంది. అందులో ఓ ఆంటీ ఉన్నారు ఆవిడ్ని అందరూ భలే చలాకీ అని పొగుడుతుంటారు అనుకుంటా, ఆవిడ ప్రతాపం చూపడానికి నన్ను ఎన్నుకున్నారు. అందరూ తెలుగులో మాట్లాడు కుంటున్నారు.

మరి నేను తెలుగు వాడిలా కనపడలేదో లేకా చుట్టూ ఉన్న జనాన్ని చూసుకుని నేను ఒంటరిగాడ్నికదా ఏం మాట్లాడలేడులే అనుకుందో ఏమో కానీ నన్ను ఒకరేంజిలో ఆడుకోడం మొదలెట్టింది. డ్రెస్సింగ్ నుండి హెయిర్ కట్ వరకూ, తెలుగు వాడై ఉంటాడా, అసలు ఢిల్లీ ఎందుకు వచ్చాడు, ఇక్కడ వాడే అయి ఉంటాడా, మన రైలు ఎందుకు ఎక్కాడో, మనం మాట్లాడేది అర్ధమవుతున్నట్లు లేదులే అనుకుని ఆపై ఇష్టమొచ్చిన కామెంట్లు చేశారు. కొన్ని కామెంట్లు నవ్వు తెప్పిస్తున్నా ఇటువంటి పరిస్థితిలో ఎంత ఇబ్బంది గా ఉంటుందో ప్రత్యక్షంగా అనుభవం లోకి వచ్చింది. పోనీ వాళ్ళతో తెలుగులో మాట్లాడుదామా అంటే మొహమాటం. అప్పటి వరకూ భరించాను కదా ఎదవనైపోతానేమో అని జంకు, ఏం చేయాలో తెలియక బూట్లు కేసి చూసుకుంటుంటే తను "ఏంట్రా బూట్లు చూసుకుంటున్నాడు కొత్తగా కొన్నాడేమో ఆహా ఆ చూపు చూడండ్రా.." ఇలాటి కామెంట్లతో తను నన్ను మహా ఇబ్బంది పెట్టేశారంటే నమ్మండి. ఆ క్షణంలో మా అల్లరి గుర్తొచ్చి అంత సహనంగా ఉన్న అతనికి మనసులోనే థ్యాంక్స్ చెప్పుకున్నాను. మేం వాడ్ని తిట్టిన తిట్ల ముందు ఈ కామెంట్లు ఏ మూలకీ రావనుకోండి. మొత్తానికి ఆవిడ్ని అలా సస్పెన్స్ లోనే ఉంచేశాను. తర్వాత ఆ మామ్మ గారితో కుర్రాడితో తెలుగులో మాటాడినపుడు కుర్రాడు సారీ చెప్తే ఇద్దరం నవ్వేసుకున్నాం అనుకోండి.

మొత్తం మీద మన భాష తెలిసి ఉండక పోవచ్చులే అని తప్పుడు అంచనా వేసిన రెండు సంఘటనల్లో నే ఇరుక్కుపోయిన సంధర్భాలు అవీ, మీరూ ఇటువంటి సరదా సంఘటనలు పంచుకోండి.

మొత్తం చదవండి

రామా కనవేమి రా !!

శ్రీ రామ నవమి సంధర్బంగా తోటి బ్లాగరు లందరికీ, పాఠకులకూ, నా హృదయపూర్వక శ్రీరామ నవమి శుభాకాంక్షలు. అంతా ఈ పాటికి పూజలు గట్రా ముగించుకుని రేడియో లో కళ్యాణం వింటూ ఉండి ఉంటారు. రేడియో లో వింటం ఏమిటి నా మొహం నేనింకా ఎనభైల లోనే ఉన్నాను !! ఇప్పుడన్నీ లైవ్ ప్రోగ్రాం లే కదా... సరే లెండి టీవీ లో చూస్తుండి ఉంటారు. నా మటుకు నాకు శ్రీరామ నవమి అనగానే మొదట గుర్తొచ్చేది భద్రాచలం లోని రాముని కళ్యాణం, ఆ వైభవానికి తగ్గట్టుగా ఇక ఉషశ్రీ గారి వ్యాఖ్యానం (ఇక్కడ క్లిక్ చేసి వినవచ్చు), ముఖ్యమంత్రి నెత్తిన పెట్టుకుని మరీ తీసుకు వచ్చే ముత్యాల తలంబ్రాలు, దేనికవే సాటి. వాటి తర్వాత వీధి వీధి నా వెలసే నవమి పందిళ్ళు. ఆ పందిళ్ళ లో దొరికే బెల్లం పానకమూ, వడపప్పూ. ఇక ఒకో బజారు లో పోగైన చందాల ను పట్టీ అక్కడ ఉండే కలిగిన వాళ్ళని బట్టీ వాళ్ళ వాళ్ళ శక్తి కి తగ్గట్టు గా ఒకప్పుడు నాటకాలు, కోలాటాలు, డ్యాన్సు లు ఏర్పాటు చేస్తే ఆ తర్వాత అంటే నేను కాస్త పెద్దయ్యాక 16mm ప్రొజక్టర్ లతో సినిమాలు, ఆ తర్వాత మరికొన్నాళ్ళకి వీధి కొకటి గా వెలసిన దివాకరం వీడియో షాపు నుండి వీడియో క్యాసెట్ లు టీవీ సెట్ లు అద్దెకు తెచ్చి వాటిలో పాత సినిమాలు వేసే వాళ్ళు. ప్రస్తుతం డీవీడీ లతో పైరసీ సినిమాలు వేసే స్థాయి కి ఎదిగి పోయుంటార్లెండి.

అసలీ పానకం వడపప్పు గురించి అడిగితే మీకో చిన్న పిట్ట కధ చెప్పాలి. అంటే అడక్క పొయినా చెప్తా అనుకోండి మరి ఈ బ్లాగే నా సొంత డబ్బా కొట్టుకోడానికి పెట్టుకున్న బ్లాగ్ కదా... కనుక వినండి మరి హ హ "మా తాతలు ముగ్గురు... " అని అంటూ నేను అహనా పెళ్ళంట లో నూతన్ ప్రసాద్ లా నా ఆటో బయోగ్రఫీ అంతా చెప్పబోవడం లేదు లేండి బయపడకండి. నేను ఇంటర్ మీడియట్ నుండీ హాస్టళ్ళ లో ఉండి చదువుకున్నాను. ఇంటర్ విజయవాడ లో కనుక సందు దొరికితే నరసరావు పేట లో ఇంటికి పరిగెట్టే వాడిని. ఇదే అలవాటు వైజాగ్ లో ఇంజనీరింగ్ చేరినా కూడా వదల లేదు. సాధారణంగా పుట్టిన రోజు దగ్గర నుండి చిన్న చిన్న పండగలకు కూడా ఇంటికి వెళ్ళి పోయే వాడ్ని. మహ మహా పరీక్షలని కూడా లెక్క చేయకుండా ఇంటికి వెళ్ళి సరీగ్గా పరీక్ష ముందు రోజో ఆ రోజో ఊర్నుండి దిగిన చరిత్ర మనది. ఇక విషయానికి వస్తే ఇంటరె చదివే టైం లో అవసరం రాలేదు కానీ ఇంజనీరింగ్ లో చేరాక మొదటి ఏడు నవమి కి ఇంటికి వెళ్ళడం కుదర్లేదు. అప్పటికి ఫ్రెషర్స్ పార్టీ అయిపోయినా ఇంకా అడపా దడపా సీనియర్స్ కనిపిస్తే సార్ అని పిలుస్తూనే ఉండే వాళ్ళం అప్పుడప్పుడూ వాళ్ళు కూడా యస్ డీ చెప్పరా అని అడుగుతూనే ఉండే వాళ్ళు..

ఇదిగో వైజాగ్ లో నేను నాలుగేళ్ళు ఉద్దరించిన మా హాస్టల్స్ ఇవే క్లిక్కితే కాస్త పెద్ద ఫోటో తెలుస్తుంది. 7thబ్లాక్ అని ఉన్న దాన్లో మొదట ఏడు ఉన్నాను ఆ తర్వాత కాస్త ముందుకి 4thబ్లాక్ కి వచ్చి అక్కడే మిగిలిన మూడేళ్ళు పూర్తి చేసా.. ఈ మూలనున్నది క్రికెట్ గ్రౌండ్ దాని కధ త్వర లోనే చెప్తా :)

అలాంటి టైం లో ఎందుకో గుర్తు లేదు కానీ శ్రీరామ నవమి కి హాస్టల్ లోనే ఉండాల్సి వచ్చింది. మా మెస్ వాడు పానకం వడపప్పు లాటి పనులేమీ పెట్టుకోకుండా ఎప్పటిలానే సగం ఉడికిన క్యాబేజీ నీళ్ళ కూర, డేగిసా లో వలేసి పడితే కాని కూరగాయ ముక్కలు దొరకని మిక్సుడు వెజిటబులు సాంబార్ చేసేసి చేతులు దులిపేసుకున్నాడు. నవమి రోజు ఎదో తిండి తింటే తిన్నాం కానీ పానకం వడపప్పు లేకుండా ఏమిటి రా రామా!! అని అనుకుని. బయట ఎక్కడకో వెళ్ళి పందిళ్ళ లో తాగడం కాదు అని నేనే పూనుకుని. మెస్ వాడ్ని బతిమి లాడి కొన్ని గిన్నెలు, ఐస్ వాటర్ సంపాదించి భారి ఎత్తున పానకం తయారు చేసేసి మా బ్లాక్ లో సీనియర్స్ జూనియర్స్ అని తేడా లేకుండా అందరికీ పంచేసా... చేసిందంతా ఖాళీ చేసేసినా ఒక్కోళ్ళు ఒక్కో కామెంట్, ఒకడు మిరియాలు ఎక్కువయ్యాయంటే ఇంకోడు బెల్లం తక్కువైందంటాడు మరొకడు యాలుకలు నలగలేదు బాసు పంటికింద తగుల్తున్నాయ్ అంటాడు. మొత్తం మీద ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు మా సీనియర్స్ ఇక నన్ను యస్ డీ అడగాల్సిన అవసరం లేకుండానే పానకం కేండిడేట్ గా గుర్తు పెట్టుకున్నారు :)

సరే ఇంకా రామనవమి అనగానే నాకు సీతారాముల కల్యాణం చూతము రారండీ పాట గుర్తొస్తుంది. ఆ పాటా, ఇంకా పందిళ్ళ లో క్రమం తప్పకుండా వేసే లవకుశ లో పాటలు భాస్కర్ గారు తన టపా లో అల్రెడీ వేసేసారు (ఆ టపా ఇక్కడ చూడండి) ఇవేకాక ఇంకా సీతారామ కల్యాణం అనగానే ఖచ్చితంగా ఓ రెండు హరికధలు గుర్తుకు వస్తాయి. ఈ రెండూ సోషల్ సినిమాలకు సంభందించినవైనా అందులో సీతా రాములను చూపించక పోయినా ఆ వర్ణన, సంగీతం, గాత్రం మనల్ని మంత్ర ముగ్దులను చేస్తాయి. వాటిలో మొదట గుర్తు వచ్చేది వాగ్దానం సినిమా లో ఘంటసాల గారు గానం చేసిన సీతా కళ్యాణం హరికధ. రేలంగి గారి బాణి లో చిన్న చిన్న చెణుకు లు విసురుతూ నవ్విస్తూ హుషారు గా సాగే కధ లో మనం మైమరచి పోతాం. "రఘూ రాముడూ... రమణీయ..." అని మొదలు పెట్టగనే తెలియకుండానే తన్మయంగా తల ఊపేస్తాం.. "ఎంత సొగసు కాడే.." అంటే అవును కదా అని అనిపించక మానదు... అసలు సొగసు అన్న మాట పలకడం లోనే ఘంటసాల గారు ఆ దివ్య సుందర మూర్తిని సాక్షాత్కరింప చేస్తారు. ఇక చివరికి వచ్చే సరికి హెచ్చు స్వరం లో ఒక్క సారి గా "ఫెళ్ళు మనె విల్లు... " అనగానే సీతమ్మవారి సంగతేమో కానీ కధ వింటున్న వారెవ్వరికైనా గుండె ఝల్లు మనక మానదు అంటే నమ్మండి. ఈ పాట నాకు పూర్తిగా ఎక్కడా దొరక లేదు. దొరికిన వెంటనే పోస్ట్ చేస్తాను.

ఇక రెండోది స్వాతి ముత్యం సినిమా లోనిది. విశ్వనాధ్ గారి దర్శకత్వం, కమల్ అభినయం, హరికధ, భజన, కోలాటం అన్ని కలిపి ఇళయరాజా గారు స్వరకల్పన చేసిన ఈ పాటను బాలు గారు అలరిస్తారు. నాకు ఈ పాట చాలా ఇష్టమ్ ఎక్కువ సార్లు వినడం వలనో ఏమో దదాపు నోటికి కంఠతా వచ్చు :) కాలేజ్ లో కూడా ఒకరిద్దరు ఫ్రెండ్స్ అడిగి మరీ ఈ పాట పాడించుకునే వారు నా చేత... ఈ పాట శ్రీరామ నవమి సంధర్బంగా మీ కోసం.

చిత్రం: స్వాతిముత్యం (1986)
గానం : బాలసుబ్రహ్మణ్యం, జానకి
సాహిత్యం : ఆత్రేయ
సంగీతం : ఇళయరాజ

రామా కనవేమి రా
రామా కనవేమిరా శ్రీ రఘు రామ కనవేమిరా
రామా కనవేమి రా
రమణీ లలామ నవ లావణ్య సీమ
ధరాపుత్రి.. సుమ గాత్రి..
ధరాపుత్రి సుమ గాత్రి నడయాడి రాగా
రామా కనవేమి రా !!

సీతా స్వయంవరం ప్రకటించిన పిమ్మట జనకుని కొలువులో ప్రవేసించే జానకిని
సభాసదులందరు పదే పదే చూడగా శ్రీ రామ చంద్ర మూర్తి
కన్నెత్తి సూడడేమని అనుకుంటున్నారట తమలో సీతమ్మ అనుంగు చెలికత్తెలు

||రామా కనవేమి రా||

ముసి ముసి నగవుల రసిక శిఖామణులు సా నిదమ ప మగరిస
ఒసపరి చూపుల అసదృశ విక్రములు సగరిగ మనిద మ ని ని
ముసిముసి నగవుల రసిక శిఖామణులు తా తకిట తక ఝణుత
ఒసపరి చూపుల అసదృశ విక్రములు తకఝణు తకధిమి తక
మీసం మీటే రోష పరాయణులు నీ దమప మా గరిగ
మా సరి ఎవరను మత్త గుణొల్వణులూ.. ఆహ..
క్షణమే.. ఒక దినమై.. నిరీక్షణమే.. ఒక యుగమై...
తరుణి వంక శివ ధనువు వంక
తమ తనువు మరచి కనులు తెరచి చూడగ
రామా కనవేమిరా..కనవేమిరా..

ముందుకేగి విల్లందబోయి ముచ్చెమటలు కక్కిన దొరలు భూ వరులు
తొడగొట్టి ధనువు చేపట్టి బావురని గుండెలు జారిన విభులు

ముందుకేగి విల్లందబోయి ముచ్చెమటలు కక్కిన దొరలు భూ వరులు
తొడగొట్టి ధనువు చేపట్టి బావురని గుండెలు జారిన విభులు
అహ గుండెలు జారిన విభులు
విల్లెత్తాలేక మొగమెత్తాలేక సిగ్గేసిన నరపుంగవులూ
తమ వళ్ళు వొరిగి రెండు కళ్ళు తిరిగి వొగ్గేసిన పురుషాగ్రణులూ
ఎత్తే వారు లేరా అ విల్లు ఎక్కు పెట్టే వారు లేరా
ఆ ఎత్తే వారు లేరా అ విల్లు ఎక్కు పెట్టే వారు లేరా
అరెరె ఎత్తే వారు లేరా అ విల్లు ఎక్కు పెట్టే వారు లేరా
అహ ఎత్తే వారు లేరా అ విల్లు ఎక్కు పెట్టే వారు లేరా
కడక తైయ్యకు తా ధిమి తా..

రామాయ రామభద్రాయ రామచంద్రాయ నమః
అంతలొ రామయ్య లేచినాడు ఆ వింటి మీద చెయ్యి వేసినాడు
అంతలొ రామయ్య లేచినాడు ఆ వింటి మీద చెయ్యి వేసినాడు
సీత వంక ఓరకంట చూసినాడు
సీత వంక ఓరకంట చూసినాడు
ఒక్క చిటికలో విల్లు ఎక్కు పెట్టినాడు
చిటికలో విల్లు ఎక్కు పెట్టినాడు
ఫెళ ఫెళ ఫెళ ఫెళ ఫెళ ఫెళ విరిగెను శివ ధనువు
కళలొలికెను సీతా నవ వధువు
జయ జయ రామ రఘుకుల సొమ ||2||
దశరథ రామ దైత్యవి రామ ||2||
జయ జయ రామ రఘుకుల సొమ ||2||
దశరథ రామ దైత్యవి రామ ||2||

సీతా కల్యాణ వైభోగమే శ్రీ రామ కల్యాణ వైభోగమే ||2||
కనగ కనగ కమనీయమె అనగ అనగ రమణీయమె ||2||
సీతా కల్యాణ వైభోగమే శ్రీ రామ కల్యాణ వైభోగమే
రామయ్య అదుగోనయ్య
రమణీ లలామ నవ లావణ్య సీమ
ధరాపుత్రి సుమ గాత్రి నడయాడి రాగా
రామా కనవేమిరా శ్రీ రఘు రామ కన వేమిరా ఆ.. ఆ.. ఆ..
రామా కనవేమి రా

మొత్తం చదవండి

మా బేబీ ఖాన్ కబుర్లు...

:-) నేను చెప్ప బోయేది నా ఇంజినీరింగ్ క్లాస్ మేట్ బేబీ గురించి. వాడ్ని బేబీ అనీ ఖాన్ అనీ ఎవడి ఇష్టం వచ్చినట్లు వాళ్ళు పిలచే వాళ్ళు. వాడికి ఆ నిక్ నేం ఎలా వచ్చిందో ఎందుకు వచ్చిందో గుర్తు లేదు, చూడటానికి కొంచెం సినీ హీరో శ్రీకాంత్ లా ఉంటాడు (అంటే బూతద్దం పట్టుకుని వెతికితే కాసిన్ని పోలికలు కనబడతాయ్ లెండి) కాస్త పొట్టిగా బుజ్జి గా ఉంటాడు అందుకే ఆ పేరు వచ్చిందనుకుంటా. మనిషి చాలా మంచోడు సరదాగా అందరితో కలిసిపోయి ఎవరికన్నా హెల్ప్ కావాలి అంటే అందరికన్నా ముందు ఉంటాడు. కాకపోతే ప్రతీ గుంపు లోను ఒకడు బకరా కావాల్సిందే కదా మా వాడు ఆ కేటగరీ అనమాట అదీ కాక వాడు చేసే పనులు కూడా అంతే ఉంటాయ్...

అంటే బేబీ కి ముందు పేరుంటుంది కానీ అది కూడా చెప్పేస్తే "ఏంటి మావా!! నన్నిలా అన్‌పాపులర్ చేస్తున్నావ్" అంటాడు అని చెప్పకుండా వదిలేస్తున్నా.. మా వాడు అప్పట్లోనే అంటే మాకెవరికీ ఐశ్వర్యా రాయ్ గురించి పెద్దగా తెలీక ముందే తన పోస్టర్ తెచ్చి రూం లో అంటించుకున్న కళాపోషకుడు కూడా. వాడికి ఓ పాత స్కూటర్ ఉండేది మా ఫ్రెండ్స్ లో అది డ్రైవ్ చేయని వాడు ఉండే వాడు కాదు డ్రైవింగ్ వచ్చినవాడు రాని వాడు అని లేకుండా అందరూ ట్రయల్స్ వేసే వాళ్ళు. ఇక దీని పై ట్రిపుల్స్ (ముగ్గరమూ భారీ కాయులమే) వెళ్తుంటే చూడాలి...పాపం అది బ్రతుకు జీవుడా అనుకుంటూ అష్ట కష్టాలు పడుతూ వెళ్తుండేది...

సాధారణం గా వైజాగ్ సిరిపురం జంక్షను లో ఎప్పుడూ పోలీసులు ఉండే వారు. సో ముగ్గురిలో ఒకళ్ళు ముందే దిగి నడుచుకుంటు వెళ్ళి జంక్షను దాటాక మళ్ళీ ఎక్కే వాళ్ళం. పోలీసు మమ్మల్నిలా గమనించాడేమో ఓ రోజు మాకు పోలీస్ ఎవరూ కనిపించ లేదు ఆహా!! పదరా మామ ఎవరూ లేరు అనుకుని వెళ్తుంటే పక్క నుండి సడన్ గా ఊడి పడ్డాడు... మా వాడు వదుల్తాడా నేనేనా తక్కువ తింది అని బండి ని ముప్పైనాలుగు వంకర్లు తిప్పి ఇంచు మించు మమ్మల్ని పడేసినంత పని చేసి ఎలా అయితేనేం ఫైన్ భారి నుండి తప్పించాడు.

మా వాడికి పాటలు అంటే కూడా చాలా ఇష్టం కాకపోతే పాట సాహిత్యానికీ స్వరానికీ మధ్య లంకె గుర్తు పెట్టుకోడం కాస్త కష్టం. దాంతో శంకరాభరణం పాటని ప్రేమికుడు లో "ముక్కాబ్‌లా... స్టైల్ లోనూ ఈ పాటని దేవదాసు లోని "కుడి ఎడమైతే పొరపాటు లేదోయ్..." స్టైల్ లోనూ పాడుతుండే వాడు. ఓ సారి ఏదో కాంపిటీటివ్ పరీక్ష వ్రాయడానికి అందరూ ట్రైన్ లో హైదరాబాద్ ప్రయాణమయ్యారు. మరి యూత్ ట్రైన్ ఎక్కితే ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి కదా అప్పట్లో అంత్యాక్షరి ఇంకా ఫ్రెష్ గా ఉన్న ఆటలలో ఒకటి సో అందరు అంత్యాక్షరి ఆడుతుంటే "గ" అనే అక్షరం వచ్చింది. మా వాడికి ఉన్నట్లుండి ఏమైందో ఒక్క సారి "మామా నేను పాడతా..." అని మొదలెట్టాడు... "గొహ్...దా...రీగ...ట్టుందీ...." అని ఏదో పాడాడు... అంతే ఓ పది సెకన్లు భయంకరమైన నిశ్శబ్దం...వాడి పదాలు అర్ధం చేసుకోడానికి అంత టైమ్ పట్టిందనమాట.

ఒకటి రెండు పదాలు పాడాడు (మా మీద దయతో సాధారణం గా వాడు అంతకన్నా పాడడు లెండి...) వాడి పాటలో కొన్ని పదాలు అర్ధమయ్యాయి కాని ఎవ్వరికీ ఆ పాట అసలు ట్యూన్ గుర్తు రాలేదు అంతగా పక్కన ఉన్న వాళ్ళ మెదళ్ళు కరప్ట్ అయిపోయాయి... మాఫ్రెండ్స్ అందరికీ వాడి షాక్ లు అలవాటే కదా...సో ఇదేదొ పాత పాట చాలా బావుంటుంది అని సరైన ట్యూన్ కోసం నింపాదిగా కుస్తీ పడుతున్నారు....కానీ అప్పటి వరకు పక్కనే కూర్చుని అంత్యాక్షరి ఎంజాయ్ చేస్తున్న ఓ నడివయసు పెద్దాయన అవస్థ చూడాలీ...మాటల్లో వర్ణించ లేం ఆయన పాపం నెత్తీ నోరు కొట్టుకుంటూ "సార్ ఈ పాట నాకు చాలా ఇష్టమైంది సార్.... అసలు నేను ఈ పాట ట్యూన్ మర్చి పోడమేంటి సార్... అయ్యో!! చాలా మంచి పాట సార్... గుర్తు రావడం లేదు సార్... అని నానా హైరానా పడ్డారు...కాసేపు శాంతించండి అదే వస్తుంది ఇది మాకలవాటే అని ఎవరెంత చెప్పినా పాట దొరికే వరకు ఊరుకో లేదు.

మీరంతా మా వాడి పాట వినే అదృష్టనికి నోచుకోక, నే రాసింది చదువుతున్నారు కాబట్టి ఈ పాటికే మీకు పాట ఏంటి అనేది అర్ధం అయి ఉంటుంది, ఒక వేళ అర్ధం కాకపోతే అది మూగ మనసులు సినిమా లోని "గోదారి గట్టుందీ.... గట్టుమీదా చెట్టుందీ.." అనే పాట అనమాట.

ఇంకా మా బేబీ చాలా పెద్ద manipulator, గుర్తున్న నాలుగు పదాలని ఏదో ఓ పాట ట్యూన్ లో ఇరికించి పాడేసినట్లే మతలబులు చేయడం లో ముందుంటాడు. మేమంతా ఇంజనీరింగ్ 3 వ సంవత్సరం లో industrial tour పేరుతో దేశాటనకి వెళ్ళినప్పుడు ట్రైన్ లో రిజర్వేషన్ ప్రాబ్లం వస్తే మావాడే ఎలాగో TC ని మేనేజ్ చేసి ఏదో రకం గా కనీసం ఓ నాలుగైదు బెర్త్ లైనా సంపాదించేవాడు. ఎలా చేసావ్ మావా అంటే ఏముంది మామా ఎవరికీ కనపడకుండా TC చేతిలో వందో యాభయ్యో పెట్టేయడమే అనే వాడు.

ఓ సారి నార్త్ ఇండియా లో ఏదో ఊర్లో ట్రైన్ బాగా రష్ గా వుంది మా టిక్కెట్స్ కన్‌ఫర్మ్ అవ లేదు, రిజర్వేషన్ బోగీ లో కూడా జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్ లాగా నిండుగా ఉన్నారు జనం... మా వాడు ఇంకో ఇద్దరం TC వెనకాల తిరిగి మిగిలిన ఫ్రెండ్స్ అందరం ఉన్న చోటికి వచ్చాం మన వాడు మంచి manipulation మూడ్ లో ఉన్నాడు చూస్తే నేమో బెర్త్ నిండా హిందీ జనం... వాళ్ళతో హిందీ లోనే మాట్లాడాలి మన వాడి హిందీ అంతంత మాత్రం...దాంతో బెర్త్ కి ఒక అంచున కూర్చోడానికి సిద్ద పడుతూ... "జర జరుగూ భాయ్..." అన్నాడు మేమంతా ఒకళ్ళ మొహాలు ఒకళ్ళం చూసుకుని నవ్వుకుంటుంటే ఓ క్షణమాగాక వాడూ మాతో శృతి కలిపి "ఏమంటే ఏంటి పని జరిగిందా లేదా ఇదే మరి manage చేయడమంటే.." అన్నాడు. వాడి body language అర్ధం చేసుకుని వాళ్ళు చోటిచ్చార్లెండి అదీ వాడి బడాయి.

అప్పుడు నవ్వుకున్నాం గాని నేను మొదటి సారి హైదరాబాద్ వచ్చాక ఒక లోకలైట్ తో ఇది చెప్తే "అబే చల్.. దీన్‌కీ జోక్ అంటార్‌ బే పాగల్!!..." అని ఒకళ్ళంటే "మాక్కి..కిరికిరి... దీన్ల జోకేడుందివయా... సక్కంగనే మాట్లాడిండు గదా మీ పోరగాడు...." అని ఇంకోళ్ళన్నారు... ఔ మల్ల!! అని గమ్మున ఉండి పోయా...

మొత్తం చదవండి

కాఫీ(Kauphy)...కబుర్లు

వీడేంటి కారంపూడి గురించి చెప్తాను అని కాఫీ గురించి మొదలు పెడుతున్నాడు అనుకుంటున్నారా. అసలు బ్లాగడానికి వాగడానికి చాలా దగ్గర సంబందం వుంది కదా. ఉచ్చారణలోనే కాదు అర్ధం లో కూడా ఒకటే అనుకోవచ్చు. అందుకని ఏదొ వాగుతున్నాను అబ్బ అలా విసుక్కోకుండా వినండి సార్ ...ఓ సారీ చదవండి సార్.

కాపీ అనగానే ముందు నాకు గుర్తొచ్చేది ఏదో సినిమాలో ఒక్క అక్షరం కూడా కలవకుండా...KAUPHY... అని చెప్పిన స్పెల్లింగ్ నాకు అప్పట్లో అది చాలా నచ్చేసింది. బావా బావా పన్నీరు సినిమా అనుకుంటా... బావుంటుంది. ఇక పోతే నాకు ఇంటర్ వరకు ఇలాటి కాఫీ, టీ లు లాటివి అలవాటు లేవు. కొంచెం పెద్ద అయిన తర్వాత తాగాలి అనిపించినా. వీడు కాఫీ టీ లాంటి అలవాట్లు కూడా లేని బుద్ది మంతుడు అని అనిపించు కోవాలి అని తాగకుండా వుండేవాడ్ని :-) అలా నవ్వకండి ఇది నిజం. ఇంటర్ కోసం హొస్టల్ లో చేరిన తర్వాత సాయంత్రం నాలుగు గంటలకి కాఫీ/టీ ల తో పాటు వుడికించిన శనగలు, పల్లీలు, బూంది ఇతరత్రా స్నాక్స్ పెట్టేవారు. అప్పుడు నేస్తాల తో పాటు మెల్లగా అప్పుడప్పుడు తాగడం అలవాటు అయింది. అదే అలవాటు ఇంటికి వెళ్ళిన తర్వాత కూడా కొనసాగించేసా అనమాట.

కాని ఈ రెండిటి లో నాకు కాఫీ చాలా బాగా నచ్చేది. మనకి చిన్నప్పటి నుండి అంతే లెండి ఆరోగ్యకరమైన వి ఏవి నచ్చవు :-) అలా మెల్లగా టీ కంటే కూడా కాఫీ కి బానిసని అయిపోయా. కాఫీ టీ ల గురించి చెప్తూ మా సిమ్హాచలం గురించి చెప్పక పోతే చాలా మిస్ అయినట్లే... ఇంజినీరింగ్ చదివే రోజులలో యూనివర్సిటీ హాస్టల్ లో ఉండే వాడ్ని. ఆ వాతావరణం చాలా బావుండేది లెండి విశాఖ లో ప్రశాంతమైన వాతావరణానికి తోడు జనానికి దూరం గా హాస్టల్ విద్యార్ధుల గొడవ తప్ప ఏమి వినపడకుండా చాలా బావుండేది. మా బ్లాకు రౌండ్ గా మూడు అంతస్థులతో వుండేది మధ్య లో పెద్ద పెద్ద చెట్లు కొంత ఖాళీ స్తలం వుండేది.

సాయంత్రం కాలేజి నుండి జనం వచ్చే సరికి దాదాపు 4 నుండి 5 మధ్యలో మా సిమ్హాచలం టీ ఫ్లాస్క్ లు ఒక చేతిలో, టీ గ్లాసులు కడగడానికి సగం నీళ్ళు నింపిన చిన్న బక్కెట్ ఒక చేతిలో, బిస్కట్ లూ, చెగోడీలూ, పప్పుండలూ నింపిన ఒక చిన్న బేసిన్ చంకలో పెట్టుకుని మా బ్లాకుకి వచ్చేవాడు. తను అలా రూము రూముకి తిరిగి ఆ టీ అమ్మేవాడు. స్టూడెంట్స్ రూం బయట కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుని మధ్య మధ్య లో "సిమ్హాచలం తొందరగా రావయ్య ఎంత సేపు ఎదురు చూడాలి " అని పొలికేకలు పెడుతూండేవారు. ఇగో వచ్చేత్తున్నాను బాబులూ అని శ్రీకాకుళం యాస లో సమాధానం ఇచ్చుకుంటూ ఒక్కడే బ్లాకు అంతా తిరిగే వాడు.

బయటకి కదలలేని బద్దకం బేచ్ ఇంకా కొంచెం పొదుపరుల బేచి ఇక్కడ టీ తాగితే, వడలూ, వంకాయ బజ్జీ లు, సమోసాలు, మిరపకాయ బజ్జీలు లాంటి స్నాక్స్ తో పాటు టీ/కాఫీ ల కోసం కొంతమంది శేఖర్ బడ్డీ లకి వెళ్ళే వాళ్ళు. అక్కడ జరిగే కధల మీద ఒక పుస్తకమే వ్రాయచ్చునేమో...ఇవన్ని ఇలా ఉంటే మద్రాస్ లో పని చేసినప్పుడు అక్కడ శరవణ భవన్ లో అలవాటు అయిన కాఫీ నే కాఫీ అనిపిస్తుంది చాలా బాగా చేసేవాడు వాడు. ప్రత్యేకించి టీ నగర్ బస్స్టాండ్ కి కొంచెం దగ్గరలో రంగనాథన్ స్ట్రీట్ కి ఎదురుగా ఉండే శరవణ భవన్ కి కేవలం కాఫీ తాగడానికి దాదాపు 1 కి. మి. నడుచుకుంటూ వెళ్ళి వచ్చే వాళ్ళం.

కాఫీ ఒకో సారి నాకు ఎంత రీలీఫ్ ఇస్తుందంటే ఒక చిన్న ఉదహరణ చెప్తాను. గత వారం రోజులు గా నేను బాగా బిజీ గా ఉన్నాను. దాదాపు 4 రోజులు వరసగా పని చేసి చేసి చాలా చిరాకు అనిపించింది మొన్న సాయం సంధ్యా సమయం లో 6 నుండి 7 మధ్యలో అనుకుంటాను. పని తో విసిగిపోయి ఎంతకీ పని అవడం లేదు ముందుకి కదలడం లేదు అని చిరాకు వచ్చేసి మొత్తం పక్కన పడేసాను.

అలా కంప్యూటర్ పక్కన పడేసి తలుపులు కిటికీలు అన్నీ తెరచి చూస్తే బయట వాతావారణం చాలా ఆహ్లాదం గా వుంది అటు వేడి ఇటు చలీ కాని ఒక గమ్మత్తైన చల్లటి గాలులు. సూర్యాస్తమయం అయినా కూడా సూర్యుడు, మేఘాలు తమ తమ ఉనికిని తెలియచేయడానికా అన్నట్లు విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తూ ఒకరితో ఒకరు పోటీ పడుతుంటే అంతటా పరుచుకున్న పలుచని వెలుతురు. నీలి రంగు ఆకాశాన్ని పూర్తి గా కప్పేసిన లేత గోధుమ రంగు మేఘాలలో అక్కడక్కడా నీళ్ళు నిండిన మేఘాలు నలుపు రంగులో ఎవరో చిన్న పిల్లాడు పెన్సిల్ తో ఒకే చోట గీసిన గీతలలా అందం గా ఉన్నాయి. వీటికి తోడు ఆగి ఆగి వినపడుతున్న పక్షుల కువ కువల నేపధ్య సంగీతం. ఒక్క నిముషం మనసంతా దూది పింజ లా తేలి పోయింది.

అంత అందాన్ని కొన్ని నిముషాలు అలానే ఆస్వాదించి దాన్ని మరింత పెంపొందించడానికి ఒక మంచి కాఫీ పెట్టుకుని. నేపధ్యం లో జాకీర్ హుస్సేన్ గారి తబలా పక్క వాయిద్యం గా చేసుకుని హరిప్రసాద్ చౌరాసియా గారు భూపాల రాగం లో వినిపించిన మురళీ నాదం వింటూ ఒంటరి గా ప్రపంచం లో ఎవరితో సంభంధం లేనట్లు గా ప్రకృతి లోని ఆహ్లాదాన్ని సంగీతం లోని మాధుర్యాన్ని కాఫీ రుచి ని తనివి తీరా ఆస్వాదిస్తూ ఒక 10 నిముషాలు గడిపాను. అంతే నాలుగు రోజుల శ్రమ హుష్ కాకి అన్నట్లు ఎగిరి పోయింది. ఆ తర్వాత రెట్టించిన ఉత్సాహం తో మళ్ళీ పని లో మునిగి పోయాను.

అలా నాకు కాఫీ చాలా ఇష్టం కాని సాధారణం గా నేను పని చేసుకుంటూ మధ్య లో కాఫీ తాగుతున్న విషయం కూడా తెలియకుండా తాగేస్తూ ఉంటాను అప్పుడప్పుడు ఇలా ప్రత్యేకం గా ఆస్వాదించి రీచార్జ్ అవుతుంటాను. అదనమాట విషయం, కాఫీ కబుర్లు.....

సరే ఈ రోజుకి శలవా మరి,

--వేణు.

మొత్తం చదవండి

మా ఊరు

నేను పుట్టింది నరసరావుపేట అనే ఊరిలో నాకు కొంచెం ఊహ తెలిసిన తర్వాత నా బాల్యం అంతా అక్కడే గడిచింది అనిచెప్పుకోవచ్చు. పుట్టింది ఇక్కడ అయినా అమ్మ నాన్న ఉద్యోగ రీత్యా మొదట చీరాల లో కొన్ని నెలలు ఆ తర్వాతగుంటూరు లో ఒకటి రెండు సంవత్సరాలు ఉండి తర్వాత నరసరావుపేట లో స్థిర పడ్డామాట. అంటె పెద్దగా స్థిరపడటంకాదు లే కాని ఎక్కువ సంవత్సరాలు ఉన్నాము అని చెప్పుకోవచ్చు. మధ్యలో ఒక 2 సంవత్సరాలు మినహాయిస్తేదాదాపు 25 యేళ్ళు పైనే అక్కడ వున్నాము. ఆ తరువాత అమ్మకి బదిలీ అవడం తో గుంటూరు వచ్చేసాము.

అసలు నాన్న గారి సొంత ఊరు మాచెర్ల దగ్గర లో ఉన్న పాలవాయి. పక్కా పలనాటి ఊరు ఎక్కడ చూసిన నాపరాళ్ళతోఎండిన చేలతో ఉండేది. ఆ ఊరితో పెద్దగా నాకు పరిచయం లేదు, నాన్న ఒక్కడే సంతానం అవడం తో ఎక్కువబంధువులు లేక కొన్ని సార్లు మాత్రమే ఆ ఊరికి వెళ్ళాను. ఊరి మొదట్లో వుండే పిల్ల కాలువ, ఇంటి పక్కన వున్న చిన్నరామాలయము, ఇళ్ళ మధ్య నుండి వెళ్ళే బండలు పరిచిన రోడ్డు, టవలు కట్టుకుని ఆరుబయట బావి దగ్గర స్నానంఅన్నింటిని మించి వెళ్ళిన ప్రతి సారి ఉన్న కొద్ది మంది బందువుల ఆత్మీయమైన పలకరింపు ఇవి తప్పించి పెద్దగా ఏమిగుర్తు లేవు.

ఇక పోతే నేను చిన్నపుడు మా అమ్మమ్మ వాళ్ళు కారంపుడి లో ఉండే వాళ్ళు నా ప్రతి సెలవల్లొ ఊరు వెళ్ళాలి అంటేఅక్కడికే వెళ్ళే వాళ్ళము. అల్లర్లతో బాగా పేరు పొందిన కారంచేడు మా ఊరు వేరు వేరు. నేను ఈ ఊరు పేరుచెప్పినప్పుడల్లా ఇలా కలిపేసి అడుగుతూ ఉంటారు లెండి అందుకే ప్రత్యేకం గా చెప్తున్నా. కారంపుడి కారంచేడు వేరు వేరు అని. సరే ఇక కారంపుడి తో నా బాల్య స్మృతులు చాలా పెనవేసుకుని ఉన్నాయి. అవన్ని ఒకటొకటి గా వివరిస్తాను.

బాల్యం అంతా నరసరావుపేట, కారంపుడి మధ్యలో 7 & 8 తరగతులు మాత్రం పిడుగురాళ్ళ లో గడిపాను. స్కూల్ చదువు అయ్యాక ఇంటర్ చదువు కోసం విజయవాడ వెళ్ళాను అక్కడ ఒక 2 సంవత్సరాలు ఉన్నాను. మొదటి సారి ఒక పెద్ద ఊరితో పరిచయం అదీ కాక కాలేజీ చదువు కదా హీరో లా ఫీల్ అయ్యే వాడ్ని. ఆ ఊరు అక్కడి కాలేజీ అనుభవాలు కూడా చాలా ఉన్నాయి తలచుకుంటే రోజుల తరబడి అలా ఆలోచనల్లో గడిపేస్తానేమో. ఆ తరువాత ఇంజనీరింగ్ కోసం విశాఖ ప్రయాణం మొదటి సారి సముద్ర తీరాన్ని చూసినప్పుడు ఆ ఆశ్చర్యం ఆనందం మాటలలో చెప్పలేను. ఆ కడలితీరాలలో చల్లని గాలులతో సేద దీరుతూ 4 సంవత్సరాలని 4 క్షణాల్లా గడిపేసాము. ఇక్కడే నాకు జీవిత కాలం నాతోనిలిచే నేస్తాలు పరిచయమయ్యారు. కాలేజీ వదిలి 12 సంవత్సరాలైనా ఇంకా మేము కొంత మందిమి దాదాపు రోజుమాట్లాడుకుంటాము అంటే మీలో చాలా మంది నమ్మలేరేమో కాని ఇది నిజం.

చదువు అయ్యాక హైదరాబాదు అమీరుపేట లో ట్రైనింగు, మినిస్టర్స్ రోడ్ లో జీవితం టిఫిన్ బండి లో ఉప్మా దోశ, ఇంట్లోక్రికెట్, ఎలుకల బాధ, నీటి కరువు, రెండో ఆట సినిమాలు, మా ఇంటి యజమాని గురించి చెప్పకుండా ఉండగలనా... ఆతరువాత మకాం మదరాసు ఇక్కడి ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు mansion జీవితాలు గురించి చెప్పుకోకపోతే చాలా మిస్అయినట్లే... అక్కడ ఒక 2 సంవత్సరాలు ఉన్న తరువాత బెంగళూరు... ఆ పై అమెరికా లో అట్లాంటా ఆ తరువాతవాషింగ్టన్ ఆ తరువాత మళ్ళీ కొన్ని రోజులు బెంగళూరు చివరగా ప్రస్తుతం చికాగో ఇదీ నా ప్రస్థానం.

ఏవిటో నా ఊరు అని మొదలు పెట్టి నేను ఉన్న ఊళ్ళ గురించి అన్నీ రాసేసాను కదా. సరే లెండి నా బాల్యం లో నేనుఎక్కువ గడిపిన కారంపుడి కబుర్లతో మళ్ళీ కలుద్దాం.

అంత వరకూ శలవా మరి,

--వేణు.

మొత్తం చదవండి