మన ఊరి రామాయణం...

దుబాయ్ లో పని చేసొచ్చి ఇండియా లో స్థిరపడిన భుజంగయ్య (ప్రకాష్ రాజ్) కి డబ్బూ అధికారం తెచ్చిపెట్టిన గౌరవం పలుకుబడీ చూసుకుని మురిసి పోతూ ఉంటాడు. ఊరంతా అంత గౌరవం ఇస్తున్న తనకి తన ఇంట్లో ఏమాత్రం విలువ ఇవ్వడం లేదనీ తన కూతురు, భార్య, అత్త గారు తన మాట వినడం లేదనే కోపంతో అస్తమానం అరుస్తూ వారి మీద అజమాయిషీ చేయాలని ప్రయత్నిస్తుంటాడు. ఆటో నడుపుకుంటూ ఎప్పటికైనా ఇతని సాయంతో దుబాయ్ వెళ్ళాలని కలలుగనే శివ(సత్యదేవ్) ఇతనికి నమ్మిన బంటు. 

గరుడ(పృథ్వీ) ఓ సినిమా డైరెక్టర్ ఇదే ఊరిలో షూటింగ్ జరుపుకుంటున్న హీరోకి కథ చెప్పడానికి వచ్చి దారిలో తన స్క్రిప్ట్ ను శివ ఆటోలో మర్చిపోతాడు. అదే రోజు రాత్రి ఇంట్లోవాళ్ళతో గొడవపడి వచ్చి తన కొట్లో ఫ్రెండ్స్ తో సిట్టింగ్ వేసిన భుజంగయ్య మరింత మందుకోసం వెళ్తుండగా ఓ వేశ్య(ప్రియమణి) కనిపిస్తుంది. ఆ బలహీన క్షణంలో ఎప్పుడూ ఇటువంటి తప్పు చేయని అతను ఆమెతో ఆ రాత్రి గడపాలనుకుంటాడు.

వాళ్ళిద్దరిని డైరెక్టర్ స్క్రిప్ట్ తో సహా కొట్లో పెట్టి బయట నుండి తాళం వేసి వెళ్ళిన శివ అనుకోని పరిస్థితులలో గరుడతో కలిసి ఓ చోట చిక్కుకు పోతాడు. తెల్లారితే చుట్టూ ఉన్న కొట్లు తెరిచి జనంతో సందడిగా ఉండే ఆ ఏరియా నుండి భుజంగయ్య పరువు పోకుండా బయటపడ గలిగాడా లేదా ? తను ఎంతగానో అభిమానించే తన గురువుని ఇలాంటి ఇబ్బందికర పరిస్థితులలోకి నెట్టిన శివ గరుడ సాయంతో ఏం చేశాడు ? గరుడకి తన స్క్రిప్ట్ దొరికిందా ? ఇలాంటి సంఘటన తర్వాత భుజంగయ్య ప్రవర్తనలోనూ ఆలోచనల్లోనూ ఏమైనా మార్పొచ్చిందా ? అనేవి తెలుసుకోవాలంటే ప్రకాష్ రాజ్ దర్శకత్వంలో 2016 లో విడుదలైన "మన ఊరి రామాయణం" అనే సినిమా చూడాలి.

విడుదలైనపుడు అక్కడక్కడ సినిమా గురించి మంచి మాటలు వినీ ప్రమోషన్ కూడా ఇంట్రెస్టింగ్ గా అనిపించి చూద్దామనుకుని కూడా వీలు పడక చూడలేక పోయాను. నిన్న యాథాలాపంగా ప్రైమ్ లో టైటిల్స్ చూస్తూ అనుకోకుండా చూసిన ఈ సినిమా నాకో పెద్ద ప్లజెంట్ సర్ ప్రైజ్, ఇంత బావుంటుందని అస్సలు ఊహించలేదు, చాలా చాలా నచ్చేసింది. కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ జోలికి పోకుండా పాటలు ఫైట్లు లేకుండా కథమీద మాత్రమే ఫోకస్ చేసిన సినిమా ఇది. పేజీల కొద్దీ డైలాగులు చెప్పకుండానే సున్నితమైన మానవ సంబంధాల గురించీ విలువల గురించీ వీపుపై ఛెళ్ళుమనిపించి ఆలోచింపజేసే సినిమా.

కొన్ని సినిమాలు కథ తెలుసుకోడానికి, కొన్ని సినిమాలు ఎంటర్టైన్మెంట్ కోసం మరికొన్ని సినిమాలు విజువల్ ఎక్స్పీరియన్స్ కోసం చూస్తున్నట్లే కొన్ని సినిమాలు నటీనటుల నటన కోసం సినిమా టేకింగ్ కోసం చూడాల్సినవి ఉంటాయి. మన ఊరి రామాయణం సరిగ్గా అలాంటి సినిమానే. రెండు గంటలకు పావుగంట తక్కువే ఉన్న ఈ సినిమా ఎక్కడా బోర్ అనే మాట గుర్తు కూడా రానీయదు. ఉన్నది అతి తక్కువ పాత్రలూ పరిమితమైన లొకేషన్స్ అయినప్పటికీ నటీనటులు సన్నివేశాలు కట్టిపడేస్తాయి.

చిత్రీకరణ సన్నివేశాలు ఎమోషన్స్ ఎంత సహజంగా ఉన్నాయంటే ప్రతి పాత్రా నిజజీవితంలో మనకు పరిచయమైనదే అనిపిస్తుంటుంది ఇలాంటి వాళ్ళని మనం ఎక్కడో చూశాం అని అనిపించక మానదు. అసలు మనం ఒక సినిమా చూస్తున్నామన్న విషయాన్ని మర్చిపోయి ఆ ఊరు మధ్యలో ఉండి వాళ్ళతో పాటు శివ ఆటో ఎక్కి తిరిగేస్తున్నట్లుగా ఫీలవుతాం. భుజంగయ్య లోటు పాట్లు తెలిసినప్పటికీ పాపం అతను త్వరగా బయటపడితే బావుండు అని అనిపిస్తుందంటే దానికి ముఖ్య కారణం రాసుకున్న సన్నివేశాలు వాటిని రక్తికట్టించిన నటులు దానికి తోడైన ఇళయరాజా నేపధ్య సంగీతం.

ప్రకాష్ రాజ్ ఎంత విలక్షణమైన నటుడో అందరికీ తెలిసిందే కానీ ఈ సినిమాలో పూర్తిగా భుజంగయ్యగా మారిపోయాడు. పెద్దమనిషిగా దర్పం, అహం, కోపం, ఓ బలహీన క్షణంలో తప్పువైపు మొగ్గుచూపినా ఆ తర్వాత తను పడే సంఘర్షణ, పరువు గురించి పడే తపన, స్నేహితుల అభిప్రాయాలు వింటున్నపుడు నిస్సహాయత, అహం దిగిపోయాక కుటుంబంపై కూతురిపై ప్రేమ అన్నీ తన హావభావాలతోనే మనకర్థమయేలా చేయడమే కాక తన ఎమోషన్స్ తో కనెక్ట్ అయి తన వైపు నుండి ఆలోచించేంతగా ప్రేక్షకులని ప్రభావితం చేశాడు.

ఇక జాతీయ అవార్డ్ గ్రహీత ప్రియమణిని తెలుగు సినిమా గ్లామర్ కు పరిమితం చేసింది కానీ తన ప్రతిభ ఈ పాత్ర పోషణలో ప్రస్ఫుటంగా తెలుస్తుంది. వేశ్య పాత్ర అయినప్పటికీ ఎక్కడా అసభ్యతకి తావులేకుండా హుందాగా పోషించిన తీరు అనితరసాధ్యం అనిపిస్తుంది. అంత పెద్దమనిషిని రా అంటున్నా అతని మంచితనం గుర్తించిన తీరు చివరికి అతని ఇబ్బందిని గ్రహించి చివరికి మారి అతన్నీ మార్చిన తీరు హావభావాల్లోనే కాక బాడీలాంగ్వేజ్ లో కూడా చూపించి కట్టి పడేస్తుంది. భుజంగయ్య పరువు గురించి ఆలోచించకుండా అలవాటుగా ఫోన్ లో పెద్దగా మాట్లాడుతున్న ఆమెని చూసి మనకే "అమ్మాయ్ కాస్త చిన్నగ మాట్లాడు" అని చెప్దామా అనిపిస్తుందంటే మనకి ఆ విషయాన్ని అంతగా రిజిష్టర్ చేసిన ఈ ఇద్దరి నటనే కారణం.

అలాగే సత్యదేవ్ ఇప్పుడంటే ఎస్టాబ్లిష్డ్ నటుడుగా పేరు తెచ్చేసుకున్నాడు కానీ తన కెరీర్ మొదట్లోదనుకుంటాను ఈ సినిమా. తను కూడా ఆటో డ్రైవర్ గా భుజంగయ్య నమ్మిన బంటుగా ఒదిగిపోయాడీ సినిమాలో. తన గురు సమానంగా అభిమానించే భుజంగయ్య తన వల్ల ఇబ్బందిలో పడ్డాడని ఎలాగైనా కాపాడాలని అతను చేసే ప్రయత్నాలు చూస్తే తన తరఫున మనం కూడా దేవుడ్ని వేడుకుంటాం. సినిమా దర్శకుడు గరుడ గా చేసిన తర్టీ ఇయర్స్ పృథ్వీ కూడా తనకి అలవాటైన లౌడ్ నెస్ ని పక్కన పెట్టి సటిల్ గా చేశాడు. ఎదుటి వారి పరిస్థితిని పట్టించుకోకుండా తన ధోరణిలో తను పిచ్చి జోకులేసే పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ పాత్రలో రఘుబాబు కూడా ఆకట్టుకుంటాడు. ప్రకాష్ రాజ్ కూతురుగా చేసిన అమ్మాయి కూడా మెప్పిస్తుంది.

టెక్నికల్ డిపార్మెంట్ లో ముందుగా చెప్పుకోవలసింది ఇళయరాజా గారి నేపథ్య సంగీతం. సినిమాలో ఎక్కడా ప్రత్యేకంగా తెలియకుండా అంతర్లీనంగా కలిసిపోయి సన్నివేశాలని ఎలివేట్ చేస్తూ ఎమోషన్స్ ని మనకి కనెక్ట్ చేయడానికి దోహద పడింది ఈ సంగీతమే. అలాగే థీం సాంగ్ గా చివర్లో వచ్చే పాట కూడా గుర్తుండి పోతుంది. ఆ తరువాత స్థానం ఛాయగ్రహణం అందించిన ముఖేశ్ గారిది మనల్ని థియేటర్ల నుండీ సోఫాసెట్ ల నుండీ అలా అలవోకగా తీస్కెళ్ళి ఈ ఊరి మధ్యలో నిలబెట్టేశాడంటే ఆ గొప్పతనం ఇతనిదే. సినిమా ఏదైనా నిజమైన ఊర్లో చిత్రీకరించారో స్టూడియో సెట్స్ లోనా అన్నది తెలియదు కానీ సెట్స్ అయితే మాత్రం ఆర్ట్ డైరెక్టర్ శశిధర్ అడవి నీ మెచ్చుకుని తీరాలి.

మొత్తం మీద చూసినంత సేపూ ఉత్కంఠతో నటులతో పాటు ప్రయాణించి ముగిసాక ఒక మంచి సినిమా చూశామన్న అనుభూతిని మిగిల్చే సినిమా "మన ఊరి రామాయణం". 2016 లో విడుదలైనపుడు మిస్సయిన వాళ్ళు ఈ సినిమా ఈ వారమే అమెజాన్ ప్రైమ్ లో విడుదలైంది తప్పక చూడండి. రొటీన్ మాస్ మసాలా కమర్షియల్ ప్రేక్షకులకు నచ్చకపోవచ్చేమో కానీ వైవిధ్యమైన సినిమాలు ఇష్టపడే ప్రతి ఒక్కళ్ళూ మిస్సవకుండా చూడవలసిన సినిమా ఇది. ఈ సినిమా థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

ఈ సినిమా లో ఉన్న ఒకే ఒక్క పాట భాస్కరభట్ల గారు చాలా చక్కగా రాశారు. థీమ్ సాంగ్ అనవచ్చు ఇది కూడా ఎండ్ క్రెడిట్స్ లో వస్తుంది. ఆ సాహిత్యం ఇక్కడ ఇస్తున్నాను. ఈ పాట ఇక్కడ వినవచ్చు లేదా ఇక్కడ డౌన్లోడ్ చేస్కోవచ్చు. మేకింగ్ వీడియో లో ఈ పాట ఇక్కడ చూడవచ్చు.

చిత్రం : మన ఊరి రామాయణం (2016)
సంగీతం : ఇళయరాజా 
సాహిత్యం : భాస్కరభట్ల
గానం : ఇళయరాజా, నిహాల్ 

ఏవేవో ఏవేవొ
చూస్తూనే ఉంటాం
మనలోని లోపం తప్పా

ఏమేమొ ఏమేమొ
మాటాడుతుంటాం
పనికొచ్చే విషయం తప్పా...
భలే చెప్పావ్

చెవులారా వినుకోండి
మనసారా చెబుతా
మన ఊరి రామాయణం ఆఆఆఆఆ..
ఇది మనలోని రామాయణం ఆఆఆఆఆ..
మన ఊరి రామాయణం
ఇది మనలోని రామాయణం

పైకేమో శ్రీరామచంద్రుడులా ఉంటాం
ఎనలేని దయ చూపుతాం
అవకాశం దొరికిందో అవతారం మార్చి
రావణుడై చెలరేగుతాం
సహనంలో శాంతంలో కరుణించడంలో
కనిపిస్తాం సీతమ్మలా
సాదింపులు వేదింపులు బెదిరింపుల్లోన
సరిపోతాం శూర్పణఖలా
లోనొక్కటి బయటొక్కటి తైతక్కల వేషం
ఈ తప్పులు ఈ తిప్పలు మన పొట్టల కోసం
ఉసురే కసిరే వరకూ తెగదీ జంఝాటం

మన ఊరిరామాయణం ఆఆ...ఆఅ
ఇది మనలోని రామాయణం ఆఆఆ...

మన శక్తిని మనకెవ్వరొ చెప్పేంతదాకా
కూర్చుంటాం హనుమంతుడిలా
మసిపూసే మంధరల మాటలకే బాగా
ఊ కొడతాం కైకేయిలా
ఆ కుంభకర్ణుడిలా నిదురోతు ఉంటాం
మన చుట్టూ ఏమైనా కాని
మధమెక్కిన మైకంలో తెగవాలిపోతాం
వావీవరసలు అన్నీ మాని
మెరపెట్టిన తిరిగొచ్చున పరిగెట్టిన కాలం
పగపట్టద పనిపట్టద పడగెత్తిన లోకం
మనలో చెడుపై మనమే చేద్దాం పోరాటం

మన ఊరి రామాయణం
ఇది మనలోని రామాయణం

ఏమేమొ ఏమేమొ
మాటాడుతుంటాం
పనికొచ్చే విషయం తప్ప
చెవులారా వినుకోండి
మనసారా చెబుతా

మన ఊరి రామాయణం ఆఆ...
ఇది మనలోని రామాయణం ఓఓఓ...
మన ఊరి రామాయణం ఆఆ..
ఇది మనలోని రామాయణం ఓఓఓ..

మొత్తం చదవండి

హిట్ - ది ఫస్ట్ కేస్...

స్క్రిప్ట్ సెలెక్షన్ లో నానీది మంచి అభిరుచి అనేది అందరికీ తెలిసినదే అలాంటి నటుడు తనే సొంతంగా నిర్మిద్దామనుకున్నపుడు ఇంకెంత వైవిధ్యమైన స్క్రిప్ట్ ఎన్నుకుంటాడో తను నిర్మించిన మొదటి సినిమా ’ఆ!’ తోనే నిరూపించేశాడు. ఇపుడు తీసిన రెండవ సినిమా ’హిట్’ కూడా అలాగే రొటీన్ ఫార్ములా సినిమాలంటే మొహం మొత్తేసిన వాళ్ళని ఆకట్టుకునే స్క్రిప్ట్. దానికి సరిగ్గా సరిపోయే హీరో విశ్వక్ సేన్ కూడా తోడవడంతో సినిమా పేరులో ఉన్న హిట్ సినిమా ఫలితంలో కూడా కనిపించింది.

హిట్ (Homicide Intervention Team) లో పని చేస్తున్న ఇంటెలిజెంట్ అండ్ ఎఫీషియంట్ ఆఫీసర్ విక్కీ(విశ్వక్ సేన్) తనని వెంటాడుతున్న కొన్ని జ్ఞాపకాల వల్ల పానిక్ అటాక్ కు గురవుతుంటాడు. దాని వలన బీపి పెరిగిపోయి లైఫ్ రిస్క్ ఉందని తను చేస్తున్న జాబ్ లో అలాంటి అవకాశాలు ఎక్కువున్నందున జాబ్ మానేయమని లేకపోతే కనీసం కొన్ని రోజులు శలవన్నా తీస్కోమని తనని ట్రీట్ చేస్తున్న డాక్టర్ సలహా ఇస్తుంది. ఇది తెలిసిన తన ప్రియురాలు నేహ(రుహాని శర్మ) వత్తిడి చేయడంతో ఆర్నెలలు శలవు తీస్కుంటాడు.

శలవులో సిటీకి దూరంగా ఉన్న విక్కీకి ఒక రోజు నేహ మిస్సింగ్ అని తెలుస్తుంది. ఫోరెన్సిక్ డిపార్ట్మెంట్ లో పని చేస్తున్న నేహ మిస్సయ్యే సమయానికి ’ప్రీతి’ అనే అమ్మాయి మిస్సింగ్ కేస్ మీద పనిచేస్తూ ఉందని తెలుస్తుంది. ఆ కేస్ సాల్వ్ చేయగలిగితే నేహ గురించిన ఇన్ఫర్మేషన్ కూడా తెలియచ్చని ఇన్వెస్టిగేషన్ మొదలు పెడతాడు.

ఇన్వెస్టిగేషన్ లో లోతుకు వెళ్ళే కొద్దీ ప్రీతితో సంబంధమున్న ప్రతి ఒక్కరు అనుమానితులలాగానే కనిపిస్తుంటారు. విక్కీ అనుకున్నట్లు ఈ రెండు మిస్సింగ్ కేస్ లలో ముద్దాయి ఒకరేనా అసలు ఈ రెండు కేస్ లను తను ఎలా సాల్వ్ చేశాడు, ప్రీతి అండ్ నేహా ఏమయ్యారు అనేది తెలియాలంటే మీరు ’హిట్’ సినిమా చూడాలి. 

ఇన్వెస్టిగేషన్ ని ప్రతీ స్టెప్పూ సహజంగా చాలా డీటేయిల్డ్ గా ఆసక్తికరంగా చూపించారీ సినిమాలో ఐతే అందులో భాగంగా మరీ కుళ్ళిన శవాన్ని కూడా అంత క్లోజప్ లో చూపించడం ఒకటి రెండు సీన్లలోనే ఐనా కాస్త కడుపులో తిప్పేస్తుంది. చాలా సినిమాల్లో చూపించే పోలికలని బట్టి బొమ్మని గీసే పోలీస్ ఆర్టిస్ట్ సీన్ ఇందులో చాలా రియలిస్టిక్ గా అనిపించింది నాకు. చెప్పాలనుకున్న కథపై ఫోకస్ తప్ప ఎక్కడా కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ జోలికి వెళ్ళకుండా తీయడం బావుంది.

టెక్నికల్ డిపార్ట్మెంట్ లో నేపధ్య సంగీతం ముందుంటుంది. సినిమా మూడ్ కి తగినట్లు చాలా మంచి మ్యూజిక్ ఇచ్చాడు వివేక్ సాగర్. సినిమాటోగ్రఫీ కూడా బావుంది. దర్శకుడు శైలేష్ కొలను రాసుకున్న స్క్రిప్ట్ బావుంది కానీ కొన్ని చోట్ల నాలాంటి తెలివి మీరిన సగటు తెలుగు ప్రేక్షకుడికి ఇతను ట్విస్టులకోసం ఇంకా ఆడియన్స్ ని డైవర్ట్ చేయడానికి ప్రయాస పడుతున్నాడు అని అర్ధమయ్యేలా ఉంది. 

అయితే ఇటీవల జరిగిన కొన్ని సంఘటనల ఆధారంగా మనం ఒక క్లైమాక్స్ ను ఊహించేలా సినిమాను డ్రైవ్ చేస్తూ అస్సలు ఊహించని క్లైమాక్స్ తో ఎండ్ చేయడం కొందరిని ఆకట్టుకోవచ్చు. మరికొందరికి ఇన్వెస్టిగేషన్ లో ఇస్తున్న బిల్డప్ చూసి చివరికి సస్పెన్స్ రివీల్ చేసినపుడు ఓస్ ఇంతేనా అని అనిపించవచ్చు. దానికి ముందే ప్రిపేర్ అయి వెళ్తే ఈ సినిమా మీకు ఇంకా బాగా నచ్చుతుంది.

నటీనటులలో విశ్వక్ శేన్ ఈ పాత్రలో ఒదిగి పోయాడు. తన ఆటిట్యూడ్, బాడీ లాంగ్వేజ్ ఈ పాత్రకి బాగా సూట్ అయ్యాయి. హీరోయిన్ రుహానీ శర్మకి రోల్ తక్కువే కానీ తనలో ఏదో తెలియని ఛార్మ్ ఉంటుంది. "ఆ ఏముందీ అమ్మాయిలో" అనుకునేంతలో చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి "ఏదో ఉందీ అమ్మాయిలో" అనిపించేసుకుంటుంది. కనిపించిన కాసేపు ప్లీజింగ్ గా ఉంది. హరితేజకి ఈ రోల్ డిఫరెంట్, తను కూడా బాగా చేసింది. భానుచందర్ గారిని చాలా రోజుల తర్వాత చూడ్డం బావుంది. ఇంకా విక్కీతో పోటీపడే మరో ఆఫీసర్ అండ్ విక్కీ అసిస్టెంట్ గా చేసిన మరో నటుడు ఇద్దరు కూడా గుర్తుండి పోతారు.

ఇలాంటి ఇన్వెస్టిగేటివ్ థ్రిల్లర్స్ గురించి ఎక్కువ చెప్తే థ్రిల్ మిస్సవుతారు కాబట్తి ఎక్కువ రాయలేకపోతున్నాను. ఈ జెనర్ సినిమాలు ఇష్టపడే వాళ్ళు ఒక సారి తప్పక చూడాల్సిన సినిమా హిట్. ఈ సినిమా టీజర్ ఇక్కడ  థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ మరియూ స్నీక్ పీక్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

మొత్తం చదవండి

భీష్మ...

త్రివిక్రం గారి ప్రియ శిష్యుడు వెంకీ కుడుముల ఇంటిల్లి పాది హాయిగా నవ్వుకుంటూ చూసొచ్చేలా తీసిన సినిమా భీష్మ. సినిమాలో అక్కడక్కడ మనం త్రివిక్రమ్ సినిమా చూస్తున్నామా లేక వెంకీ కుడుముల సినిమా చూస్తున్నామా అనిపిస్తుంటుంది. చిత్రమైన విషయమేంటంటే ఇదే దర్శకుని మొదటి సినిమా ’ఛలో’ చూసినపుడు ఇలాంటి ఆలోచన రాలేదు. అది చాలా రిఫ్రెషింగ్ గా కొత్తగా ఉంటుంది కానీ ఈ సినిమాలో మాత్రం గురువు గారి ప్రభావం బాగా కనిపించింది.బహుశా ఎన్నుకున్న స్క్రిప్ట్ వల్లేమో.

ఏదైనా కానీ అలవైకుంఠపురం లానే ఈ సినిమా కూడా అద్యంతం హాస్యంలో ముంచి తేలుస్తుంది. దానితో పాటు ఎరువులు పెస్టిసైడ్స్ లాంటి కెమికల్స్ ఉపయోగించకుండా చేసే ఆర్గానిక్ ఫార్మింగ్ / సహజ సిద్దమైన సేద్యం గురించి కూడా ప్రజల మనసుల్లో నాటుకునేలా చెప్తుంది. 

కథ విషయానికి వస్తే సేంద్రియ వ్యవసాయాన్ని (ఆర్గానిక్ ఫార్మింగ్) ప్రోత్సహిస్తూ రైతులకి ప్రజలకి మధ్య ఒక బిజినెస్ మాన్ గా కాక విలువలను నమ్మిన వారధిగా వ్యవహరిస్తూ ఉంటారు భీష్మ ఆర్గానిక్స్ వ్యవస్థాపకులు భీష్మ(అనంత నాగ్). వారసులు లేని తన తదనంతరం సి.ఇ.ఓ గా ఎవర్ని నియమించేదీ తన కంపెనీ యాభయ్యవ వార్షికోత్సవం రోజు ప్రకటిస్తానని చెప్తారు. మరోపక్క ఫీల్డ్ సైన్స్ ఎం.డీ. రాఘవన్ (జిష్షూ సేన్ గుప్తా) తక్కువ సమయంలో అధిక ఉత్పత్తి సాధించే ఒక ఇన్స్టంట్ కెమికల్ కిట్ తయారు చేసి వ్యాపారాభివృద్ధి కోసం భీష్మా ఆర్గానిక్స్ కంపెనీని భూస్థాపితం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంటాడు.

ఇదిలా ఉంటే మహాభారతంలో అన్ని పాత్రలున్నా ఆజన్మ బ్రహ్మచారి భీష్మ అనే పేరు పెట్టడం వల్లే తనకి ఏ అమ్మాయి ఓకే చెప్పడం లేదని తను కూడా సింగిల్ ఫరెవర్ గా మిగిలి పోవాల్సి వస్తుందని బాధపడుతూ ఉంటాడు భీష్మ (నితిన్). అలాంటి టైమ్ లో తనకి భీష్మ ఆర్గానిక్స్ కంపెనీలో పని చేస్తున్న చైత్ర (రష్మిక) పరిచయమౌతుంది. తన పేరు మీద ఓ కంపెనీ ఉందా అని ఆశ్చర్య పడిపోయిన భీష్మ చైత్రని ఇంప్రెస్ చేయడానికి ఆమెకి ఇష్టమైన ఆర్గానిక్ ఫార్మింగ్ గురించిన పుస్తకాలు చదువుతాడు.

ఆ కాస్త నాలెడ్జ్ తో అతను ఓ ప్రెస్మీట్ లో మాట్లాడిన నాలుగు మాటలు డిగ్రీ డ్రాపౌట్ అయిన అతనిని ఆ కంపెనీ సి.ఇ.ఓ కుర్చీలో కూర్చోబెడతాయి. అతనిని నమ్మి ఆ అవకాశం ఇచ్చిన సీనియర్ భీష్మ నెలరోజుల్లో తన నమ్మకం సరైనదేనని నిరూపిస్తే అసలు తను ఎందుకు అతన్ని సెలెక్ట్ చేశాడో చెప్తానని చెప్తాడు. మన యంగ్ భీష్మ ఫీల్డ్ సైన్స్ రాఘవన్ ప్రయత్నాలని ఎలా తిప్పికొట్టాడు, తనని తాను నిరూపించుకుని కంపెనీని చైత్ర ప్రేమనీ ఎలా గెలుచుకున్నాడో తెలియాలంటే మీరు భీష్మ సినిమా చూడాలి.

నితిన్ కి ఇలాంటి రోల్స్ బాగా సూట్ అవుతాయ్ చాలా ఈజ్ తో చేసేస్తాడు. ఈ సినిమాలో మరింత కాన్ఫిడెంట్ గా కంఫర్టబుల్ గా కనిపించాడు. రష్మిక క్యూట్ గా అందంగా కనిపించడమే కాక సీ.ఈ.ఓ కి రైట్ హాండ్ గా కాన్ఫిడెంట్ గర్ల్ రోల్ లో ఆకట్టుకుంటుంది. అనంతనాగ్ గారిని చూడడం బావుంది. వెన్నెలకిషోర్ రోల్ బాగా నవ్విస్తుంది అలానే తను రఘుబాబు కాంబినేషన్ లో సీన్స్ కూడా నవ్విస్తాయి. సంపత్ రోల్ కూడా బావుంది తను నితిన్ కాంబినేషన్ సీన్స్ కూడా నవ్విస్తాయ్ చాటింగ్ సీన్ బాగా నవ్విస్తుంది. అలానె కార్పొరేట్ విలన్ పాత్రలో జిష్షూసేన్ గుప్తా ఆకట్టుకున్నాడు. అజయ్ రోల్ గుడ్ సర్ప్రైజ్ అండ్ ఎంటర్ టైనింగ్.

టెక్నికల్ డిపార్ట్మెంట్ లో సంగీతం కాస్త వీక్ గా అనిపించింది. ప్రొడక్షన్ వాల్యూస్, సినిమాటోగ్రఫీ బావున్నాయ్. ఫైట్స్ కొన్ని త్రివిక్రమ్ సినిమాలని తలపించాయి. డైలాగ్స్ విషయానికి వస్తే గుర్తుండి పోయే డైలాగ్స్ కోట్స్ గా మిగిలిపోయే డైలాగ్స్ తక్కువే కానీ చూసినంత సేపు సిట్యుయేషన్ కి తగ్గట్టు గిలిగింతలు పెడుతూ నవ్విస్తూ ఉంటాయ్.

"నలుగురు ఫ్రెండ్స్ కలిసి రోడ్ మీద దమ్మేస్తూ మాట్లాడుకున్నంత మాత్రనా బాధ్యత లేదనుకుంటే ఎలా" లాంటి డైలాగ్ ఇంకా స్కూల్ బెల్ ని ఉదాహరణగా చూపిస్తూ ఒపీనియన్స్ సిట్యుయేషన్ ని బట్టి మారతాయని చెప్పే డైలాగ్స్ ఆలోచింప చేస్తాయి.

"నా లవ్వు కూడా విజయ్ మాల్య లాంటిదేరా కళ్ళముందు కనిపిస్తుంది కానీ క్యాచ్ చేయలేం." లాంటి కాంటెపరరీ కామెడీ డైలాగ్స్, "మోర్నింగ్ టూ ఎగ్స్ ఈవెనింగ్ టూ పెగ్స్ నైట్ టూ లెగ్స్ అదేనయ్యా ప్రోటీన్స్ కోసం చికెన్ లెగ్స్" లాంటి నాటీ డైలాగ్స్ విన్నప్పుడు కొన్ని రొటీన్ సీన్స్ ని కామికల్ వే లో కన్సీవ్ చేయడం చూస్తే దర్శకుడి వెంకీ సెన్సాఫ్ హ్యూమర్ ని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేం. 

మొత్తంమీద పెట్టిన టిక్కెట్ డబ్బులకు న్యాయం చేస్తూ ఇంటిల్లిపాదీ హాయిగా కలిసి కూర్చుని ఎంజాయ్ చేయగల క్లీన్ కామెడీ ఎంటర్టైనర్ భీష్మ. ఇలాంటి లైటర్ వీన్ సినిమాలని ఇష్టపడేవాళ్ళు మిస్సవకుండా చూసేయండి. ఈ సినిమా థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

మొత్తం చదవండి

కోటప్పకొండ తిరణాల జ్ఞాపకాలు...

శివరాత్రి అనగానే అందరికీ ఆ పరమశివుడు, ఉపవాస జాగారాలు గుర్తు రావడం సహజమే కానీ మా నర్సరావుపేట వాళ్ళకి మాత్రం శివరాత్రి అనగానే ముందు కోటప్ప కొండ తిరణాళ్ళే గుర్తొస్తుంది. దక్షయజ్ఞం తర్వాత పన్నెండేళ్ళ బాలుడిగా దక్షిణామూర్తి అవతారంలో త్రికూటాచలమైన మా కోటప్ప కొండపై వెలిశారట ఆ పరమశివుడు.

కోటప్పకొండకు వస్తానని మొక్కుకున్నా.. కన్నెపిల్ల కనిపిస్తే నాకోసం పడిఛస్తే నూటొక్క టెంకాయ కొడతానని మొక్కుకున్నా అని దాసరి గారు పాట రాసేశారు కానీ మా కోటయ్య బ్రహ్మచారి దేవుడు. అందుకే ఈ కొండమీద కానీ గుడిలో కానీ పెళ్ళిళ్ళు చేయరట. ఇక్కడి గుడి ముందు ద్వజస్తంభం కూడా ఉండదు. ఇంకా గుళ్ళలో ప్రసాదాలంటే లడ్డూలే గుర్తొస్తాయి కదా మా కోటప్పకొండ ప్రత్యేక ప్రసాదం నేతి అరిశలు. సాధారణంగా సంక్రాంతి రోజుల్లో తప్ప మిగిలిన టైంలో అంతగా వండుకోని ఈ నేతి అరిశలని గుళ్ళో ప్రసాదంగా భక్తులకు పంచి పెట్టడం నాకు తెలిసి ఇంకెక్కడా లేదు మా కోటప్పకొండలో తప్ప. 

కాకులు దూరని కారడవిని గురించి కథల్లో విని ఉంటారు కదా మా కోటప్ప కొండ కాకులు వాలని కొండ. గొల్లభామ శాపం వలన ఆ చుట్టుపక్కలెక్కడా ఒక్క కాకికూడా కనిపించదు. అలాగే తిరునాళ్ళ అయ్యాక కొండ పరిసర ప్రాంతాల్లో భారీ వర్షం కురిసి రద్దీ వలన పేరుకున్న చెత్త అంతా కొట్టుకు పోయి కొండ శుభ్రపడడం కూడా ఓ వింతట. ఇలాంటి వింతలూ వాటి వెనుక స్థలపురాణం, ఇంకా బోలెడు విశేషాలు, ఫోటోలతో సహా మా నరసరావుపేట్రియాట్స్ బ్లాగ్ లో ఒకప్పుడు సుజాత గారు రాసిన టపాలో ఇక్కడ చదవి మీరూ తిరణాళకి వెళ్ళొచ్చిన అనుభూతి చెందచ్చు. అలాగే మా కోటప్పకొండ గురించి ఈటీవీ ఆంధ్రప్రదేశ్ లో వచ్చిన డాక్యుమెంటరీ వీడియో ఇక్కడ చూడవచ్చు.

త్రికోటేశ్వరుడని కూడా పిలుచుకునే మా కోటయ్యంటే మాకు అమితమైన భక్తి. ఆ భక్తి తో పాటు తిరనాళ్ళంటే కూడా బోల్డంత అనురక్తి. ఐతే నేను కొండమీదకి వెళ్ళి స్వామిని దర్శించుకున్నది నాకు గుర్తుండీ రెండు మూడు సార్లకన్నా ఎక్కువ లేదు. మేం నర్సరావుపేటలో ఉన్న నా చిన్నతనంలో పండగంటే నా  ఎదురు చూపులూ, నా పండగ అంతా ఊర్లో జరిగే హడావిడి గురించే ఉండేది. 

శివరాత్రి వెళ్ళాక శివశివా అనుకుంటూ చలి కూడా పారిపోతుందని మా అమ్మ చెప్పేది. కానీ ఒక్కోసారి పండగ పది రోజులుందనగానే చలి పారిపోయేది. ఇక అప్పుడపుడే మొదలయ్యే ఎండాకాలం ఉక్కపోతలో ఈత లేదా తాటాకు తో చేసిన విసనకర్రలతోనో మడతేసిన న్యూస్ పేపర్లతోనో విసురుకుంటూ అబ్బా ఈ సారి తిరనాళ్ళలో ఓ కొత్త విసనకర్ర కొనాల్రా ఇది బాగా పాతపడిపోయింది అని గుర్తు చేస్కుంటున్నామంటే తిరనాళ్ళ హడావిడి మొదలై పోయినట్లే.

విసనకర్రలకి తిరనాళ్ళకి ఏంటీ సంబంధం అంటారా. ఒకటి తిరనాళ్ళ టైమ్ లో పండగరోజు ఆ రాత్రి కోటప్ప కొండ దగ్గర ఉండే విశాలమైన మైదానంలో పెట్టని కొట్టూ దొరకని వస్తువూ ఉండేది కాదు. పండగ మర్నాడు వాటిలో చాలా కొట్లు తీస్కొచ్చి నర్సరావుపేటలో పెట్టేవారు. మార్కెట్ ఏరియా, చిత్రాలయ దగ్గర మొదలుపెట్టి కోటప్పకొండ రోడ్ లో చాలా దూరం రోడ్డు పక్కన ఈ తాత్కాలిక షాపులు వెలిసేవి. పండగకి రెండు మూడు నెలల ముందునుండే మాకు ఏం కావాలని అడిగినా "తిరణాలలో కొనుక్కుందాంలేరా" అనేసి వాయిదా వేసేసేది అమ్మ.

ఇక అసలు విసనకర్రలు ఎందుకు గుర్తొచ్చాయంటే శివరాత్రికి రెండు రోజుల ముందు నుండే ప్రభలు కొండ దగ్గరకి బయల్దేరేవి అవి ఊరుదాటేప్పుడు తిరిగి వచ్చేటప్పుడూ వాటికోసమని ఆ దారి కవర్ అయ్యే ఏరియాల్లో అన్నిట్లోనూ పగలంతా కరెంట్ తీసేసేవారు. దాంతో శివరాత్రి అంటే తిరణాల సంబరాలతో పాటు నాకు కరెంట్ కష్టాలు కూడా గుర్తొచ్చేవనమాట. ఇపుడు బహుశా ఊరు చుట్టూ రహదారి మార్గం హైటెన్షన్ వైర్లని తప్పించుకువెళ్ళే మార్గం ఏర్పాటు చేస్కుని ఉండి ఉంటారేమో కానీ ఓ ముప్పై ఏళ్ళ క్రితం మాత్రం ఇంతే ఉండేది.  

మా కోటప్పకొండ తిరణాళ్ళలో ముఖ్యమైన అట్రాక్షన్ ప్రభలు. టూ డైమెన్షనల్ గుడి గోపురాన్ని గుర్తు చేస్తూ డెబై ఎనభై అడుగుల ఎత్తులో ఆకాశాన్నంటుతున్నట్లుగా దీర్ఘ చతురస్రాకారంలో ఒక వెడల్పాటి వెదురు పట్టా. దాని పైన త్రికోణపు శిఖరం ఉండి రకరకాల అలంకరణలతో తీర్చి దిద్దేదానినే ప్రభ అని అంటారు. దానికి పైనుండీ నిలువెల్లా తాళ్ళు కట్టి నేలమీదనుండే ముందుకు వెనక్కు లాగడానికి వీలుగా అరేంజ్మెంట్ చేసిన దానిని సైజ్ బట్టి ఎడ్లబండి మీదో ట్రాక్టర్ మీదో నిలబెట్టి కొండకి తరలిస్తారు. వీటిలో అరచేతిలో ఇమిడి పోయే పిల్లల ప్రభలనుండి వంద అడుగుల ఎత్తులో ఎలక్ట్రిక్ బల్బులతో అలంకరణలతో మెరిసిపోయే భారీ ప్రభల వరకూ ఉంటాయి.

నా చిన్నతనంలో వీటిని చూడ్డానికి మా నాన్న గారి చేయి పట్టుకుని చిత్రాలయ దగ్గరకి వెళ్ళడం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. అక్కడ ఆ జనం హడావిడిలో వందలమంది ఉన్నా క్రమశిక్షణతో ఏ తొక్కిసలాట లేకుండా ప్రభలను జాగ్రత్తగా తీస్కెళ్ళేవాళ్ళు. గులామ్ లు చల్లుకుంటూ డప్పులు కొట్టుకుంటూ డాన్సులు వేసుకుంటూ వీటిని తీస్కెళ్ళే జనాన్ని ఆ కోలాహలాన్ని చూడ్డానికి నాకు రెండు కళ్ళూ సరిపోయేవి కాదు. ఇక కొండదగ్గరైతే చుట్టూ విశాలమైన మైదానంలో ఇసకేస్తే రాలనట్లుగా ఎటు చూసినా జనం, వాళ్ళమధ్యలో అక్కడక్కడా నుంచుని పైకి ఠీవిగా చూసే వందల కొద్ది ప్రభలను ఒకే చోట చూడడం ఓ అద్భుతం అంతే.

ఇలా ముందు రోజు సాయంత్రం ప్రభలను చూడ్డానికి వెళ్ళడం ప్రతి పండగకీ ఉంటుంది. ఒక సంవత్సరం మాత్రం నాన్నగారితో కలిసి కోటప్ప కొండ తిరణాలకి వెళ్ళడం ఒక మరిచి పోలేని అనుభవం. మామూలుగా ఉండే బస్ స్టాండ్ కి కొంచెం దూరం గా ఒక పెద్ద గ్రౌండ్ లో ప్రత్యేకం గా కర్రలతో కట్టిన క్యూలు, జనాన్ని కంట్రోల్ చేయడానికి పోలీసులూ వాలంటీర్లు ఏర్పాటు చేసి గుడి దగ్గరకి వెళ్ళే బస్సులకోసం ప్రత్యేకంగా ఓ మినీ బస్టాండ్ కట్టేసేవారు ఆ కొద్ది రోజులు. ఇక అక్కడ వాలంటీర్లు పోలీసులు చేసే హడావిడి ఆ ఎఱ్ఱ బస్సులు అవన్నీ ఓ అద్భుతమే అప్పట్లో.  

ఇప్పుడంటే కోడెల శివప్రసాద్ గారి పుణ్యమా అని ఘాట్ రోడ్ ఉంది కానీ అప్పట్లో మెట్ల మార్గమొక్కటే ఉండేది. ఇక రాత్రిపూటే కొండ దిగువకు బస్సులో చేరుకుని నాన్నతో కలిసి ఆపసోపాలు పడుతూ మెల్లగా కొండ ఎక్కడం. మధ్య మధ్యలొ గొల్లభామ గుడి గురించి ఆ స్థలపురాణాల గురించి నాన్న గారి మాటల్లో వినడం భలే ఉండేది. దర్శనమయ్యాక ఎపుడో రెండు మూడింటపుడు మళ్ళీ కొండదిగి కింద ఉన్న హడావిడి అంతా కాసేపు కలియ తిరిగుతూ చూసేసే వాళ్ళం.

మొత్తం మీద రాత్రంతా నిద్రమేలుకుని అక్కడక్కడే తిరిగేసి తెల్ల వారు ఝామున విపరీతమైన నిద్ర మత్తుతో జోగుతూ తిరుగు బస్ లో ప్రయాణం మొదలు పెట్టేవాళ్ళం. తెల్లగా తెల్లారాక పొద్దున్న పూజ అయ్యే వరకూ నిద్ర పోకూడదురా అని అంటూ నాన్నగారు నన్ను నిద్ర పోనివ్వకుండా బస్సు వెళ్తుంటే ఆ చుట్టు పక్కల తగిలే ఊర్లను చూపిస్తూ వాటి గురించి, అక్కడ వాళ్ళ అలవాట్ల గురించి, కొండ గురించి, తిరణాల గురించి, బస్ గురించి, కండక్టరు గురించీ, డ్రైవరు అదే పనిగా ఉపయోగించే గేర్ రాడ్ గురించీ ఒకటేమిటి సమస్తం కబుర్లు చెప్తూ నన్ను ప్రశ్నలు వేస్తూ మెలకువతో ఉంచేవారు.

ఇంటికి వచ్చాక సాయంత్రం కొనాల్సిన బొమ్మల గురించి ప్రాణాలికలు వేసుకుంటూ, అంతక్రితం ఏడాది స్కూల్ లో ఫ్రెండ్స్ దగ్గర చూసినవి, నిన్న రాత్రి కొండ దగ్గిర చూసినవి బోలెడన్ని బొమ్మలు గుర్తు చేసుకుంటూ వాటిలో ఏఏ బొమ్మలు ఖచ్చితంగా కొనాలో మనసులోనే టిక్ పెట్టేసుకుంటూ స్నాన పానాదులు ముగించేసి, "సాయంత్రం బోలెడన్ని మంచి బొమ్మలు ఒక్క కొట్లోనే అదీ మేం రిక్షా దిగిన దగ్గరలోనే దొరికేలా చూడు స్వామి" అని భక్తిగా ఈశ్వరుడికి దండం పెట్టేసుకుని బజ్జుంటే మళ్ళీ మధ్యాహ్నం భోజనానికే అమ్మ నిద్ర లేపేది. 

అలా వేసుకున్న ప్రణాళికలన్నీ గల్లంతవుతూ తీరా అక్కడికి వెళ్ళాక ఆ మోడల్స్ మారిపోవడమో వేరే కొత్త కొత్త బొమ్మలు వచ్చేయడమో జరిగేది. ఇంక అన్ని కొట్ల మధ్య అన్ని బొమ్మల లోంచి ఓ నాలుగైదు బొమ్మలు కొనుక్కోవాలంటే ఏం కొంటాం చెప్పండి. అందుకే నాకు అర్ధం కాక ఒకోసారి ఆ బాధ్యత నాన్నారికే అప్పచెప్పి తను కొనిచ్చిన బొమ్మలే కొనుక్కునే వాడ్ని. ఆ బొమ్మలన్నీ అంతగా గుర్తులేవు కానీ వాటితో పాటు ప్రతీ తిరణాలలోనూ ఓ బుల్లి మౌతార్గాన్, మరో బుల్లి పిల్లంగ్రోవి మాత్రం ఖచ్చితంగా కొనుక్కునే వాడ్ని.

ఇక బొమ్మలు కొన్నాక అమ్మ కోసం గాజులు, బొట్టుబిళ్ళలు, ఇంట్లోకి పసుపు, కుంకుమ లాంటివి తప్పకుండా కొనేవాళ్ళం వాటి సెలక్షన్ అంతా నాన్నదే అనుకోండి. ఆ తర్వాత మన ప్రయారిటీ తిండిమీదుండేది తిరణాలలో దొరికే తిండ్లంటే ఖచ్చితంగా బూందీ, పూసమిఠాయి(కరకజ్జం), పంచదార బెండ్లు, పంచదార చిలకలు మాత్రం ఖచ్చితంగా ఉండాల్సిందే. ముఖ్యంగా బెండ్లు తిరణాలలో తప్ప మాములు స్వీట్ షాప్స్ లో ఇంకెక్కడా దొరకవు. ఇవయ్యాక తిరణాళ్ళ షాపింగ్ లో మరిచిపోకుండా ఇంటికి తిరిగి వచ్చేముందు ముఖ్యంగా కొనాల్సింది చెఱకు గెడలు.

అసలు చెఱకు తో నా ప్రణయం ఈనాటిది కాదు మొదటి సారి కోటప్ప కొండ తిరునాళ్ళలోనే మొదలైంది. ఆరోజు నుండీ ఈ రోజు వరకు ఆ ప్రేమ దిన దిన ప్రవర్ధమానమౌతున్నదే కానీ కొంచెం కూడా తగ్గలేదు. కోటప్పకొండ తిరణాళ్ళకు అప్పట్లో ఎక్కడ నుండి తెప్పించే వారో కానీ చెఱకు గెడలు భలే రుచిగా ఉండేవి. సాక్షాత్తు ఉయ్యూరు చక్కెర ఫాక్టరీకి వెళ్ళి తిన్నా కూడా ఆ రుచి మాత్రం నాకు ఇంకెక్కడా దొరకలేదు. 

నిలువెత్తు పెరిగి నిలువెల్లా నల్లగా నిగనిగలాడుతూ, ఆభరణాలు వేసుకున్నట్లు కణుపుల దగ్గర మాత్రం నలుపు తెలుపుల్లో మెరిసిపోతూ చూడటానికే అధ్బుతంగా ఉండేవి. ఇక వాటిలో ఒక మాంచి గడలు ఒక రెండు మూడు నాన్న ఎన్నుకుని వాడికి చెప్పగానే వాడు పదునైన కొడవలితో వాటిని ముక్కలు కొడుతుంటే చూడాలీ. కళ్ళప్పగించి చూస్తున్న నన్ను నాన్నారు "కొడవలి జారుతుందమ్మా" అని ఓ మూడు అడుగులు దూరంగా నించో బెట్టేవారు. అయినా అంతదూరం రసం చిమ్మి ఎగిరి వచ్చి మీద పడేది దానికి తోడు కమ్మని వాసన కూడా చుట్టు ముట్టి తన్మయంలో ముంచేసేది. ఇక ఆ ముక్కలని పొడవాటి ఆకుతో కట్టకట్టించుకుని ఎప్పుడెపుడు ఇంటికి చేరతామా అని ఎదురు చూసే వాడ్ని.

ఇంటికి వచ్చాక కొన్న బొమ్మలని అన్నిటిని అమ్మకి ఎలా ఆడుకోవాలో డిమాన్స్ట్రేట్ చేసి చూపించేసి ఆ తర్వాత చెఱకు పిప్పి వేయడానికి ఓ న్యూస్ పేపర్ పరుచుకుని దాని ఎదురుగా మఠం వేసుకుని కూర్చుని ఓ చెరుకు గెడ ముక్క చేతికందుకునే వాడ్ని. ఆ చెఱకు ముక్క ఒక చివర కచక్ మని కొరికి సర్ర్‍ర్‍ర్ర్ మంటూ చప్పుడొచ్చేలా ఒకేసారి 3-4 కణుపులు మీదుగా ఊడొచ్చేలా చెక్కును లాగేసి. ఆ క్రమంలో దానికి ఎక్కడైనా ఎక్కువ కండ పట్టిందేమో చూసుకుని ఒక వేళ పడితే దాన్ని కూడా నమిలేసి, రసం పీల్చేసే వాడిని. 

అలా చెఱకు అంతా ఒలిచాక ఓ చివర ఒక లావుపాటి ముక్కను కొరికి దవడ పళ్ళ మధ్యలో పెట్టి గాట్టిగా ఒక సారి నొక్కగానే... నా సామిరంగా... పళ్లమధ్య నుండి చెఱకురసం దాని కమ్మదనం స్లో మోషన్ లో ఒక్కో చినుకులా రాలి, నదులుగా మారి, వరదలై పొంగి, ప్రవాహమై నాలుకపై టేస్ట్ బడ్స్ ని నిలువెల్లా ముంచెత్తుతుంటే... ఆహా... ఆ ఆనందం అనుభవించాలే కానీ మాటలలో చెప్పతరమా... చిన్నతనంలో నాణ్యమైన చెఱుకు ముక్కల రుచి చూసిన వాళ్ళకే అర్ధమవుతుంది ఆ అలౌకిక ఆనందం. అలా తిరణాళ్ళ సంబరానికి తీయని చెఱకుతో శుభం పలికేసి తెల్లారో మరి రెండ్రోజులకో మొదలయ్యే స్కూల్లో మనం ఈ విశేషాలన్నీ ఎలా చెప్పాలా దానికి ఒక్కో ఫ్రెండూ ఎలా రియాక్ట్ అవుతాడా అని ఊహించుకుంటూ నిద్రలోకి జారుకోవడమే.

పంచదార బెండ్లు ఇలాగే ఉండేవి.

అన్నట్లు ఇప్పటిలా టీవీలూ, యూట్యూబ్ లు, ఓటీటీ ప్లాట్ ఫాం లు, వందల కొద్ది ఛానెల్స్, మొబైల్స్ ఇవేవీలేని అప్పటి రోజుల్లో ఎంటర్టైన్మెంట్ అంటే కేవలం సినిమాలే కదా. అందుకే శివరాత్రి రోజు రాత్రి పూట చాలా థియేటర్స్ లో ఒకే టిక్కెట్ పై రెండు సినిమాలు ప్రదర్శించే వాళ్ళు కాకపోతే అవి సెకండ్ షోస్ తర్వాత మొదలయ్యే మిడ్ నైట్ షోస్ కనుక నాకు ఎప్పుడూ పర్మిషన్ దొరికేది కాదు చూడడానికి. తీరా నాకు చూడగల స్వతంత్రం వచ్చేసరికి ఆ సంప్రదాయానికి స్వస్తి పలికేశారు. 

మొత్తం చదవండి

కార్తీ ఖైదీ...

సాథారణంగా ఒక్క రోజులోనో ఒక్క పూటలోనో నడిచే సంఘటనలతో తీసిన సినిమాలు కొన్ని ఫ్లాష్ బ్యాక్ ఎపిసోడ్స్ మీద పాటల మీద  ఆధారపడుతూ ఉంటాయి. అలాంటి అవకాశం కూడా లేకుండా కేవలం రెండు చోట్ల ఒక రాత్రిపూట జరిగే సంఘటనల ఆధారంగా రెండున్నరగంటల పాటు కూర్చోపెట్ట గలగడం అంటే మాములు విషయం కాదు. ఆ ఫీట్ ని సునాయసంగా సాధించింది ’ఖైదీ’ టీమ్.

బిజోయ్ ఒక పవర్ ఫుల్ పోలీస్ ఆఫీసర్. అతను ఓ రాత్రి చిత్తూరు కేంద్రంగా నడుస్తున్న ఒక అతి పెద్ద డ్రగ్ ముఠా తాలూకు డ్రగ్స్ ని పట్టుకుంటాడు. దాదాపు తొమ్మిదివందల కిలోల బరువున్న ఆ కొకెయిన్ ధర తొమ్మిది వందల కోట్లు. తెల్లవారే వరకూ హయ్యర్ అఫీషియల్స్ కి సమాచారం అందించి కోర్ట్ కి సబ్మిట్ చేయలేరు కనుక కమిషనర్ ఆఫీస్ లో భద్ర పరుస్తాడు.

బిజోయ్ తో సహా ఆ ఆపరేషన్ లో ముఖ్య పాత్ర వహించిన ఐదుగురు పోలీసాఫీసర్లు ఫారెస్ట్ గెస్ట్ హౌస్ లో ఐజీ ఇస్తున్న విందుకు హాజరవుతారు. అక్కడ డ్రగ్స్ ముఠాకు హెల్ప్ చేస్తున్న ఓ పోలీస్ ఆల్కహాల్ లో మత్తుమందు కలిపి అందరు స్పృహ తప్పి పడిపోయేలా చేస్తాడు. ఆ ప్రమాదకరమైన మత్తుమందు వల్ల సకాలంలో సరైన ట్రీట్మెంట్ అందకపోతే ఆ ఆఫీసర్స్ అందరూ చనిపోయే ప్రమాదం ఉంది.

డ్రగ్స్ ముఠాలో ఉన్న ఇన్ఫార్మర్ ద్వారా బిజోయ్ కీ ఈ ఐదుగురు పోలీసులని చంపడానికి ఒక గ్యాంగ్, కమిషనర్ ఆఫీస్ లో ఉన్న కొకెయిన్ దోచుకెళ్ళడానికి ఒక గ్యాంగ్ బయల్దేరారని తెలుస్తుంది. సహాయం కోసం కమీషనర్ ఆఫీస్ ని అలర్ట్ చేయడానికి ప్రయత్నించిన అతనికి తాగి గొడవ చేస్తున్న కేస్ లో స్టేషన్ కి తీస్కొచ్చిన నలుగురు స్టూడెంట్స్ వాళ్ళకోసం వచ్చిన ఒక అమ్మాయి. బదిలీ పై వచ్చి ఇంకా ఛార్జ్ తీస్కోని ఒక కానిస్టేబుల్ నెపోలియన్ మాత్రమే ఆ కమీషనర్ ఆఫీస్ లో ఉన్నారని తెలుస్తుంది. ఇపుడు అక్కడున్న తొమ్మిదివందల కేజీల కొకెయిన్ ని, జైలు లో ఉన్న ఖైదీలని ఈ ఐదుగురే కాపాడాలి.

అడవిలో గెస్ట్ హౌస్ కి కేటరింగ్ సామానుతో వచ్చిన లారీలో పోలీసాఫీసర్స్ ని ఎక్కించి వాళ్ళని ఎనభై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న హాస్పటల్ కి చేర్చడానికి తప్పనిసరి పరిస్థితులలో అక్కడే ఉన్న ఓ ఖైదీ (కార్తీ) సహాయం కోరుతాడు బిజోయ్. అతని పేరు ఢిల్లీ, ఓ హత్య కేసులో పదేళ్ళగా జైలు శిక్ష అనుభవించి ఆ రోజే రిలీజై అనాథాశ్రమంలో పెరుగుతున్న తన కూతురు అమృతను మొదటిసారి చూడడానికి వెళ్తూ ఉంటే, దారిలో అతని గడ్డం వాలకం చూసి అనుమానించిన ఓ పోలీసాఫీసర్ మళ్ళీ అరెస్ట్ చేసి ఎంక్వైరీకి  తీస్కెళుతూ ఆ పార్టీ జరుగుతున్న దగ్గర ఆగుతాడు.

పదేళ్ళగా అనాథాశ్రమంలో పెరుగుతున్న అమృతకి తనను చూడడం కోసం పొద్దున్నే ఎవరో వస్తున్నారని తెలుస్తుంది కానీ ఎవరో తెలీదు. కమీషనర్ ఆఫీస్ లో ఉన్న ఐదుగురూ డ్రగ్స్ ని కాపాడగలిగారా,  ఢిల్లీ ఆ పోలీసాఫీసర్స్ కి సహాయం చేశాడా, చేస్తే ఎంతవరకూ సాయం చేయగలిగాడు. నరరూప రాక్షసుల్లాంటి డ్రగ్స్ ముఠా చేతిలో పోలీసులు, స్టూడెంట్స్ హతం కాకుండా తప్పించుకో గలిగారా, అమృత తన తండ్రిని కలుసుకుందా లేదా అనేవి తెలియాలంటే మీరు ఖైదీ సినిమా చూడాలి.      

సినిమా మొత్తం ఒక్క రాత్రి జరిగిన సంఘటనల ఆధారంగా అల్లిన కథ. చిత్రీకరణ మొత్తం రాత్రే జరుగుతుంది. ఇలాంటి చిత్రానికి స్క్రీన్ ప్లే అండ్ సినిమాటోగ్రఫీ కీలకంగా నిలుస్తాయి. సినిమా చాలా వరకూ చీకట్లో షూట్ చేసినా ఎక్కడా మనకి ఆసక్తి సడలకుండా కట్టిపడేశాడు. సినిమాటోగ్రాఫర్ సత్యన్ సూర్యన్  స్ట్రీట్ లైట్స్ ని హెడ్ లైట్స్ ని మంటలని వాడుకున్న తీరు, లైటింగ్ స్కీమ్ చాలా బావుంది తన వర్క్ ఆకట్టుకుంటుంది.

ఇలాంటి థీమ్ ఎన్నుకున్నందుకు దాన్ని ఎక్కడా కాంప్రమైజ్ అవకుండా హీరోయిన్, పాటలు, కామెడీలాంటివి కూడా యాడ్ చేయకుండా కథను మాత్రమే నమ్మి దాన్ని తెరకెక్కించినందుకు  దర్శకుడు లోకేష్ కనగరాజ్ ని అభినందించి తీరాలి. అలాగే శామ్ సి.ఎస్. నేపథ్య సంగీతం కూడా చాలా సన్నివేశాలని ఎలివేట్ చేస్తుంది. యాక్షన్ కొరియోగ్రఫీ కూడా ఆకట్టుకుంటుంది. అడవిలో కొన్ని స్టంట్స్ రస్టిక్ గా తీసిన తీరు బావుంది.

కార్తీ తప్పించి ఇందులో ఇతర నటీనటులు ఎవ్వరూ నాకు తెలియరు కానీ సినిమా మొదలైన కొంత సేపటికే పాత్రలతో ఐడెంటిఫై చేసేసి కథను ఫాలో ఐపోతాము. కానిస్టేబుల్ నెపోలియన్ గా చేసిన నటుడు గుర్తుండిపోతాడు. ఇక కార్తీ ఢిల్లీ పాత్రలో ఒదిగిపోయాడు, పోలీసుల చేతిలో నానా చిత్రహింసలు అనుభవించి వాళ్ళనే కాపాడాలా వద్దా అసలు బిజోయ్ ని నమ్మచ్చా లేదా అనే మీమాంసలో ఉండే ఖైదీగా, కూతుర్ని మొదటిసారి చూడాలనీ తనకేమైనా పర్లేదు ఆ అమ్మాయి భవిష్యత్ బావుండాలనీ తపించే నాన్నగా, ఇచ్చిన మాట మీద నిలబడి ఒప్పుకున్న పని మధ్యలో వదిలేయకుండా పూర్తి చేయాలని పోరాడే యోధుడిగా అన్ని షేడ్స్ ని అద్భుతంగా అభినయించాడు. తన గతం చెప్పే సన్నివేశంలో క్లోజప్ లో పలికించిన హావభావాలూ ఆ సన్నివేశం అలా గుర్తుండిపోతాయి. 

యాక్షన్ సన్నివేశాలు కొంచెం ఎక్కువున్నా కథకవసరం కనుక ఎక్కడా విసుగు అనిపించకుండా ఇన్వాల్వ్ అయి చూస్తాము. అవి కూడా మరీ కత్తివిడిచి సాము చేయలేదు రియలిస్టిక్ గా తీశాడు. కాకపోతే గాట్లింగ్ గన్స్ సైతం స్మగుల్ చేసేంత పెద్ద డ్రగ్ మాఫియా కనీసం పిస్టల్ కూడా వాడకుండా కత్తులతో దాడులు చేయడం కాస్త ఆశ్చర్యమనిపిస్తుంది. ఐతే రిస్క్ తక్కువని చిత్తూరు లాంటి ఊరును ఎన్నుకుని ఆపరేట్ చేస్తున్నారు కనుక అంతగా అవసరపడవని వాడటం లేదని సరిపెట్టుకోవచ్చు. 
  
సరికొత్త పూర్తి తెలుగు ఓటీటీ ప్లాట్ఫాం ’ఆహా’ లో మొన్న పదిహేనో తారీఖున విడుదలైన "ఖైదీ" సినిమా వైవిధ్యమైన సినిమాలు యాక్షన్ థ్రిల్లర్ సినిమాలు ఇష్టపడే వాళ్ళు మిస్సవకుండా చూడవలసిన సినిమా. టీవీలో వచ్చినపుడైనా మిస్సవకండి. ఈ సినిమా ట్రైలర్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

మొత్తం చదవండి

జాను...

రామ్ (శర్వానంద్) ఒక ట్రావెల్ ఫోటోగ్రాఫర్. ప్రకృతితో మమేకమై తిరుగుతూ తనలోని ఒంటరితనాన్ని అధిగమించడానికి ప్రయత్నం చేస్తూంటాడు. అనుకోకుండా ఒక రోజు తను చిన్నపుడు చదువుకున్న వైజాగ్ కి చేరుకుంటాడు. అక్కడ తాను తిరిగిన ప్రదేశాలు అన్నీ చూస్తూ తాను టెంత్ వరకూ చదివిన స్కూల్ కీ వెళ్తాడు. అక్కడ నుండి అలా కనెక్ట్ అయిన క్లాస్మేట్స్ ఒక రీ యూనియన్ ప్లాన్ చేస్తారు. ఆ రీయూనియన్ కి వెళ్ళి దాదాపు పదిహేనేళ్ళ తర్వాత కలిసిన అందరితో జ్ఞాపకాలు కలబోసుకుంటున్న రామ్ కి జాను(సమంతా) కూడా అక్కడకి వస్తుందని తెలుస్తుంది.

చిన్నప్పటినుండీ కలిసి చదువుకున్న జాను అన్నా తను పాడే పాటలన్నా రామ్ కి ప్రత్యేకమైన ఇష్టం. తనని చూడకుండా ఒక్క రోజు కూడా ఉండలేడు. తనకీ రామ్ అంటే అంతే ఇష్టం. జాను కి ఏం కావాలన్నా రామ్ నే అడుగుతుంది. తన నోటి వెంట మాట రావడం ఆలశ్యం ఆ మాట పూర్తయే లోపే రామ్ ఆ పని చేసి పెట్టేసెవాడు.

తనకి జాను మీదున్న ఫీలింగ్ ప్రేమో ఏంటో కూడా సరిగా తెలియదు కానీ జాను అంటే రామ్ కి ఓ అద్భుతం, అపురూపం, అపూర్వం. తనని చూసినా తను తాకినా అతని గుండె వెయ్యి రెట్లు వేగంగా కొట్టుకుంటుంది, తనమీదే ప్రాణాలన్నీ పెట్టుకుని బ్రతుకుతున్నా కానీ ఎదురు పడితే మాత్రం కళ్ళల్లో కళ్ళు పెట్టి చూడలేడు మాట్లాడడానికి నోరు కూడా పెగలదు.

ఇష్టాన్ని అపుడపుడు ప్రదర్శించడమే తప్ప తమ ప్రేమ గురించి ఒకరికొకరు చెప్పుకోకుండానే స్కూల్ శలవలకు విడిపోయిన ఆ ఇద్దరూ అనుకోని పరిస్థితులలో తిరిగి కలుసుకోలేరు. దదాపు పదిహేడేళ్ళ తర్వాత రామ్ కి రీయూనియన్ ద్వారా మళ్ళీ జాను ని కలిసే అవకాశం వస్తుంది. జానూ అప్పుడేం చేస్తుంది, ఎలా ఉంది, రామ్ అపుడైనా తన ప్రేమ గురించి చెప్పగలిగాడా. ఆ రాత్రి ఎలా గడిచింది చివరికి ఏమైంది. అసలు ఎందుకు విడిపోయారు ఇలాంటి విషయాలు తెలియాలంటే మీరు "జాను" సినిమా చూడాలి.
 

ఈ సినిమాలో చూపించినది స్వచ్చమైన ప్రేమ, ప్యూరెస్ట్ ఫామ్ ఆఫ్ లవ్. అందుకే జాను మన మనసుల్లో శాశ్వతమైన ముద్ర వేసుకుని నిలిచి పోతుంది. ఎన్నేళ్ళైనా ప్రేమ ప్రస్తావన రాగానే గుర్తొచ్చే సినిమాగా మిగిలి పోతుంది. అమ్మాయిని ఎంతగా ప్రేమిస్తామో అంతగా గౌరవమూ ఇవ్వాలి అని నేర్పించే సినిమా. రామ్ జాను ని చూస్కునే పద్దతి చూస్తే ఇలాంటి వాళ్ళు ఇలాంటి మెచ్యూర్డ్ ప్రేమలు ఉంటాయా అని ఆశ్చర్యపరిచే ప్రేమ.

సినిమా ప్రారంభంలో దర్శకుడు ఒక స్లైడ్ వేస్తాడు "మార్పులు ప్రశ్న.. మార్పులే సమాధానం" అని. ఈ కథలోలా పరిస్థితుల ప్రభావంతో జరిగిన మార్పులు ప్రశ్నగా ఎదురైనపుడు దానికి సమాధానంగా వాస్తవాన్ని అంగీకరించి ఆ మార్పులకు అనుగుణంగా మన జీవితాన్ని మార్చుకుంటూ మనమూ మారుతూ జీవించాలనీ అక్కడే ఆగిపోకూడదని నేర్పించే కథ ఇది. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే మూవ్ ఆన్ అని నేర్పించే ప్రేమ కథ. నిజానికి ఇన్నేళ్ళ తర్వాత జాను వచ్చింది రామ్ కి ఈ విషయం చెప్పడానికేనేమో అని అనిపించక మానదు.
   
నిజమే కొన్ని క్లాసిక్స్ ని ముట్టుకోకూడదు, రీమేక్ చేయడానికి ట్రై చేయకూడదు. అలాగే కొన్ని క్లాసిక్ కథలని చెప్పకుండా వదిలేయకూడదు, ఎంత ఎక్కువమందికి చెప్పగలిగితే అంతమందికి చెప్పి తీరాలి. జానూ అలాంటి క్లాసిక్ కథ కథానాలున్న సినిమానే. ఫాస్ట్ ట్రాక్ ప్రేమలు ఎక్కువైన ఈ తరానికి ఇలాంటి ప్రేమ కూడా ఒకటుంటుంది అసలు ప్రేమంటే ఇలాగే ఉండాలి అని చూపించాలి.

బహుశా అందుకేనేమో ఎందరు వద్దన్నా నిర్మాతగా తన ఇరవై ఏళ్ళ ప్రస్థానంలో ఎప్పుడూ రీమేక్ జోలికి వెళ్ళని దిల్ రాజు గారు ఈ సినిమాని రీమేక్ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. లాభనష్టాల లెక్కలు ఎలా ఉన్నా నిర్మాతకు "ఇంత మంచి సినిమాని నేను నిర్మించాను" అని గర్వంతో కూడిన ఆనందాన్ని మాత్రం తప్పకుండా మిగిల్చే సినిమా జాను.

ఈ సినిమా నిర్మాణంలో సగం విజయం ఒరిజినల్ వర్షన్ తీసిన దర్శకుడిని, సంగీత దర్శకుడిని ఈ సినిమాకి కూడా పని చేయడానికి ఒప్పించడం. 96 సినిమా అంత అందంగా రూపుదిద్దుకోవడానికి ముఖ్య కారణం వీళ్ళిద్దరే.

ఇక విజయ్ సేతుపతి, త్రిషలను రీప్లేస్ చేయడం దదాపు అసాధ్యమైనా కానీ రామ్, జాను పాత్రలకు న్యాయం చేయగల శర్వానంద్ అండ్ సమంతాలను ఎన్నుకోవడం మిగిలిన సక్సెస్. అనౌన్స్ చేసినపుడు అంత నమ్మకం లేకపోయినా సినిమా చూశాక వీళ్ళిద్దరూ కూడా ఆ పాత్రలకు ప్రాణం పోశారనిపించింది.

ఒరిజినల్ వర్షన్ లో పాటలు నేపథ్య సంగీతం చేసిన మ్యాజిక్ అచ్చుగుద్దినట్లుగా ఇందులోనూ అలానే రిపీట్ అయింది. ఈ సినిమాలోని సన్నివేశాలు మన మనసు లోతుల్లో ముద్రపడిపోవడానికి సంగీతం వహించిన ముఖ్య పాత్ర మరిచిపోలేనిది. ముఖ్యంగా జాను రామ్ ఎదపై చేతితో తాకినపుడు బట్టర్ ఫ్లైస్ ఇన్ స్టమక్ ఎఫెక్ట్ ని చూపించేలా వచ్చే ఆ నేపథ్య సంగీతం మరిచి పోలేనిది. 

 

అలానే జాను ఎంట్రీ సీన్ లో బీజీఎమ్ ఇప్పటికే చాలా మంది సెల్ఫోన్స్ రింగ్ టోన్ గా స్థిరపడిపోయింది ఆ ట్యూన్ గుండెల్ని మెలిపెట్టేస్తుంది. ఇంకా జాను పెళ్ళి గురించి మాట్లాడుకుంటున్న సీన్ లోనూ సన్నగా మొదలైన మంగళ వాద్యాలు హోరులా మారడం. మరికొన్ని సీన్స్ లో నేపధ్యమంతా మెల్లగా మాయమవుతూ నిశ్శబ్దమవడం. ఇలా ఒకటేమిటి చాలా సీన్స్ లోని ఎమోషన్ ని సంగీతం మరింత ఎలివేట్ చేసి మన గుండెలోతుల్లోకి చేర్చింది. ఇక కథనంలో భాగంగా అక్కడక్కడా వచ్చే ఇళయరాజా పాటల బోనస్ ఎలాగూ ఉండనే ఉంది. 

సగటు మాస్ సినిమాలు మాత్రమే ఎంజాయ్ చేసేవారికి జాను నచ్చకపోవచ్చు. మూడు ఫైట్లు ఆరు పాటలు కాసిని కామెడీ సన్నివేశాలతో చుట్టేసిన సినిమా కాదు ఇది. కౌగిలింతలు ముద్దులే కాదు కనీసం హీరో హీరోయిన్ని ముట్టుకునే సన్నివేశాలు కూడా లేని ప్రేమ కథ జాను. ఒక్క ఫైట్, ఒక్క డాన్స్ మూవ్ మెంట్, ఇరికించిన కామెడీ ట్రాక్స్ లేని జాను ఒక ప్యూర్ ఎమోషనల్ రైడ్. మెల్లగా ఒక్కో సీన్ నూ ఆస్వాదిస్తూ, ఆ అనుభూతిని ప్రేమను అనుభవిస్తూ, వారి పెయిన్ ని అర్ధం చేసుకుంటూ నిదానంగా తీరికగా చూడవలసిన సినిమా. అలాగే సినిమా చూసినంత సేపూ మన స్కూల్ డేస్, అప్పట్లో మనం చూసిన ప్రేమ కథలు జ్ఞాపకాలు మనని చుట్టుముట్టేస్తాయి. 

కథా కథనాలు తీసిన సన్నివేశాలు కూడా దానికి అనుగుణంగా నెమ్మదిగా ఒక కవిత చదువుతున్నట్లు ఉంటాయి. చిన్నప్పటి రామ్ బిడియం, జాను చొరవ, పెద్దయ్యాక కూడా అవి అలాగే కంటిన్యూ అవడం, రామ్ రాత్రి గడిచే కొద్దీ మెల్లగా మాటల్లో ఓపెనప్ అవడం. జాను రామ్ ని ఫ్యామిలీ మాన్ గా ఎలా చూడాలనుకుంటుందో చెప్పే సన్నివేశాలు, హెయిర్ కట్ సీన్, మెట్రోలో మైండ్ ది గాప్ షాట్, రాత్రంతా కలిసి తిరిగినా ఇద్దరి మధ్యా ఉన్న గౌరవ ప్రదమైన దూరాన్ని చూపే సన్నివేశాలు, మంగళ సూత్రాలను రామ్ కళ్ళకద్దుకునే సన్నివేశం, అన్నీ బావుండి ఉంటే ఎలా ఉండేదో అని ఊహించుకుంటూ జాను చెప్పే సన్నివేశం. వీళ్ళిద్దరిని ఒంటరిగా వదిలేస్తే ఏమౌతుందో అంటూ మిత్రులు పడే టెన్షన్, జాను కూతురు ఫోటో చూడడానికి రామ్ పడే తపన అన్నీ కూడా క్యూట్ గా అందంగా ఉంటాయి.

అలాగే ఎస్ జానకి పాడిన పాటలు మాత్రమే పాడే జాను తన కోసం దళపతి సినిమాలో స్వర్ణలత పాడిన ’యమునా తటిలో’ పాట పాడితే వినాలని రామ్ ఆశపడడం, ఆసక్తిగా ఎదురు చూడడం. ఆ థ్రెడ్ ని అలానే సినిమా అంతటా కొనసాగించి దాన్ని ముగించిన తీరు ముచ్చటగా అనిపిస్తుంది. ఇలాంటి ముచ్చట గొలిపే చిన్న చిన్న విషయాలు చాలా ఉన్నాయి సినిమా అంతటా.    

 

నటీనటులలో శర్వానంద్ అండ్ సమంతా రామ్ అండ్ జానులుగా తమ పాత్రలకు ప్రాణం పోశారు. తమిళ్ లో ఉన్న మాజిక్ ఇక్కడ కూడా రిపీట్ చేయగలిగారు. ఇక అందులో యంగ్ జాను గా చేసిన గౌరీ ఇక్కడ కూడా చేసింది తన నటనా బావుంది. యంగ్ రామ్ గా చేసిన కుర్రాడు కూడా ఆకట్టుకుంటాడు. ఫెండ్స్ గా ఫిదా ఫేమ్ శరణ్య ప్రభాకరన్, వెన్నెలకిషోర్, తాగుబోతు రమేష్ అంతా చక్కగా సరిపోయారు.

తమిళ్ వర్షన్ కి తెలుగుకి ముఖ్యమైన తేడా టైమ్. తమిళ్ లో నైంటీ సిక్స్ బ్యాచ్ గా చూపిస్తే తెలుగులో బహుశా నటీనటుల వయసు వల్లో లేక గ్లామర్ దృష్టిలో పెట్టుకునో కానీ 2004 బ్యాచ్ గా చూపించారు. దానితో కథకు సంబంధించిన ముఖ్యమైన నేపధ్యం తాలూకు సెటప్ కొంత దెబ్బతిన్నట్లైంది. ఇంత స్వచ్ఛమైన ప్రేమ, అమాయకత్వం, పసిపిల్లలాంటి మనస్తత్వం ట్వంటీ ఫస్ట్ సెంచరీలో అదీ వైజాగ్ లో ఉన్నాయంటే నమ్మబుద్ది కాదు. కాకపోతే ఒకసారి ఎమోషన్ కి కనెక్ట్ అయిన తరువాత సినిమాలోని కథా కథనాలు ఈ లోపాన్ని మర్చిపోయేలా చేస్తాయి.   

మొత్తం మీద ’జాను’ ’96’ కి ఒక ఫెయిత్ ఫుల్ రీమేక్, యథాతథంగా తెరకెక్కించారు. తమిళ్ అర్ధమై 96 చూసిన వాళ్ళకి జాను కొత్తగా ఆఫర్ చేసేదేం ఉండదు కనుక కేవలం నటీ నటులకోసం చూడాలనుకుంటే చూడవచ్చు. సబ్ టైటిల్స్ పై ఫోకస్ చేసి చూసిన వాళ్ళు కూడా ఒక సారి ఆ స్ట్రెయిట్ అనుభూతి కోసం మళ్ళీ చూడవచ్చు. ఇక  ఒరిజినల్ వర్షన్ చూడని వాళ్ళు మాత్రం ఒక సారి తప్పక చూసి తీరవలసిన చిత్రం జాను. స్వచ్ఛమైన ప్రేమని మనసారా అనుభూతి చెందాలంటే మిస్ అవకూడని సినిమా జాను. ఈ సినిమా థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ చూడవచ్చు. మరికొన్ని ప్రోమోస్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

మొత్తం చదవండి

అల వైకుంఠపురములో...

సంక్రాంతి తెలుగు వాళ్ళందరికీ ఎంత ఇష్టమైన పెద్ద పండగో సినీ ప్రియులకి అంతకంత ఇష్టమైన పండగ. ఎందుకంటే ఈ సీజన్ లో కనీసం రెండు మూడు పెద్ద సినిమాలు విడుదలై అభిమానులని అలరిస్తూ సినిమాకి దాని చుట్టూ ఆధారపడే వాళ్ళందరికి నాలుగు డబ్బులు సంపాదించి పెట్టే పండగ కనుక.

ఐతే ఈ పండగను అడ్డం పెట్టుకుని టిక్కెట్ రేట్లు అడ్డగోలుగా పెంచేసి "ఐనా కలెక్షన్స్ వస్తున్నాయంటే డబ్బులు పెడుతున్నారు సో పండగరోజులే కాదు వీకెండ్ కూడా టిక్కెట్ రేట్లు పెంచుతాం" అనే నిర్మాతలని చూస్తే మాత్రం అలాగే మీరు పెంచుకోండి పైరసీని కూడా పెంచి పోషించుతారు ప్రేక్షకులు అని అనాలనిపిస్తుంది.

ఈ సంక్రాంతికి గుంటూరులో రెండు పెద్ద సినిమాలకీ రెండు వారాల పాటు 100రూ ఉండే సింగిల్ స్క్రీన్ టిక్కెట్స్ ని 200 కి అలాగే 138రూ ఉండే మల్టీప్లెక్స్ టిక్కెట్స్ ని 250 కి పెంచేశారు. రిలీజైన వీకెండ్ వరకూ పెంచడం ఓకేనేమో కానీ రెండువారాల పాటు ఈ విధమైన దోపిడీ మాత్రం ఆమోదయోగ్యం కాదు. నేనీ సినిమా ఎంత టాక్ వచ్చినా మొదటి రెండు వారాలపాటూ చూడక పోవడానికి కారణం ఈ పెంచిన టిక్కెట్ రేట్లను ఎంకరేజ్ చేయడం ఇష్టం లేకే.  

సరే ఇక ఆ విషయం పక్కన పెట్టేస్తే "అల వైకుంఠ పురములో" ఉన్నది కొత్త కథేం కాదు తెలుగు సినిమాలలో ఎన్నో దశాబ్దాలుగా నలుగుతున్న కథే కానీ కథనం మాత్రం కొత్తది. సంక్రాంతి సీజన్ లో కొత్త కథాంశాలు వైవిధ్యమైన సినిమాలకన్నా కూడా రొటీన్ అయినా కూడా ఎక్కడా బోర్ కొట్టనివ్వకుండా ఆహ్లాదకరంగా ఇంటిల్లిపాదినీ రంజింప చేయగల లైటర్ వీన్ సినిమాలే బాగా ఆకట్టుకుంటాయి. అలవైకుంఠపురములో సరిగ్గా అలాంటి సినిమానే.

 

హీరోయిన్ ఇంట్రడక్షన్ లోనూ తన మొదటి రెండు మూడు అప్పియరెన్సెస్ లోనూ హీరో గారు కళ్ళతోనే ఆవిడ కాళ్ళ సూప్ జుర్రేస్తున్న టైమ్ లో కాస్త ఇబ్బంది పడతాం తప్ప మిగిలిన సినిమా అంతా క్లీన్ ఫ్యామిలీ ఎంటర్ టైనర్. మీరింకా ఏవైనా సందేహాలతో సినిమా చూసుండక పోతే చూసేసి వచ్చి మిగిలిన సమీక్ష చదవండి.

కథ టూకీగా చెప్పుకోవాలంటే తనతోపాటే కంపెనీలో జాయినై బాస్ కూతుర్ని పెళ్ళాడి తనకే బాస్ స్థానంలో వచ్చిన రామచంద్ర(జయరామ్) అంటే విపరీతమైన జెలసీ వాల్మీకి(మురళీ శర్మ)కి. వీళ్ళిద్దరి భార్యలూ (టబు, రోహిణి) ఒకే సమయంలో ఒకే హాస్పటల్లో పురుడు పోసుకుంటారు. తన కొడుకు రాజాలా పెరగాలని పురిట్లోనే పిల్లలని మార్చేస్తాడు అసూయకి నిలువెత్తు ప్రతిరూపమైన వాల్మీకి. అలా మారిన పిల్లలు ఎలా పెరిగారు వారి భవిష్యత్తేమైంది, పిల్లల స్థానాన్ని మార్చగలిగిన వాల్మీకి వారి స్థాయిని కూడా నిర్దేశించ గలిగాడా అనేది మిగిలిన కథ. 

పైన చెప్పినట్లు కథ కొత్తది లేకపోయినా ట్రీట్మెంట్ కొత్తగా రాసుకుని సరైన నటీనటులని ఎన్నుకుని సన్నివేశాలను బ్రీజీగా అల్లుకుని అప్పటి కథలను కూడా ఎంత కొత్తగా చెప్పచ్చో ఈ సినిమాతో త్రివిక్రమ్ నిరూపించాడు. ఎక్కడా బోర్ కొట్టకుండా సరైన నటీనటులతో వారి చక్కని నటనతో అద్యంతం ఆహ్లాదకరంగా సాగిపోతుంది ఈ సినిమా.  

నటనలో ముఖ్యంగా చెప్పుకోవాల్సింది వాల్మీకి గా నటించిన మురళీ శర్మ గారి గురించి. ఆల్రెడీ తెలుగు సినిమాల్లో తగిన గుర్తింపు తెచ్చుకున్న ఇతను ఈ సినిమాతో మరొక మెట్టు పైకెదిగిపోయాడు. వాల్మీకి తప్ప ఎక్కడా మనకి మురళీ శర్మ కనిపించరు. ఇక అల్లు అర్జున్ తన స్టైలిష్ పెర్ఫార్మెన్స్ తో కట్టి పడేస్తాడు. మాములుగా డాన్స్ బాగా చేస్తాడని అందరికి తెలిసిన విషయమే కానీ రెడ్ కోట్ తో అందరి హీరోల డాన్సులని ఇమిటేట్ చేస్తూ చేసిన డాన్స్ మెడ్లీ ఐతె సినీ పరిభాషలో చెప్పాలంటే ఇరగదీసేశాడంతే. అలాగే నిజం తెలిసేప్పుడు ఆ తర్వాత ఫ్లై ఓవర్ పై వాల్మీకి తో సన్నివేశాల్లో కూడా అద్భుతంగా చేశాడు. 

అమృతం ఫేమ్ హర్ష వర్థన్ లోని కామెడీ యాంగిల్ నే కాక క్యారెక్టర్ నటుడ్ని పరిచయం చేసే రోల్ చేశారు. అలాగే జయరామ్ రోల్ కూడా చాలా బావుంది టబుతో ఎమోషనల్ సీన్ లో ఇద్దరి నటన ఆకట్టుకుంటుంది ఆ సీన్ సూపర్. సచిన్ ఖేడేకర్ నటన కూడా బావుంది. సుశాంత్ సినిమా అంతా నవ్వుతూ గాల్లోకి చూస్తూ గడిపేసినా ఉన్న ఒక్క ముఖ్యమైన సీన్ తో మార్కులు కొట్టేశాడు. సునీల్, నవదీప్, రాహుల్ పాత్రలు కేవలం ఫ్రెండ్షిప్ కొద్దీ చేసినట్లున్నాయి. సముద్ర ఖని అప్పల్నాయుడుగా చిత్రమైన మానరిజంతో  అక్కడక్కడ మెప్పించాడు. మిగిలిన నటీనటులంతా వారి వారి పాత్రలకు తగిన న్యాయం చేశారు.  

హీరోయిన్ గా చేసిన పూజా హెగ్డే ని గ్లామర్ కి మాత్రమే పరిమితం చేయకుండా యంగ్ ఎంటర్ ప్రెన్యూర్ గానూ టబూని ఆత్మవిశ్వాసం తో కూడిన బలమైన వ్యక్తిత్వంగల ఇల్లాలు గానూ మంచి పాత్రలలో మలిచాడు త్రివిక్రమ్. వారి నటన అందుకు తగినట్టుగానే ఆకట్టుకుంటుంది. రోహిణి గారు సగటు మధ్య తరగతి అమ్మగా చక్కగా సరిపోయారు. నర్సుగా కథ కు కీలకమైన రోల్ లో ఈశ్వరి గారు మెప్పిస్తారు. 

సాంకేతిక విభాగంలో ముందుగా చెప్పుకోవలసింది థమన్ గురించి. ఈ సినిమాకి అందించిన అన్ని పాటలు సూపర్ హిట్స్ అనే చెప్పుకోవచ్చు. ఏపాటకాపాట వైవిధ్యంగా ఉండి ఆకట్టుకుంటుంది. క్లైమాక్స్ లో వచ్చే సిత్తరాల సిరపడు పాట అద్భుతం. దానికి రామ్ లక్ష్మణ్ ల యాక్షన్ కొరియోగ్రఫీ దానిని అలవోకగా అభినయించిన అల్లు అర్జున్ వెరసి కొన్ని సంవత్సరాల పాటు నిలిచి పోయే పాట.

ఈ ఒక్కటనే కాదు మొదట్లో వచ్చే చున్నీ ఫైట్ కానీ స్టార్ హోటల్ లోని ఫైట్ కానీ, పోర్ట్ ఫైట్ కానీ ఈ సినిమా లో ఫైట్స్ గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పుకునేలా ఉన్నాయి. స్టైలిష్ స్టార్ అని బన్నీని ఎందుకంటారో వీటిలో తన పెర్ఫార్మెన్స్ తో మరోసారి ఢంకా బజాయించి చూపెట్టేశాడు. ఇక కొన్ని ప్రొడక్షన్ హౌసెస్ లో నిర్మాణ విలువల గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోనవసరం లేదు అవి బావుండడం సహజమైపోయింది అలానే సినిమాటోగ్రఫీ కూడా.
 
సినిమా అంటే వైవిధ్యమైన కథ సహజత్వం ఏదో ఒక కొత్తదనం ఉండాలని కోరుకునే వారికి ఈ సినిమా అంతగా నచ్చకపోవచ్చు కానీ ఇంటిల్లిపాది హాయిగా కూర్చుని ఆస్వాదించగలిగే కమర్షియల్ ఎంటర్టైనర్స్ ని ఇష్టపడే వాళ్ళకి ఈ సినిమా చాలా బాగా నచ్చుతుంది మిస్సవకండి. అలా అని అస్సలు కొత్తదనం లేదని కాదు కథనం కొన్ని సన్నివేశాలు కొత్తగా కూడా ఉండి మెప్పిస్తాయి.
 
సినిమాలో నాకు నచ్చిన కొన్ని సంభాషణలని ఇక్కడ పొందు పరుస్తున్నాను. సినిమా ఇంకా చూడని వాళ్ళు ఫీల్ మిస్సవకూడదనుకుంటే చూశాక చదువుకోవడం మంచిది.

"మేడమ్ సార్.. మేడమ్ అంతే" (ఎవరినైనా మెచ్చుకోడానికి ఈ డైలాగ్ ని ఇదివరకు ఎందరో వాడుండచ్చు కానీ బన్నీ చెప్తుంటే చూడాలి అంతే. కామెడీ షోస్ లోనూ చిన్న సినిమాల్లోనూ మళ్ళీ మళ్ళీ వినిపించే డైలాగ్ అవుతుంది)

"ఇంట్లో దీపం వెలిగితే ఒక్క కుటుంబానికే.. అదే గుళ్ళో వెలిగితే ఊరంతటికీ వెలుతురు.."

"మనది మిడిల్ క్లాస్, లక్షపనులు కోటి వర్రీస్ ఉంటాయ్, తలొంచుకుని వెళ్ళిపోవాలి అంతే."

"అబద్దాలు చెప్తుంటే తలనొప్పొచ్చేస్తుండేది సార్.. నిజం చెప్పాక అవతలోళ్ళకి రాటం మొదలుపెట్టింది.. నాకు చాలా సుఖంగా ఉంది"

"నిజం చెప్పేప్పుడే భయమేస్తుంది, చెప్పక పోతే ఎప్పుడూ భయమేస్తుంది"

"బరువు పైనుంటే కిందకి చూళ్ళేవు.. ఎంత బరువు పెడితే అంత పైకి చూస్తావ్.. ఎంత కష్టపడితే అంత పైకి లేస్తావ్"

"వంటోడికీ.. వెయిటర్ కీ నో చెప్పడం ఈజీ.. కానీ పవర్ ఫుల్ వాడికి నో చెప్పడం చాలా కష్టం.. సో ఎంత పెద్దోడికి నో చెప్తే అంత గొప్పోడివి అవుతావ్."

"దేన్నైనా పుట్టించే శక్తి ఇద్దరికే ఉంది, ఒకటి నేలకి రెండు ఆడవాళ్ళకి అలాంటోళ్ళతో మనకి గొడవేంటి జస్ట్ సరెండర్ అయిపోవాలంతే"

"మనమొక ఆఫర్ ఇచ్చాక అవతలవాళ్ళు ’అయ్యా మాకొద్దు’ అన్నారంటే దానర్థం ఒద్దని. అందులోనూ అతి ప్రధానంగా మరీ ముఖ్యంగా ఒక స్త్రీ ఒద్దు అంటే మాత్రం దానర్థం అస్సలొద్దని."

"సేప బుర్రముక్క కలకత్తాల్లకిష్టమూ.. తోక ముక్క గోదారోళ్ళకిష్టమూ.. కానీ సేపకి మాత్రం బ్రతకడం ఇష్టం.. మరప్పుడది వలకి ఆవలుండాల వల్లోకొచ్చినాదనుకో ఇక ఒడ్డుకే.."

"గ్రేటెస్ట్ బ్యాటిల్స్ ఆర్ విత్ క్లోజెస్ట్ పీపుల్.. గొప్ప యుద్ధాలన్నీ నా అనుకున్న వాళ్ళతోనే"

"సంపాదించమనే పెళ్ళాం అందరికీ ఉంటుంది కానీ ఆపమనే పెళ్ళాం ఎవరికి ఉంటుంది"

"భార్యాభర్తలు పెళ్ళైన కొత్తలో తలుపులు వేస్కున్నారంటే వాళ్ళేం మాట్లాడుకున్నదీ నలుగురికీ తెలియకూడదని అదే వాళ్ళు పెళ్ళైన పాతికేళ్ళ తర్వాత కూడా తలుపులు వేస్కున్నారంటే వాళ్ళు మాట్లాడుకోవట్లేదని నలుగురికి తెలియకూడదని"

"దేవుడికి కూడా దక్షిణ కావాలి.. రాజుకి కూడా రక్షణ కావాలి"

"ప్రేమిస్తే అబద్దం విలువ తెలుస్తుంది కానీ నిజం చెప్తేనే కదా ఆ ప్రేమ ఎంత గట్టిదో తెలుస్తుంది."

"కష్టం అయినా నిజం మీద నిలబడే బంధం రాక్ సాలిడ్ గా ఉంటుంది"

"యుద్ధం వచ్చినపుడే దేశంలో ప్రజలు కులం, మతం, ప్రాంతం అనే తేడాల్లేకుండా కలిసిపోతారు. అలాగే కష్టం వచ్చినపుడే కుటుంబంలో వాళ్ళు స్వార్థం, ద్వేషం, పగ పక్కన పెట్టి ఒకటవుతారు."

"ఎప్పుడూ పిల్లలు బావుండాలని అమ్మానాన్నలు అనుకోవడమేనా.. అమ్మా నాన్నా బావుండాలని పిల్లలు అనుకోరా."

మొత్తం చదవండి

అమ్మతో పండగ కబుర్లు...

నేను బాగా చిన్నప్పుడు అంటే రెండు మూడు తరగతుల్లో చదివేటప్పుడు పండగంటే శలవలు రావడం ఎంత కామనో ఆ శలవలకి అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరెళ్ళడం కూడా అంతే కామన్. ఊరెళ్ళిన వాళ్ళం తిన్నగా ఉండం కదా.. అప్పట్లో అమ్మమ్మవాళ్ళ ఊరు కారంపుడి ఓ మోస్తరు పల్లెటూరు కిందే లెక్క. నేను ఉంటున్న చదువుకుంటున్న నరసరావు పేట దానితో పోలిస్తే ఓ మోస్తరు పట్నం అనమాట. అదీ కాక ఇంటికి పెద్దమనవడ్ని అప్పటికి ఒకే ఒక మనవడ్ని కావడంతో నన్ను అందరూ అపురూపంగా చూస్కునే వాళ్ళు. 

అమ్మ గురించైతే ఇక చెప్పనే అక్కర్లేదు. చెప్పులో స్లిప్పర్సో లేకుండా నన్ను ఇల్లు దాటనిచ్చేది కాదు. కానీ నాకేమో అవసలు వేస్కోవాలన్న స్పృహ కూడా ఉండేది కాదు. ఎక్కడికెళ్ళినా ముందు వెనుకా చూడకుండా పరుగెట్టేయడం కళ్ళు సరిగా కనపడక చూస్కోక ఏ ముళ్ళొ గుచ్చుకుంటే ఏడ్చుకుంటూ ఇంటికి రావడం. దెబ్బ తగిలినందుకు ముందు పాపం ముద్దు చేసినా తర్వాత చెప్పిన మాట విననందుకు అమ్మ చేతిలో తిట్లు తినడం వెరీ కామన్. 

అమ్మ చిన్నతనం అంతా నాగార్జునసాగర్ దగ్గరలోని హిల్కాలనీలో గడిచిందని చెప్పేది కానీ ఉద్యోగం మాత్రం ఇక్కడ కారంపూడిలోనే మొదలు పెట్టానని చెప్పేది. తాత గారి ఆఫీస్ లోనే అమ్మ ఉద్యోగం కూడా అవడంతో ఇద్దరు కలిసి వెళ్ళి కలిసి రావడం మధ్యాహ్నం లంచ్ కి ఇంటికి వచ్చినపుడు అప్పటికప్పుడే కట్టెల పొయ్యి మీద టమాటాలూ మిర్చి తో పచ్చడి చేస్కుని తినడం. ఒకోరోజు ఉల్లిపాయలు కాల్చుకుని మజ్జిగన్నంలో తినడం చేసేదని చెప్తూ అప్పుడప్పుడు నాకూ అలా ఉల్లిపాయలు నిప్పుల్లో పెట్టి కాల్చి ఇచ్చేది. 

అబ్బా అసలు ఆ రుచి చెప్పనలవి కాదు. ఉల్లిపాయలు, పనస గింజలు, మొక్కజొన్న కండెలు, గెణుసుగడ్డలు / చిలకడదుంపలు ఇలా ఆ నిప్పుల్లో కాల్చుకుని ఎన్ని రకాలు తినేవాళ్ళమో. ఒకోసారి వంకాయని అవే నిప్పుల్లో కాల్చి పచ్చడి చేసేది అమ్మ, ఎంత అద్భుతంగా ఉండేదో మాటల్లో చెప్పలేం వంకాయమీద అండ్ రోటి పచ్చళ్ళ మీద నాకు అప్పటినుండే బోలెడంత ఇష్టం మొదలైందనడంలో ఏం సందేహం లేదు. 

అప్పట్లో నాకైతే పొయ్యి మీద చేసే వంట కన్నా అది ఎప్పుడు ఐపోతుందా ఆ తర్వాత నిప్పులతో ఏం చేద్దామా అన్న ఆరాటమే ఎక్కువుండేది. ఇంకా మధ్య మధ్యలో అవసరమైనపుడు ఊదుగొట్టంతో ఊదడం గొప్పసరదా. అదే ఊపుతో హడావిడిగా పొయ్యి చుట్టూ తిరుగుతూ ఒకోసారి నిప్పులమీదో పూర్తిగా చల్లారని కట్టెల మీదో కాలేసి కుయ్యో మొర్రో అని నేనేడవడం గాక వంట చేస్తున్న వాళ్ళని కూడా "ఎవరు ఇవి ఇలా వదిలేసింది పూర్తిగా ఆపకుండా" అని అమ్మతో చీవాట్లు తినిపించేవాడ్ని. 

గ్యాస్ స్టవ్ లు వాటికి బాగా అలవాటుపడిన తర్వాత ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తూ ఉంటుంది ఆ పొయ్యిల మీద అన్నన్ని వంటలు ఎలా చేసేవారా అని. రోజు వారి అన్నం పప్పు కూరలే కాకుండా స్పెషల్ డేస్ లో పలావులు ఇతరత్రా కూరలూ పండగ టైమ్ లో రకరకాల పిండి వంటలూ అన్నీ దాని మీదే చేసేవాళ్ళు. పిండి వంటలంటే ముఖ్యంగా సంక్రాంతికి అరిశలు తప్పక ఉండాల్సిందే. 

అరిశల పిండి కొట్టడానికి సాయంగా కాలనీలో వాళ్ళని ఎవరో ఒకర్ని పిలవడం రోట్లో రోకటితో ఒకరి తర్వాత ఒకరు లయబద్దంగా పోట్లు వేస్తూ దంచడం చూడడం ఎంత ఆశ్చర్యంగా ఉండేదో ఒక్క సారి కూడా రెండు రోకళ్ళు ఒకదానికొకటి గుద్దుకోకుండా ఎలా దంచుతారా అని బోలెడు ఆశ్చర్యం వేసేది. ఇక పాకం పట్టాక చలిమిడి కోసం వంటగది చుట్టూ ఎన్ని ప్రదక్షిణలు చేసేవాడ్నో లెక్కలేదు. నాకు ఎంత ఇష్టం అంటే పెద్దయ్యాక కూడా ఇంట్లో ఎప్పుడు అరిశలు  చేసినా ఈ చలిమిడి వేణుగాడికోసం అని ప్రత్యేకంగా బాక్స్ నిండా తీసి దాచిపెట్టి పంపేంత. 

ఇక పిండివంటలు చేయడం అయ్యాక వాటిని దాచి పెట్టేవారు. అంటే ఇంట్లో కోళ్ళు పిల్లులు వాటి స్వంత ఇంటిలా ఎక్కడ పడితే అక్కడ తిరిగేస్తూ ఉండేవి అందుకని అందకుండా గోడకి ఒక ఇనప షెల్ఫ్ లాంటిది ఒకటి ఉండేది దానిలో పాలు పెరుగు ఇలాంటి పిండి వంటలు లాంటివి దాచి పెట్టేవారు. సరే వాటికి అందకుండా దాచారు ఓకే కానీ మరి అవి నాకు కూడా అందవే ఎలా మరి. 

అలాంటపుడే అమ్మని విపరీతంగా కాకాపట్టేసి ఒకటీ అరా ఎక్కువ తీస్కుంటాం అవి కూడా సరిపోనపుడు వడ్ల బస్తాలమీదనో బియ్యండ్రమ్ము మీదనో ఓ కాలు అల్మారాలో ఓ కాలు పెట్టి రకరకాల జిమ్నాస్టిక్ ఫీట్లు చెస్తూ ఆ ఇనప చిక్కాన్ని అందుకునే ప్రయత్నం చేసే వాడ్ని. కొన్ని సార్లు సక్సెస్ అయినా కొన్ని సార్లు ఇనుప తీగలు గుచ్చుకుని రక్తం రావడమో ఏ కాలో జారి కిందపడడమో జరిగేది. 

అపుడు దెబ్బ నాకు తగిలితే కన్నీళ్ళు అమ్మ కళ్ళలో చూసేవాడ్ని నాకన్నా ఎక్కువ తనే విలవిలలాడిపోయేది. అల్లరి చేసినందుకు కోప్పడినా కూడా దగ్గరకు తీస్కుని బోల్డంత ప్రేమగా ఓదార్చేసే సరికే సగం నొప్పి పోయేది. అందుకే ఇప్పట్లా ఇన్నేసి రకాల మందులు ఆయింట్మెంట్లు ఏవీ అవసరం లేకుండా ఏ పసుపో కాఫీ పొడో పెడితే కూడా తగ్గిపోయేది. అన్నట్లు ఇలా వేళ్ళకి తగిలిన గాయానికి పెట్టిన కాఫీ పొడి చప్పరించే నా కాఫీ ప్రేమ డెవలప్ అయిందని నా డౌటానుమానం. అదేంటో చేదుగా ఉన్నా భలే ఉండేది లెండి ఆ కాఫీపొడి రుచి.

అన్నట్లు ఇందాక కోళ్ళ గురించి తలుచుకున్నా కదా అసలు అమ్మమ్మా వాళ్ళ ఇల్లంటే కోళ్ళ గురించి కబుర్లు చెప్పకుండా ముగియదు. ఎప్పుడూ కనీసం రెండు మూడు కోళ్ళు ఇల్లంతా సందడి సందడి చేస్తూ తిరుగుతూ ఉండేవి, ఒకోసారి అరడజనుకి తక్కువ కాకుండా పిల్లలను పెడితే ఇక వాటితో మా అల్లరికి హద్దే ఉండేది కాదు. వాటి వెంట పరుగులెట్టడం అవి ఎపుడైనా తిరిగి నా వెంట పడితే బేర్ మంటూ అమ్మ ఒళ్ళోకి పరిగెట్టడం. 

ఇంకా కోళ్ళని గంప కింద కప్పెట్టి ఆ గంపకున్న కంతల్లోంచి అవి ఏం చేస్తున్నాయో చూడ్డం. గుడ్లు జాగ్రత్తగా కాపాడడం. కోడికూతకన్నా ముందే లేచి ఎప్పుడు కూస్తాయా ఎలా కూస్తాయా అని ఎదురు చూడండం ఇక అవి పిల్లలని పొదిగినపుడు వాటిని చేత్తొ పట్టుకుని చిన్నచిన్న కోడి పిల్లల వెచ్చని స్పర్శా వాటిలోపల అవయవాల కదలికతో సహా తెలుస్తుంటే భలే అపురూపంగా ఫీల్ అయ్యెవాడ్ని.  

సంక్రాంతికి అమ్మమ్మా వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళినపుడు తాతగారి కబుర్లు చాలా ప్రత్యేకం చందమామ బాలమిత్ర లాంటి పుస్తకాలు అక్షరాలు కూడాబలుక్కుంటూ చదివేవారు తను. అలా చదివిన కథలు ఇంకా రామాయణ మహాభారతాల నుండి చిన్న చిన్న పిట్ట కథలు బోలెడు చెప్పేవారు. ఇంకా తను మిలటరీలో పని చేసినప్పటి కబుర్లు, వయసులో ఉన్నపుడు ఊర్లో గొడవలు, వాటికోసం చుట్టిన బాంబులు గురించిన కబుర్లు కూడా బోలెడు చెప్పేవారు. 

రేడియో తప్ప టీవీ కూడా లేని ఆ రోజుల్లో తాతగారి కబుర్లే మాకు సెవెంటీ ఎమ్మెమ్ డాల్బీ డిజిటల్ సినిమా స్క్రీన్. మేమలా విజువలైజ్ చేసుకునేలా కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్పేవారు ఆయన ఆ కబుర్లన్నీ. ఆరుబయట నులక మంచం మీద తాత గారి పక్కన పడుకుని ఆకాశంలో చుక్కలు లెక్కపెడుతూ పక్కనే కూర్చున్న అమ్మ కొంగుతో ఆటలాడుకుంటూ ఆ కథలు కబుర్లు వినడం అమ్మ ఇచ్చిన ఓ మధురమైన జ్ఞాపకం.

మొత్తం చదవండి

నానీ’స్ గ్యాంగ్ లీడర్...

వరలక్ష్మి (శరణ్య) ప్రపంచంలో అందరి ఆకలి తన పులిహోరతో తీర్చేయచ్చని నమ్మే ఓ అమాయకపు అమ్మ. ఏడాది క్రితమే చేతికి అంది వచ్చిన కొడుకు చనిపోయి ఒంటరి జీవితం గడుపుతూ ఉంటుంది. ప్రియ (ప్రియాంక అరుల్ మోహన్) చదువుకుని ఉద్యోగం చేస్తున్న తెలివైన అమ్మాయి. తనకి ఎంగేజ్మెంట్ అయి పెళ్ళి చేస్కోవాల్సిన అబ్బాయి ఏడాదిక్రితమే దూరమైనా మర్చిపోలేకా ముందుకు వెళ్ళలేకా ఆలోచనలతో సతమతమయ్యే అమ్మాయి. స్వాతి (శ్రియ రెడ్డి) అన్న చాటు చెల్లెలు, ఉన్న ఒక్క అన్నయ్య ఏడాది క్రితమే చనిపోయాడు. తన జీవితంలో జరిగే ప్రతి చిన్న విషయాన్ని అన్నయ్య ఫోన్ కు మెసేజ్ చేస్తూ తనని ఊహలలో బతికించుకుంటూ ఉంటుంది. చిన్ను (ప్రాణ్య పి.రావ్) మాటలు రాని ఓ చిన్నారి. తను కూడా ఏడాది క్రితమే తండ్రిని కోల్పోయి ఓ అనాధ శరణాలయంలో పెరుగుతూ ఉంటుంది.

ఈ నలుగురికీ ఓ రోజు లక్కీడ్రాలో బహుమతి వచ్చిందని అది కలెక్ట్ చేస్కోడానికి ఫలానా అడ్రస్ కు రమ్మంటూ ఉత్తరాలు వస్తాయి. బహుమతి ఏమిటో చూద్దామని ఉత్సాహంగా బయల్దేరిన ఆ నలుగురు ఒక మధ్యతరగతి అపార్ట్మెంట్ లోని ఫ్లాట్ దగ్గర కలుస్తారు. అందులో ఉన్నావిడే సరస్వతమ్మ (లక్ష్మి). తనే ఆ నలుగురికి ఉత్తరాలు రాసి రప్పించినది. ముదిమి వయసులో తనకున్న ఒక్కగానొక్క ఆసరా తన మనవడు కూడా ఏడాదిక్రితమే చనిపోతే అతని చావుకు కారణమైన వాళ్ళని కనిపెట్టి పగ తీర్చుకోవాలని ఏడాదిగా ఎదురు చూస్తుంటుంది.

ఈ ఐదుగురు ఆడవాళ్ళ జీవితాల్లో ఉన్న ఐదుగురు మగ వాళ్ళు మరొకడితో కలిసి ఏడాదిక్రితం ఒక బ్యాంక్ దోపిడీకి ప్లాన్ చేస్తారు. ఆ  ఆరోవాడు వీళ్ళందరినీ చంపేసి మూడొందల కోట్లతో పారిపోయి హాయిగా బతుకుతుంటాడు. అలాంటి వాడిని కనిపెట్టి చంపడం ఆడవాళ్ళమైన మనవల్లేం అవుతుంది అని అడిగిన వాళ్ళకు పెన్సిల్ పార్థసారధి (నాని) గురించి చెప్తుంది సరస్వతమ్మ. అతను మొత్తం ఇరవై ఎనిమిది రివెంజ్ నవలలు రాశాడనీ, అన్నీ అద్భుతమైనవనీ. అన్ని నవలలు రాశాడంటే అతని బుర్రలో ఎన్ని రివెంజ్ ఐడియాలుండి ఉంటాయో అనీ, అతనే ఈ గ్యాంగ్ కు సహాయం చేయగల సమర్ధుడనీ నిర్ణయించుకుని అతన్ని కలవడానికి బయలుదేరుతారు ఈ ఐదుగురు.

ఐతే పెన్సిల్ పార్థసారధి ఓ కాపీ రైటర్.. అందరూ నవలలను సినిమాలుగా తీస్తుంటే ఇతను ఇంగ్లీష్ సినిమాలను చూస్తూ మక్కీకి మక్కీ వాటినే నవలలుగా రాస్తుంటాడు. ఆ నవలలను బాల్య స్నేహితుడైన ఓ పబ్లిషర్ (ప్రియదర్శి) ని మొహమాట పెట్టేసి పబ్లిష్ చేయించుకుంటూ ఉంటాడు. ఆ నవలలు అన్నిటిని కొన్న ఒకే ఒక పాఠకురాలు సరస్వతి గారు. వీరి రివెంజ్ కథంతా విన్న పెన్సిల్ డబ్బులు లేకుండా ఫ్రీగా సహాయం చేయడానికి మొదట నిరాకరిస్తాడు. కానీ వీళ్ళ రివెంజ్ తీర్చుకోవడానికి సహాయం చేసి ఆ రియలిస్టిక్ కథనే ఒక నవలగా రాయమని ఎంత ఖర్చైనా తను పెట్టుకుంటానని చెప్పిన పబ్లిషర్ ప్రోత్సాహంతో రంగంలోకి దిగుతాడు. 

తన సినిమా నాలెడ్జితో పెన్సిల్ వీళ్ళకు ఏమాత్రం సహాయం చేయగలిగాడూ, అందరూ కలిసి రివెంజ్ తీర్చుకోగలిగారా, అసలు సగటు మధ్యతరగతి నేపధ్యం గల ఆ ఐదుగురూ ప్రాణాలకి తెగించి బ్యాంక్ దోపిడీకి ఎందుకు ప్లాన్ చేశారు. ఆ ఆరో వ్యక్తి ఎవరు ఎందుకలా అందరిని చంపేశాడు, అతనిని మన రివెంజర్స్ ఎలా పట్టుకున్నారూ ఇత్యాది విషయాలు తెలియాలంటే సినిమా చూడాలి. 

విక్రమ్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన మనం, 24 చిత్రాలతో పోల్చుకుంటే ఆ స్థాయిని అందుకోదేమో కానీ "గ్యాంగ్ లీడర్" సగటు తెలుగు సినిమాలకన్నా చాలా బాగా ఎంటర్టైన్ చేస్తుంది. విక్రమ్ మార్క్ స్టోరీ టెల్లింగ్ అండ్ కొన్ని సీన్స్ చప్పట్లు కొట్టిస్తాయ్. ముఖ్యంగా చివరిలో వచ్చే శ్రావణి థ్రిల్ చేస్తుంది. 

అలాగే ఇంటర్వెల్ కార్డ్ పడిన గీతా టీవీ షాట్ కూడా బ్రిలియంట్ గా ఉండి చప్పట్లు కొట్టిస్తుంది. రాబరీ సీన్ చాలా చక్కగా ఎక్సిక్యూట్ చేశారు. అలాగే ఏ సన్నివేశాన్నీ వృథా పోనివ్వకుండా స్క్రీన్ ప్లేలో డాట్స్ కెనెక్ట్ చేసిన విధానం మెప్పిస్తుంది. సినిమా అంతా సునిశితమైన హాస్యం తో, ఫ్యామిలీ ఎమోషన్స్ తో చక్కని డైలాగ్స్ తో ఆద్యంతం ఆహ్లాదంగా నడిపించారు.

నటీనటులలో అందరూ తమ పాత్రలకు చక్కగా సూట్ అయ్యారు. నానీకి ఇలాంటి రోల్ కేక్ వాక్, తన టైమింగ్ అండ్ ఎమోషనల్ పెర్ఫార్మెన్స్ తో ఆకట్టుకున్నాడు. మరో లీడ్ రోల్ ’లక్ష్మి’ గారిదే తన పెర్ఫార్మెన్స్ గుర్తుండి పోతుంది. మొన్న "ఓ బేబీ" ఇపుడీ సినిమా రెండిటిలోను లక్ష్మిగారికి ముఖ్యమైన పాత్రలు దక్కాయి. 

ఇక హీరోయిన్ ప్రియాంక అరుల్ మోహన్ క్యూట్ గా ఉంది. అమ్మాయిలు ఇంత అందంగా ఉండటం క్రైమ్ అన్న డైలాగ్ కి అచ్చంగా సూటైందనిపించింది. మూగమ్మాయిగా చేసిన ప్రాణ్య ఆకట్టుకుంది. శరణ్య గారు, శ్రియ రెడ్డి, అనిష్ కురువిల్ల, జబర్దస్త్ సత్య అందరూ బాగా చేశారు. "సంతూర్ శనక్కాయల" గా చేసిన వెన్నెలకిషోర్ ’ఊప్స్...’ అంటూ నవ్వించేసి ఇకపై ఆ పదం వాడడానికి సంకోచించేలా చేశాడు. 

కార్తికేయ హీరోగా కన్నా విలన్ గానే బావున్నాడు అనిపించింది, ముఖ్యంగా ఈ సినిమాలో తన రోల్ కి సరిగ్గా సరిపోయాడు. టెక్నికాలిటీస్ లో సినిమాటోగ్రఫీ బావుంది, రాబరీ సీన్ బాగా తీశారు. అలాగే కొన్ని షాట్స్ గుర్తుండిపోయేలా ఉన్నాయి. అనిరుధ్ నేపధ్య సంగీతం సినిమాకి తగినట్లుగా ఉంది. పాటలలో రారా జగతిని, హొయనా హొయనా నాకు బాగా నచ్చాయి మిగిలినవి నెరేషన్ కి అడ్డం పడవు అలాగని గుర్తూ ఉండవు.

ఇంటిల్లిపాదీ కాసేపు హాయిగా నవ్వుకుంటూ చూసేయగలిగిన సినిమా నానీ’స్ గ్యాంగ్ లీడర్. రొటీన్ మాస్ మసాల సినిమాలు కాకుండా వైవిధ్యమైన సినిమాలు ఇష్టపడే వాళ్ళకి తప్పక నచ్చుతుంది. నాని మార్క్ టిపికల్ ఎంటర్టైన్మెంట్ కి ఏ లోటూ ఉండదు. ఈ సినిమా ట్రైలర్ ఇక్కడ చూసి నిర్ణయించుకోండి.   

మొత్తం చదవండి

వాల్మీకి...

వాల్మీకి నుండి "గద్దలకొండ గణేష్" గా ఈ సినిమా పేరు మార్చిన విషయం అందరికీ తెలిసినదే ఐనా నేను కొత్త పేరుతో సినిమాని పిలవదలచుకోలేదు. ఈ విషయంలో సినిమాకి అన్యాయం జరిగిందని అంటాను నేను. కేవలం ఒక సినిమాకి పేరు పెట్టడం వలన దెబ్బతినే ప్రతిష్ట కాదు వాల్మీకి మహర్షిది. ఈ విషయం ఆయన వారసులమని చెప్పుకుంటున్న వారికే తెలియక పోవడం శోచనీయం.

ఇలా చివరి నిముషంలో సినిమా రిలీజ్ ఆపేయడం వందలమంది సినీ కార్మికులకూ డిస్ట్రిబ్యుటర్స్ కూ నష్టం కలిగిస్తుంది. అందుకే ఇలాంటి అధికారం ఎవరికీ లేకుండా ఉండేలా ఒక చట్టం వస్తే బావుంటుందని నా అభిలాష. సినిమాలోని ఇలాంటి అభ్యంతరకరమైన విషయాల గురించి నిర్ణయాలు తీస్కోవడానికే కదా సెన్సార్ బోర్డ్ ఉన్నది. ఆ విషయాన్ని విస్మరించి అసలు సినిమాలో ఏముంటుందో తెలియకుండా ఎవరి ఇష్టానికి వాళ్ళు మనోభావాలు దెబ్బతీస్కోవడం, సినిమా రిలీజ్ ను ఆపేయ గలగడం సరికాదు. 

సరే అది పక్కనపెట్టి సినిమా విషయానికి వస్తే... దర్శకుడు కావాలనే తన కలను నిజం చేస్కోడానికి చిత్రసీమలో ప్రయత్నాలు చేస్తున్న అభిరామ్ (అధర్వ మురళి) అనుకోని పరిస్థితులలో ఓ సినీ దర్శకుడితో సంవత్సరం తిరిగేలోగా మంచి సినిమా తీసి చూపిస్తానని ఛాలెంజ్ చేస్తాడు. రొటీన్ సినిమాలు కాక విభిన్నమైన కథ కోసం ప్రయత్నిస్తూ గద్దలకొండ అనే ఊరిలో గణేష్ (వరుణ్ తేజ్) అనే ఓ కరడుగట్టిన రౌడీ గురించి తెలిసి అతని కథ ఐతే తన సినిమాకి సరిగ్గా సరిపోతుంది అనుకుంటాడు.

గణేష్ కథను వివరంగా తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో అతని గ్యాంగ్ లోని వారితో పరిచయం పెంచుకోవడనికి ప్రయత్నిస్తూ తన గురించి ఆచూకీ తీస్తూ ఉండగా అనుమానాస్పద పరిస్తితులలో గణేష్ చేతికి చిక్కుతాడు. ఆ తర్వాతేమైంది గణేష్ అభిని చంపేశాడా లేదా అభి కన్విన్స్ చేసి గణేష్ కథ తెలుసుకుని సినిమా తీశాడా ఇత్యాది విషయాలు తెలుసుకోవాలంటే సినిమా చూడాలి.

వాల్మీకి పూర్తిగా వరుణ్ తేజ్ సినిమా. ’ముకుంద’ తో మొదలు పెట్టి వైవిధ్యమైన కథలు ఎన్నుకుంటున్నా కానీ ఇప్పటి వరకూ తొలిప్రేమ, కంచె, ఫిదా లాంటి పోష్ యూత్ రోల్స్ వేసిన వరుణ్ ఒక్కసారిగా నలభై నలభైఐదేళ్ళ రౌడీగా మారిపోయిన తీరు చూసి మెచ్చుకోని వారు ఉండరు. పాత్ర కోసం తన ఆహార్యం అభినయం మార్చుకున్న తీరు హ్యాట్సాఫ్. ప్రేక్షకులతో చప్పట్లు కొట్టించి తీరుతుంది.

వరుణ్ తేజ్ మిడిల్ ఏజ్ రౌడీగా మీసాలు గడ్డాలతో క్రౌర్యంగా ఉన్నా కూడా తరచి చూస్తే మొహంలో ఎక్కడో తెలియని సున్నితత్వం కాస్త కనపడుతూ ఉంటుంది. అదే ఈ సినిమా కథకి ప్లస్ అయిందనిపించింది. గణేష్ ఎంత క్రూరుడైనా అతనిలోనూ అమ్మ ప్రేమ కోసం పరితపించే ఓ కొడుకూ, ప్రేమ కోసం అన్నిటిని వదిలేయడానికి సిద్దపడ్డ ప్రేమికుడూ, ప్రేయసిని మర్చిపోలేక ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన భగ్న ప్రేమికుడు లాంటి సున్నితమైన ఎమోషనల్ పార్శ్వాలూ ఉన్నాయి. అవే కథ చివరికి వచ్చేసరికి అతనిలోని మనిషి తనలోని రాక్షసుడ్ని గెలవడానికి సహకరించాయి అనిపిస్తుంది. దీనికి అనువైన సీన్స్ కూడా హరీష్ చక్కగా రాసుకున్నాడు.

కామిక్ ఎంటర్టైన్మెంట్ అనేది హరీష్ శంకర్ సినిమాలకి పెట్టని కోట. ’షాక్’ తర్వాత ఇప్పటి వరకు తీసిన సినిమాలన్నిటిలో దీనికే పెద్ద పీట వేశాడు. వాల్మీకి లో కథకనుగుణంగా కాస్త మోతాదు తగ్గించినా తన మార్క్ ఎలివేషన్ సీన్స్, కొన్ని సన్నివేశాల్లో కామెడీ పండించాడు. ఒకటి రెండు చోట్ల వచ్చే అడల్ట్ హ్యూమర్ ఫ్యామిలీ ఆడియన్స్ ని కాస్త ఇబ్బంది పెట్టచ్చు కానీ నవ్వించింది. ఫ్ల్యాష్బాక్ గా వచ్చే పూజా హెగ్డే ఎపిసోడ్ ఆకట్టుకుంటుంది. ఇక డైలాగ్స్ లో హరీష్ విట్టీ లైన్స్ కి వన్ లైనర్స్ కి లోటే లేదు. అవడానికి ఇది ఒక రౌడీ కథే అయినా ఇందులో సినిమా మేకింగ్ గురించి అదే పాషన్ తో బతికే వారి గురించి రాసుకున్న చాలా సన్నివేశాలకు సినీ రంగంలో ప్రయత్నాలు చేస్తూ ఉన్నవాళ్ళు బాగా కనెక్ట్ అవుతారు అందుకే ఒకరకంగా ఇది సినిమా గురించిన కథ కూడా.

టైటిల్ కార్డ్స్ లో వేటూరి గారి పేరు చూసి ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్య పోయి "వాహ్ హరీష్" అని అనుకున్నాను. మాటలు-మార్పులు-దర్శకత్వం హరీష్ అనే టైటిల్ కార్డ్ కూడా ఇంట్రస్టింగ్ గా అనిపించింది. రీమిక్స్ పేరుతో "ఎల్లువొచ్చి గోదారమ్మ" పాటను ఇష్టం వచ్చినట్లు మార్చేయకుండా సుశీల గారి స్వరాన్ని యథాతథంగా వాడుకుని బాలుగారితో మళ్ళీ పాడించి రీమాస్టర్ చేయడమే కాక కొరియోగ్రఫీ కూడా ఒరిజినల్ నే ఫాలో అవడం బావుంది, హరీష్ కి సినిమాల మీద ఉన్న గౌరవాన్ని చూపించింది. దీనికి అనుగుణంగా పాట చుట్టూ అల్లుకున్న సన్నివేశం బావుంది.  

వరుణ్ నటన, హరీష్ టేకింగ్ తర్వాత సినిమాలో ప్రముఖంగా చెప్పుకోవాల్సినది అయనాంక బోస్ సినిమాటోగ్రఫీ చాలా చోట్ల చక్కగా ఆకట్టుకుంటుంది. అలాగే సంగీత దర్శకుడు "మిక్కీ జె మేయర్" ’మహానటి’ సినిమాతో తన వెర్సటాలిటీని ఇదివరకే ప్రూవ్ చేసుకున్నా కానీ తన శైలికి పూర్తి ఆపోజిట్ స్టైల్ లో ఈ సినిమాకి కంపోజ్ చేసిన బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ చాలా సన్నివేశాలని ఎలివేట్ చేసింది. పాటలలో "జర్ర జర్రా" పాట మాస్ ప్రేక్షకులని ఆకట్టుకుంటే "గగన వీధిలో" అనే మెలోడీ మంచి సాహిత్యంతో థియేటర్ నుండి బయటకి వచ్చాక కూడా హమ్ చేయిస్తుంది.

నటీనటులలో "అధర్వ మురళీ" తెలుగబ్బాయి కాదనే విషయం గుర్తురాదు అంతగా మెప్పించేశాడు. అతని ఫ్రెండ్ గా చేసిన సత్య ఎంటర్టైన్ చేశాడు. డబ్ స్మాష్ స్టార్ "మృణాలిని రవి" బుజ్జమ్మ పాత్రలో క్యూట్ గా ఉండి ఆకట్టుకుంది. ఇక "పూజా హెగ్డే" ఎయిటీస్ లోని టిపికల్ టీనేజ్ అమ్మాయిగా లంగావోణీలలో చాలా బావుంది. "ఎల్లువొచ్చే గోదారమ్మా" పాటలో శ్రీదేవికి సరితూగడం అసాధ్యమైనా కానీ పర్లేదు పాసైపోయింది. ఇక మిగిలిన తారాగణంలో అన్నపూర్ణమ్మ, సుప్రియా పాఠక్, తనికెళ్ళ భరణి, రచ్చ రవి, హాపీడేస్ ఫేం "వంశీ చాగంటి" ప్రత్యేకంగా నిలిచారు. తనికెళ్ళ భరణి గారి సన్నివేశాలు చాలా బావున్నాయ్. రచ్చ రవి కామెడీకే పరిమితమవకుండా మంచి రోల్ లో మెప్పించాడు. బ్రహ్మాజీ కామెడీ ఫర్వాలేదనిపిస్తుంది.
 
ఒక మామూలు మనిషి మహా రుషి గా మారి రామాయణం రాసిన కథ వాల్మీకి మహర్షిదైతే, ఓ కరుడుగట్టిన రౌడీ కళాకారుడిగా మారి తన పేరు చెబితేనే భయంతో పారిపోయే జనాల ప్రేమను గెలుచుకున్న కథే ఈ వాల్మీకి సినిమా. అన్ని కమర్షియల్ హంగులూ సమపాళ్ళలో కుదిరిన ఈ సినిమా కమర్షియల్ ప్రేక్షకులను తప్పక ఎంటర్టైన్ చేస్తుంది. 

 

రొటీన్ ప్రేమ కథలే కాకుండా వైవిధ్యమైన కథలను కూడా కమర్షియల్ ఫార్మాట్ లో తెరకెక్కించవచ్చు అని నిరూపించిన సినిమా వాల్మీకి. జిగర్తండా చూసిన వారికి కాస్త గాడి తప్పినట్లుగా అనిపించినా అందులో తమిళ్ నేటివిటీ మరీ ఎక్కువైందనిపించిన వాళ్ళకి ఈ సినిమా ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది. అసలు జిగర్ థండా చూడని వాళ్ళకి ఈ సినిమా నచ్చుతుందనడంలో ఏ సందేహం లేదు. ట్రైలర్ ఇప్పటికే చూసి ఉండకపోతే ఇక్కడ చూడవచ్చు.
 

ఈ సినిమాలో నాకు నచ్చిన సంభాషణలను కొన్నిటిని క్రింద పొందుపరుస్తున్నాను. దయచేసి ఈ సినిమా చూడని వాళ్ళు సినిమా చూసేప్పుడు ఫీల్ మిస్ అవ్వకూడదంటే చదవకుండా ఉండటం శ్రేయస్కరం.

"కామెడీ చేయగలిగిన నటుడు  ఏదైనా చేయగలడు."

"డబ్బొచ్చే పని చేస్తే సుఖంగా బతుకుతావ్ నీకు నచ్చిన పని చేస్తే సంతోషంగా బతుకుతావ్."

"అందుకే పెద్దోళ్ళు చెప్పిర్రు నాలుగు బుల్లెట్లు సంపాయిత్తే రెండు కాల్చుకోవాలె రెండు దాచుకోవాలె."

"రేయ్.. నా పైన పందాలేస్తే గెలుస్తరు.. నాతోటి పందాలేస్తే సస్తరు.."

"కళ్యాణమొచ్చినా కక్కొచ్చినా ఆగదంటారు.. ఏమంటావ్.. ఏమంటానండీ నాకు మాత్రం కళ్యాణమంటే కక్కొచ్చేలా చేశారు.."

"ఏం మనుషులంరా.. సుఖంగా బతుకుడు ఇడిసిపెట్టీ సుఖంగా చస్తే చాలనే కాడికొచ్చినం."

"మనం బ్రతుకుతున్నామని పది మందికి తెలవకపోతే ఇంక బ్రతుకుడు ఎందుకురా."

"మనుషులంతా శానా పైసల్ సంపాయిస్తరు కానీ నేను శానా భయం సంపాయించినా." 

"జిందగీ మంచిదికాద్ తమ్మీ ఉత్త గీతలే మన చేతిల ఉంటయ్ రాతలు మన చేతిల ఉండయ్."

"అన్నీ మర్చిపోటానికని మందేస్తాం కానీ మందేసినంకనే అన్నీ గుర్తుకస్తయ్."

"ఎక్కువ ఆగం చేసేటోడు ఏదో రోజు ఆగమైపోతాడు."

"నమ్మకం ప్రాణం లెక్క తమ్మీ ఒక్కసారి పోతే మళ్ళా రాదు."

"గవాస్కర్ సిక్స్ కొట్టుడు బప్పీలహరి పాట కొట్టుడు నేను బొక్కలిరగ్గొట్టుడు సేమ్ టు సేమ్ గదే ప్యాసన్."

"నీకు ఆకలేస్తే కోడిని కోస్తావ్ నీ పిల్లలు మా అయ్య మంచోడూ అనుకుంటారు కానీ కోడి పిల్లలు మా అయ్యని చంపిన రాక్షసుడు అనుకుంటాయ్. మర్డర్ ఒకటే తమ్మీ ఇటుసైడ్ న్యాయం అటుసైడ్ అన్యాయం."

"ఆవేశం ఆలోచనలనే గాదు అవకాశాలను కూడా చంపేస్తుంది."

"ప్రతి అవకాశంలోనూ కష్టం ఉంటుంది. మనం కష్టాన్ని దూరం చేయాలనుకుంటాం కానీ మనకు తెలియకుండానే అవకాశం దూరమైపోతుంది."

"ఈ పని మానేసి ఇంకో పని చేయడం కాంప్రమైజ్. ఇదే పనిని ఇంకోలా చేయడం అడ్జస్ట్మెంట్."

"నిజమైన ప్రేమ దొరికితే ఎవరైనా మారిపోతారు."

"మనం బతికినంతకాలం మనకి భయపడేటోళ్ళు మన సావు కోరతారు గానీ బాగు కోరుకోరు."  

"సైన్మా పైసలిస్తదని ఇన్నా, పేరు ఇస్తదని ఇన్నా కానీ ఇంత ప్రేమనిస్తదని ఎప్పుడు ఇన్లా."

మొత్తం చదవండి