హాస్టల్ - 1

నల్లగా నిగనిగలాడుతూ, మెలికలు తిరుగుతూ పరుచుకుని ఉన్న తారు రోడ్ పై బస్సు శర వేగంతో ముందుకు వెళ్తుంది. నరసరావుపేట పొలిమేరలు దాటి ఐదునిముషాలవుతుందేమో. కిటికీ పక్కనే కూర్చున్న నా దృష్టి రోడ్ పైనే ఉన్నా ఆలోచనలు మాత్రం బస్సుకన్నా వేగంగా, దారితప్పిన బాటసారిలా ముందుకు వెనక్కు ప్రయాణిస్తూ ఉన్నాయ్. "విజయవాడ ఎంత సేపట్లో వస్తుంది నాన్నా?" ప్రశ్న అడుగుతూ పక్కకి తిరిగిన నాకు, కొద్దిగా తెరిచిన నోటినుండి సన్నగా వస్తున్న గురకే సమాధానమైంది. పాపం నాన్న, ఉదయాన్నే లేచి ఆఫీసుకు వెళ్ళి మధ్యాహ్నం వరకూ పని చేసి వచ్చి హడావిడిగా అన్నంతినేసి నన్ను హాస్టల్ లో దిగబెట్టడం కోసం, మధ్యాహ్నం నిద్ర కూడా మానుకుని బయల్దేరారు. పడుకోనిద్దాంలే ఇపుడు నేను తెలుసుకుని మాత్రం చేసేదేముంది.

దృష్టి మళ్ళీ రోడ్ పై నిలిపాను, ఎండ తీక్షణంగా ఉంది, దూరంగా రోడ్ పై నీటి చెలమలు ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నాయ్. బస్ ముందుకు వెళ్ళే కొద్దీ అవి మాయమవడమో మరింత దూరం జరగడమో జరుగుతుంది. ఎండమావులు(Mirage) అంటారు ఇవేనేమో!!, కానీ స్కూల్లో టీచర్ చెప్పిన ప్రకారం అవి ఎడారుల్లో కదా కనిపించాలి, ఊర్లో ఇలా రోడ్ మీద ఎందుకు కనిపిస్తున్నాయబ్బా ఏమోలే.. ఎండమావులు పదం ఈ మధ్యే ఎక్కడో విన్నాను కదా ఎక్కడా ?

"అసలు ఈ రెసిడెన్షియల్ కాలేజిలు ఎండమావులు లాంటివమ్మాయ్ దూరంగా ఉన్నంత సేపు మురిపిస్తాయ్ అంతే.. అక్కడికెళ్తే అసలు బండారం బయట పడుతుంది. అయినా మన బంగారం మంచిదవ్వాలి కానీ అంత డబ్బులు పోసి అక్కడ చదివించినా ఉపయోగం ఏం ఉంటుంది చెప్పు డబ్బు దండగ తప్పించి.." నే వినట్లేదనుకున్నారో లేదా విన్నా పర్లేదనుకున్నారో మొత్తానికి స్పష్టంగా నా చెవిన పడ్డ ఒకాయన అమ్మకిస్తున్న ఉచిత సలహా గుర్తొచ్చింది.

"వాడి కంటి చూపు అంతంత మాత్రమే అంత లావు కళ్ళద్దాలు వేసి అంత దూరాల్లో ఒక్కడ్నే ఉంచి చదివించాల్సిన అవసరం ఉందా.. ఇప్పుడు వాడు చదివి ఎవర్ని ఉద్దరించాలిట. ఏం వాళ్ళ నాన్న బిఎ చదివి మాంచి ఉద్యోగం చేయడం లేదా వాడ్ని కూడా ఏ ఆర్ట్స్ గ్రూపులోనో చేర్చి ఇంటిదగ్గరే ఉంచి చదివించచ్చు కదా.." బంధువుల సలహాలు విని చిద్విలాసంగా నవ్వడమే కానీ పన్నెత్తు మాట మాట్లాడని అమ్మానాన్నలు గుర్తొచ్చారు.అసలు బుద్దిగా చదువుకుంటే ఈ బాధలు ఉండక పోవు కదా అత్తెసరు మార్కులు తెచ్చుకోవడం వల్లనే కదా ఈ కష్టాలన్నీ. "ఎవరు చేసిన ఖర్మ వారనుభవించకా.." మనసులోనే పాడేసుకుంటూ మళ్ళీ రోడ్ పై దృష్టి నిలిపాను.

హాయ్!! దూరంగా అదేమిటి ఎడ్లబండా? ఆ, దగ్గరకు వస్తుంటే క్లియర్ గా తెలుస్తుంది. ఎడ్లు ఏంత ఠీవీగా నడుస్తున్నాయో... ఆస్వాదించేలోపే రయ్ య్ య్... మంటూ మా బస్ దాన్ని ఒక్క క్షణం లో దాటేసింది భలే! హఠాత్తుగా స్వర్ణకమలం సినిమాలో భానుప్రియ వాళ్ళ ఎడ్లబండిని దాటుకుంటూ వెళ్ళే మోటారు వాహనాలు గుర్తొచ్చాయ్ "నిధిచాల సుఖమా.." కీర్తన గుర్తొచ్చింది. ఎలాగైనా విశ్వనాథ్ గారు సినిమాలు బాగా తీస్తారు కదా. విశ్వనాథ్ బాగాతీస్తారు కానీ ఆయన సినిమాల్లో కొన్ని సరిగా అర్ధం కావు. అదే మాబాసు చిరంజీవైతే కామెడీ చేసినా ఫైట్లు చేసినా డ్యాన్సాడినా ఇరగదీస్తాడు కదా. చిరుని తలుచుకోగానే బోల్డంత ఉత్సాహం అంతలోనే నీరసం తన్నుకొచ్చేశాయి.

రేపటి నుండి జైలు జీవితమేనటగా ఇకపై నరసరావుపేటలో ఫ్రెండ్స్ ని తరచుగా కలవడానికే కుదరదు, ఇక సినిమాల సంగతి సరే సరి. ఫ్రెండ్స్ అంటే సర్లే ఇక్కడ కూడా కొత్త ఫ్రెండ్స్ తయారవుతారు కానీ సినిమాలు ఒకసారి రిలీజై ఎత్తేస్తే మళ్ళీ ఎలా చూడటం. మహర్షి సినిమా అలాకాదు చూడలేకపోయింది. పరీక్షలకు నెల ముందు రిలీజైనా పబ్లిక్ పరీక్షలు అని చెప్పి ఎంత బతిమిలాడినా చూడనివ్వలేదు. పరీక్షలవేసరికి సినిమా ఎత్తేశారు. చాలామంది బాగాలేదన్నారు కాని నామినేని గాడు "చాలా బాగుంది, నీకు కూడా నచ్చుతుంది" అన్నాడు, కానీ నాకు కుదరలేదు. నేను హాస్టల్ లో ఉన్నపుడు రిలీజైన సినిమాలు ఎలా చూడాలో ఏమిటో :-(

అరె!! ఆలోచనల్లోనే విజయవాడ వచ్చేసిందా! వావ్ ప్రకాశం బ్యారేజ్ ఎంత అందంగా ఉందో కదా. బాబోయ్ నది ఒడ్డునే ఎంత ఇరుకుగా ఇళ్ళుకట్టుకున్నారో, ఎంతైనా పెద్ద ఊర్లంటే అలాగే ఉంటాయ్ ఏమోలే అందరూ ఇక్కడికే వస్తుంటారు కదా. అవునూ విజయవాడ అంటే మంచి రోడ్లు పెద్ద పెద్ద బిల్డింగ్ లూ ఊహించుకుంటే ఇదేమిటీ ఇలా ఉంది?. ఇలా నాలో నేను చూసిన ప్రతి దాన్నీ ప్రశ్నించుకుంటూ ముందుకు సాగుతూనే నాన్న వెంట కాలేజి గేట్ ముందు బస్ దిగాను. ఎదురుగా పెద్ద గేట్ దానికి  రెండు పెద్ద పెద్ద నల్లని తలుపులు, ఈ చివర నుంచి ఆ చివరికి నిలువు చువ్వలు,వాటి వెనకగా మందపాటి పెద్ద రేకు ప్రతి చువ్వపైన మొనదేలిన కొసలతో త్రిభుజాకారపు ఆక్రుతులు, బహుశా పిల్లలెవరైన గేటు దూకే ప్రయత్నం చేస్తే అవి గుచ్చుకుని ఆగిపోడానికేమో.

గేటుకి ఒక మూల ఒక మనిషి మాత్రమే పట్టే మరో చిన్న తలుపు. "ఇదేదో అచ్చంగా సినిమాల్లో చూపించే జైలు గేటు లా ఉందే. నిజంగా హాస్టల్ కే వచ్చామా లేక బస్ వాడు పొరబాటున ఏదైనా జైలు ముందు దించేశాడా ?" ఒక వేళ నేను ఇంట్లో ఆబద్దాలు చెప్పి అప్పుడప్పుడూ కొట్టేసిన ఐదు పది రూపాయలకు నాకు జైలు శిక్షవేస్తే నాకు చెప్పకుండా నాన్న ఇక్కడకు తీసుకువచ్చారా ? హబ్బే ఆబద్దాలకి, అదీ ఇంత పెద్ద జైల్లో శిక్ష వేయరేమో లే. అవునూ ఆమూల  చిన్న బోర్డేదో కనపడుతుంది కదా చూద్దాం. ఓ సారి కళ్ళద్దాలు సవరించుకుని చదివాను "సిద్దార్థ రెసిడెన్షియల్ స్కూల్, ఈడ్పుగల్లు" హమ్మయ్యా ఇది జైలు కాదు. కానీ నేను కాలేజి లో జాయిన్ అవడానికి కదా వచ్చింది ఇదేంటి నన్ను స్కూల్ కి తీసుకు వచ్చారు ? ("ఈ పక్కన ఫోటోలో చూపింది మా కాలేజ్ గేట్ కాదు లెండి ఇంచు మించు ఇదే స్టైల్ లో ఇంకా ఎత్తుగా ఉండేది మా గేట్")

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

నేను విజయవాడ సిద్దార్ధ రెసిడెన్షియల్ కాలేజ్ లో ఇంటర్మీడియట్ చదివాను. ఆ ఙ్ఞాపకాలు ఈ టపాల సిరీస్ ద్వారా పంచుకుందామని నా ఈ చిన్న ప్రయత్నం. ఇది సీరియల్ అని చెప్పను కాని అక్కడక్కడా టపా నిడివి దృష్టిలో పెట్టుకుని రెండు మూడు టపాలకు పొడిగించే అవకాశం ఉంది. అలాగే ఈ సిరీస్ టపాలలో ఒకదానితో ఒకటి కాస్త రిలేషన్ కూడా ఉండచ్చు ఎందుకంటే మా కాలేజ్, క్లాస్ మేట్స్, లెక్చరర్స్, విజయవాడ ఇవి అన్నీ ఏమీ మారవు కదా. సరేనండి త్వరలో మరో టపాలో కలుద్దాం.

మొత్తం చదవండి

నేనూ .. బ్రిటానియా ..

అసలు చిరుతిళ్ళనూ, చాక్లెట్లు బిస్కెట్లు లాటి తినుబండారాలనూ ఇష్టపడని పిల్లలు చాలా అరుదుగా ఉంటారేమో. అందుకే 1892 లో 295 రూపాయల పెట్టుబడితో కలకత్తాలో ఒక మూల ప్రారంభమైన ఒక చిన్న బిస్కట్ కంపెనీ నేడు వందకోట్ల టర్నోవర్ దాటడమే కాక ప్రపంచంలోని మొదటి రెండువందల చిన్న కంపెనీలలో ఒకటిగా స్థానం సంపాదించుకుంది. ఇండియాలో నమ్మదగిన బ్రాండ్ల లో రెండవ స్థానాన్ని కూడా కైవసం చేసుకుంది. అయితే ప్రజల్లో ఉన్న నమ్మకాన్ని నిలబెట్టుకునేలా క్వాలిటీ తగ్గకుండా చూసుకోవడం ఒకటే కాక. ఎప్పటికప్పుడు వినూత్నమైన మార్కెటింగ్ పద్దతులతో మారుతున్న ప్రజల అభిరుచులకు తగిన విధంగా మార్పులు చేర్పులతో ముందుకు  వెళ్ళడం కూడా ఈ కంపెనీ ఇంకా హాట్ ఫేవరిట్ గా నిలబడడానికి ఒక ముఖ్య కారణం. "Eat healthy, think better" లాంటి క్యాప్షన్స్ తెలియకుండా సృష్టించే ప్రభావం అంతా ఇంతా కాదు.

నా దృష్టిలో బిస్కట్ అంటే బ్రిటానియానే.. పార్లేకు కూడా చాలా మంది  అభిమానులు ఉన్నా (ఈ మధ్యే గమనించిన విషయం ఏమిటంటే సౌత్ ఇండియాలో బ్రిటానియా నార్త్ లో పార్లేకి ఎక్కువ మార్కెట్ ఉందట, లెక్కల్తో నిరూపించలేను కానీ నాకు తెలిసిన నార్త్ ఇండియా ఫ్రెండ్స్ ని గమనిస్తే అర్ధమైన విషయం ఇది.) న్యూట్రిన్, హార్లిక్స్, సన్ ఫీస్ట్ లాటి ఉత్పత్తులు ఎన్ని ఉన్నా నాకు ఎందుకో బ్రిటానియా బిస్కట్లకు ఉన్న రుచి మరి వేటికీ రాదు అనిపిస్తుంది. నా మొదటి పరిచయం మిల్క్ బికీస్ తోనే ఇప్పుడు దాని కవర్ పై అన్నిరంగులు నింపేసి డిజైన్ చేసినా అప్పట్లో కేవలం కుంకుమ మరియూ తెలుపు రంగులతో వెడల్పాటి భాగం అంతా పెద్ద అక్షరాలతో బ్రిటానియా అనే పేరు ప్రింట్ చేసి మిగిలిన వివరాలను నల్లని అక్షరాలతో సన్నని పక్క భాగాలలో ప్రింట్ చేసి వచ్చే బిస్కట్ ప్యాకెట్ చూడగానే నోరూరేది.

ఇక ఈ పక్క ఫోటోలో చూపించినట్లు బిస్కట్ అంచు వెంబడి పూలూ మధ్యలో ఎలివేటెడ్ ఫాంట్ లో బ్రిటానియా అనే ఆంగ్ల అక్షరాలు మహా అద్భుతంగా అనిపించేది. నిజం చెప్పద్దూ ఈ బిస్కట్ తినడం ఒక కళ :-) హడావిడిగా మొత్తం బిస్కట్ అలా నోట్లో కొరికేసి నమిలేస్తే మజా ఉండదు. ఇప్పుడంటే ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ వాళ్ళతో ప్రతి బైట్ నీ ఎంజాయ్ చేస్తూ తినండి అని చెప్పించుకోవాల్సి వస్తుంది కానీ చిన్నతనంలో ఏ కోర్సులు లేకుండానే అలా తినే వాడ్ని. ముందుగా నాలుగు వైపులా అంచు వెంబడి ఉన్న పూలను కొంచెం కొంచెం కొరికి చప్పరిస్తూ తినేసే వాడ్ని, ఆపై చదును గా ఉన్న బిస్కట్ పై దాడి చేసి చాలా శ్రద్దగా అక్షరాలు ఏమాత్రం డ్యామేజ్ అవకుండా భద్రంగా మిగతా బిస్కట్ అంతా తినేసిన తర్వాత చివరగా ఒక్కో అక్షరం అలా మెల్లగా కొరికి చప్పరిస్తుంటే ఆహా ఆ మజానే వేరు.  ఇప్పుడు ఎన్ని కేకులూ బిస్కట్లు తిన్నా అంత ఆనందం రాదు. ఇప్పుడు అసలు ఆ రూపమే మార్చేశాడు. కవర్ పై రంగులు ఒంపేశాడు బిస్కట్ పై అక్షరాలను తీసేసి గళ్ళను పెట్టాడు, ఇప్పుడే బాగుందోయ్ టీ లో ముంచుకున్నపుడు విరగ కుండా ఉంటుంది ఈ కొత్త డిజైన్ వల్ల అని ఎవరో అంటే విన్నాను మరి నాలాగా అస్వాదిస్తూ తినేవాళ్ళ పరిస్థితి ఏమిటో ఎవరూ ఆలోచించలేదల్లే ఉంది. అన్నట్లు ఇంకో విషయం అండోయ్ డిజైన్ లో ఎన్ని మారినా బిస్కట్ అడుగున డిజైన్ మాత్రం అప్పటికీ ఇప్పటికీ అన్ని రకాల బిస్కట్స్ అడుగునా ఒకే రకమైన డిజైన్ ఉంటుంది, మరి దాని వెనక కథ ఏమిటో !

మిల్క్ బికీస్ తర్వాత నాకు బాగా ఇష్టమైనవి చిన్న బిస్కట్లు. పావలా సైజులో మిల్క్ బికీస్ మందంలో B అనే అక్షరం తో ఉండే చిన్న చిన్న బిస్కట్లు పెద్ద పెద్ద అల్యూమినియం డబ్బాల్లో వచ్చేవి అవి కేజీల్లెక్కలో సరుకులతో పాటు కొని తెచ్చుకుని ఇంట్లో సీసాల్లో నింపుకుని అప్పుడు కొన్ని అప్పుడుకొన్ని అలా తింటుండడం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. ఇప్పుడు ఇవి అస్సలు రావడం లేదనుకుంటాను. వాటి తర్వాత నాకు బాగా ఇష్టమైన బిస్కట్స్ bourban. నాకు చాక్లెట్ ఫ్లేవర్ అంతగా నచ్చదు కాని ఈ బిస్కట్ విషయం లో మాత్రం ప్రత్యేకం. బిస్కట్ అంతా చాక్లెట్ ప్లేవర్ మధ్యలో జ్యూసీ క్రీమ్, ఇక బిస్కట్ పైన నక్షత్రాల్లా మెరిసే పంచదార పలుకులు. ఆహా తలచుకుంటేనే నోరూరుతుందంటే నమ్మండి. క్రీమ్ బిస్కట్స్ కూడా ప్రత్యేకంగా తినాలి :-) కొన్ని బిస్కట్స్ ఏమో రెండూ కలిపి కొంచెం కొంచెం కొరికి తిన్నా. కనీసం సగం ప్యాకెట్ అయినా రెండు బిస్కట్స్ ని వేరు చేసి ముందు క్రీమ్ అంతా నాలుక పై కరిగించేసి ఆ రుచి ఆస్వాదిస్తూ ఆపై ఒట్టి బిస్కట్ తినేయాలనమాట :-)

వీటి తర్వాత నచ్చేవి లిటిల్ హార్ట్స్, "ప్రేమించుకుందాం రా" సినిమా దర్శకుడి పుణ్యమా అని వీటి గిరాకీ మరింత పెరిగింది అనుకుంటాను ఇవి కూడా మంచి హార్ట్ షేప్ లో ఫ్లఫ్ఫీగా ఉండి రుచిగా ఉంటాయి. వీటి తర్వాత 50-50 రుచి కూడా అమోఘం. వాటిలో మసాలా ప్లేవర్స్ అంతగా నాకు నచ్చలేదు కానీ మొదట వచ్చిన ప్లెయిన్ నాకు ఇప్పటికీ ఇష్టమే.. వీటి తర్వాత మ్యారీ నాకు అంతగా నచ్చదు కేవలం విటా మ్యారీ మాత్రమే కాస్త కర కర లాడుతూ బాగుంటుంది మిగతావి అంత బాగోవు. ఆ తర్వాత వచ్చిన వాటిలో "గుడ్ డే" ప్రస్తుతం నేను కొనాల్సి వస్తే మొదట వెతికే బిస్కట్స్ ఇవే... క్యాషూ ఫ్లేవర్ మాత్రమే అని వచ్చే బిస్కట్స్ మధ్య ప్రతి బిస్కట్ లోనూ జీడి పప్పుకనిపించేలా జాగ్రత్త తీసుకుని అదే కమర్షియల్స్ కు వాడుకుని మాంచి పేరు సంపాదించాడు ఈ బ్రాండ్ తో. ఇక వీళ్ళ బార్బన్ తప్ప మిగతా క్రీం బిస్కట్స్ (ట్రీట్ సిరీస్) నేను అంతగా తినలేదు పెద్దగా ఆకట్టుకోలేదనే చెప్పాలి. ఇంకా వీరి ఫ్రూట్ కేక్స్ కూడా నాకు అంతగా నచ్చవు, కానీ ప్రయాణాలలో భోజనానికి సమయం లేనపుడు రక్షిస్తుంటాయి. ఇంకా ప్రస్తుతం వస్తున్న మల్టీ గ్రెయిన్ న్యూట్రీ ఛాయిస్ బిస్కట్స్ కూడా బాగానే ఉంటున్నాయి ఊరికే విరిగిపోవడం కాస్త ఇబ్బందైనా ఆరోగ్యం రుచి దృష్ట్యా అది పెద్ద అవరోధం అనిపించలేదు. వందేళ్ళకు మించిన చరిత్ర ఉన్న వీరి ప్రోడక్ట్స్ లో నేను స్పృశించిన వెరైటీలు కొన్నే అయి ఉండవచ్చు, కానీ ఇవి నాకు తెలిసినా నచ్చినా వెరైటీలు.

నా బ్రిటానియా అభిమానానికి మచ్చుతునకలు కొన్ని ఏమిటంటే.. బ్రిటానియా యాడ్స్ లో చివర్న వచ్చే "టింగ్‍టింగ్‍టిటింగ్" అనే టోన్ ప్రస్తుతం నా మెసేజ్ రింగ్ టోన్ :-) అది మీకు కావాలంటే ఇక్కడ నొక్కి డౌన్లోడ్ చేసుకోవచ్చు. నాకు బెంగళూరు లో ఉద్యోగం వచ్చిన కొత్తలో పాత ఎఇర్ పోర్ట్ రోడ్ లోని గోల్డెన్ టవర్స్ లో ఉండేది మా ఆఫీస్. మొదటి రోజు ఆఫీస్ దగ్గరపడే కొద్దీ ఆటోలో ఉన్న నా దృష్టిని మా ఆఫీస్ బోర్డ్ కన్నా ఆ పక్కనే ఉన్న బ్రిటానియా బోర్డ్ అత్యంత ఆకర్షించింది. తెల్లని బోర్డ్ పై మెరూన్ అక్షరాలతో బ్రిటానియా అనే పేరు మా ఆఫీస్ పక్కనే చూసి మనసు పులకించి పొయింది. ఓ క్షణం "ఆహా మధ్యాహ్నాలు రోజూ అన్నం మానేసి వీళ్ళ ఫ్యాక్టరీకి వెళ్ళి వేడి వేడి బిస్కట్లు ఓవెన్ లోనుండి డైరెక్ట్ గా తీసుకుని తినచ్చేమో" అని సినిమాస్కోప్ లో కలలు కన్నాను కానీ ఒకసారి లోపలికి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించి భంగపడి ఆ ఆలోచనను విరమించుకున్నాను :-) ఈ మధ్యనే మళ్ళీ వాళ్ళ వెబ్ సైట్ ద్వారా "మీ ఫ్యాక్టరీ లో వేల కొలదీ బిస్కట్లు ఎలా తయారు చేస్తారో చూడాలని ఉంది ఎలా చూడాలీ" అని అడుగుతూ మెయిల్ రాశాను, "త్వరలో మీకు జవాబిస్తాం" అని వెంటనే రిప్లై ఇచ్చారు కాని ఆ తర్వాత మళ్ళీ సౌండ్ లేదు. ఒకవేళ వెళ్ళడం కుదిరితే ఫోటోలకు అనుమతిస్తే ఆ విశేషాలను మరో టపాలో రాస్తాను. అంతవరకూ మాంచి కరకరలాడే గుడ్ డే బిస్కట్స్ తో "హవ్ ఎ గుడ్ డే" :-)

మొత్తం చదవండి

Happy to Help - ఛా! నిజమా!!

ఈ వీడియో చూశారా అందులో మొదటి ప్రకటన చూసి "how cute!!" అని అనుకోని వారు ఉండరేమో కదా. చక్కని క్రియేటివిటీతో ఎంతో శ్రద్దగా తయారు చేసిన ప్రకటన. నాకు నచ్చిన వాణిజ్య ప్రకటనల్లో ఇది ఒకటి. హచ్ కుక్క పిల్ల ’పగ్’ సృష్టించిన ప్రభంజనం ఇంతా అంతా కాదు కదా... దానినే ఉపయోగించి వోడాఫోన్ కు ఈ ప్రకటన రూపొందించిన వారెవరో కానీ వారిని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేను. దీని తర్వాత ఇప్పుడు తనకు తానుగా ఏ ఫేమస్ హీరోకూ తీసిపోనంత పేరు సంపాదించుకున్న zozo పాత్రలతో రూపొందించిన వోడాఫోన్ ప్రతి ప్రకటనా ఆ యాడ్ మేకర్  క్రియేటివిటీ కి అద్దం పడుతుంది. నేను గత మేలో ఇండియా వచ్చినపుడు ఏ ఫోన్ నంబర్ తీసుకోవాలా అని ఆలోచించి ఈ ప్రకటనలు గుర్తొచ్చి "ప్రకటనల మీదే అంత శ్రద్ద పెట్టిన వారు సర్వీస్ మీద కనీసం యాభై శాతమన్నా శ్రద్ద పెట్టి ఉండరా" అని అనుకుని వొడాఫోన్ తీసుకున్నాను. నాకు అనుకూలంగా ఉన్న STD, SMS తారీఫ్ ప్లాన్ లు కూడా ఒక కారణం అనుకోండి. ఆ క్షణం లో ఓ పక్కనుండి zozo బొమ్మ "వెర్రి వెధవ మమ్మల్ని చూసి బుట్టలో పడ్డాడు ఇక వీడి పనైపోయిందే" అనుకుంటూ చేసిన వికటాట్టహాసం నా చెవుల బడకుండా ఏ శక్తి అడ్డుకుందో ఏమో కానీ వేడి వేడి ముద్దపప్పులో కాలేశాను అన్న విషయం తర్వాత తెలిసింది.

అదేమిటో పొలిమేరల్లోనూ, ఊరి బయట హైవేస్ మీదా ఉన్నంత సిగ్నల్ స్ట్రెంత్ సిటీల్లోనూ ఇంట్లోనూ ఆఫీసుల్లోనూ ఉండి చావదు. సరే కొన్ని కావాలంటే కొన్ని వదులుకోవాలిగా మరి చీప్ గా ఇస్తున్నపుడు ఇలాటివి భరించాలి లే అని వదిలేశాను. సిగ్నల్ సంగతి పక్కన పెడితే నేషనల్, ఇంటర్నేషనల్, లోకల్ ఏ కాల్ చేసినా కూడా 30 నిముషాలు దాటనివ్వడు. సరిగ్గా ఇరవైతొమ్మిది నిముషాల యాభైఏడు సెకన్లకు కట్ చేసి పడేస్తాడు. మంచి ఫ్లోలో సాగుతున్న సంభాషణ మధ్య ఈ అంతరాయం చాలా చిరాకు కలిగిస్తుంది, ఈ సరికే దీనికి కూడా అలవాటు పడిపోయాను అనుకోండి. ఒకోసారి లైన్ కలవదు నంబరు బిజీ అనో నాట్ ఇన్ కవరేజ్ ఏరియా అనో వస్తుంది అవతల వ్యక్తి ఫోన్ పట్టుకుని మనకోసమే ఎదురుచూస్తున్నారు అని మనకి తెలుసు అయినా వీడి నాటకాలు ఇవి. ఒకోసారి ఉన్నట్లుండి 4-5 నిముషాలు కూడా గడవక ముందే చెవులు చిల్లులు పడేలా పెద్ద శబ్దం వచ్చి కాల్ కట్ అయిపోతుంది. నాకైతే ఆ సమయంలో zozo బొమ్మ ఒక ఎర్రడబ్బా పై కూచుని నా వైపే చూస్తూ "అచ్చికిచ్చి.. అచ్చికిచ్చి.. అయ్యిందా అబ్బాయిగారి పని యిహ్హిహిహిహి..." అని గేలిచేస్తూ నవ్వుతున్నట్లు కనిపిస్తుంది (అచ్చంగా ఈ కింది వీడియోలో చూపించినట్లు). ఇంక కాల్స్ రద్దీ ఎక్కువ ఉండే సమయంలో మాట్లాడాలంటే గగనమే, లైన్స్ దొరకక పోవడం ఒక ఎత్తైతే కలిసినా చిత్రమైన శబ్దాలు కొండకచో అవతలి మనిషి గొంతు రోబోట్ గొంతులా వినపడటం జరుగుతుంటుంది.

సరే ఇన్ని జరిగుతున్నా మనకి కాస్త సహనం పాళ్ళు ఎక్కువే కనుక భరిస్తూ వచ్చాను. ఓ వారం క్రితం ఉన్నట్లుండి నో యాక్సెస్ అని ఫోన్ లో నెట్వర్క్ రిజిస్టర్ అవడం మానేసింది. ఫోన్ లో ఏ విధమైన సమస్య లేదని నిర్ధారించుకుని కాసేపు మాన్యువల్ ఆటోమాటిక్ మధ్య మారుస్తూ ఎలాగో మళ్ళీ సాధించాను. ఒక రెండ్రోజుల క్రితం మళ్ళీ పోయింది ఈ సారి ఎంత ప్రయత్నించినా రాలేదు. సరే ఒక సారి ప్రకటన గుర్తుతెచ్చుకుని హ్యాపీ అట కదా చూద్దాం అని కాల్ చేస్తే  సంతోషం సంగతి దేవుడెరుగు కనీసం తీరిగ్గా సమస్య ఏంటో విని సలహా ఇద్దాం అనే ఆసక్తి ఏమాత్రం కనిపించలేదు. ఎప్పుడు ఫోన్ పెట్టేద్దామా అని ఎదురు చూస్తున్నట్లు అనిపించింది. సరే ఆవిడ సలహాలు నోట్ చేసుకుని అవన్నీ పాటించి అయినా ఉపయోగం లేదని ఇంకోసారి కాల్ చేస్తే ఈవిడ ఒక పదినిముషాలు సతాయించి "ఈ జిడ్డుగాడు వదిలే లా లేడు" అనుకుని కంప్లైంట్ రిజస్టర్ చేసి కంప్లైంట్ నంబర్ SMS వస్తుంది అని చెప్పింది. నాకు తిక్క నషాలానికంటింది, "నెట్వర్క్ లేదు మొర్రో అంటే sms" ఎలా వస్తుంది అని అడిగా.. "నెట్వర్క్ వచ్చిన తర్వాత వస్తుంది" అంది, నేను "నెట్వర్క్ వచ్చిన తర్వాత కంప్లైంట్ నంబర్ నాకెందుకు నాలుక గీసుకోడానికి కూడా పనికి రాదు" అంటే సరే మీకు ఇప్పుడే ఇస్తాను ఉండండి అని కాసేపు హోల్డ్ లో పెట్టి ఫైనల్ గా ఇచ్చింది. ఆ తర్వాత ఆ నంబర్ పట్టుకుని మళ్ళీ కాల్ చేసి ఎస్కలేట్ చేయిస్తే ఒక గంటకు నెట్వర్క్ వచ్చింది, వీళ్ళు సాయం చేసే విథానం ఇది.

అక్కడితో కథ సుఖాంతమైతే ఈ టపా ఉండేది కాదు. నిన్నటి నుండి నేను ఏ నంబర్ కు కాల్ చేసినా చేసిన ప్రతిసారి "మీ ఐడి ప్రూఫ్, అడ్రస్ ప్రూఫ్, అప్లికేషన్ ఏదైనా వొడాఫోన్ స్టోర్ లో ఇవ్వడానికి ఆఖరి రోజు" అంటూ మెసేజ్ వస్తుంది, నిన్న ఇదే విషయమై ఒక sms కూడా వచ్చింది. సరే సంగంతేంటి గురూ అని రాత్రి మళ్ళీ కాల్ చేశాను, ఇతను మరో ఖంగారు కనకయ్య బట్టీ పట్టిన నాలుగుముక్కలు  లొడ లొడ మంటూ కక్కేయడమే కానీ అసలు నే చెప్పేది వినే తీరికే లేదు. పోని ఆ దిక్కుమాలిన స్టోర్ ఎక్కడ ఉందో చెప్పరా బాబు అని అడిగితే, నేను కమ్మన హళ్ళి లో ఉందేమో చూడరా నాయనా అంటే తను ఒన్లీ ఇన్ సిటీస్ సార్ హళ్ళి పల్లి ల్లో ఉండదు సారు బీటీయమ్ కోరమంగళ అంటూ నాకు పాతిక కి.మి. దూరంలో ఉన్న ప్రదేశాలు చెప్పాడు. సరే ఎలాగైతేనేం రాత్రి వాళ్ళ వెబ్సైట్ స్టోర్ లొకేటర్ లో ఓ స్టోర్ అడ్రస్ పట్టుకుని నా అలవాటుకు విరుద్దంగా కాస్త ఉదయాన్నే నిద్ర లేచి పదిగంటలకు స్టోర్ కి వెళితే అది మూసేసి ఉంది. పదకొండు గంటలకు తెరుస్తారుట పోనీ డాక్యుమెంట్స్ ఏ కదా ఎక్కడైనా డ్రాప్ చేయచ్చా అంటే ఆ వీలు లేదు. కనీసం స్టోర్ ఫోన్ నంబరు వెబ్సైట్ లో లేదు అక్కడ టైమింగ్స్ కూడా లిస్ట్ చేసి చావలేదు. మళ్ళీ ఈసురోమంటూ కాళ్ళీడ్చుకుంటూ సాయంత్రం వెళ్ళాలి. ఈ సారి ఏ టీబ్రేకో అని మళ్ళీ మూసేస్తారేమో అలా చేస్తే తలుపులు పగలగొట్టి లోపలేసి వచ్చేస్తా అంత చిరాకు గా ఉంది వీళ్ల సర్వీసు మీద.

అవండీ నా సినిమా కష్టాలు ప్రీపెయిడ్ ఫోన్ గత జూన్ లో నేను తీసుకునేప్పుడే అన్ని ప్రూఫ్ లు ఇచ్చి కొన్న కొట్లో "అన్నీ జాగ్రత్త గా పంపించరా" అని పది సార్లు చెప్పినా ఉపయోగం లేక అవన్నీ పోగొట్టుకుని ఇలా మళ్ళీ కస్టమర్స్ ని టార్చర్ చేస్తున్న వీళ్ళనేం అనాలి. కాకపోతే ఆన్లైన్ రిచార్జ్ ఫెసిలిటీ, చవకగా దొరికే std & sms ప్లాన్లకు తోడు మళ్ళీ ఇపుడు అందరికీ కొత్త నంబరు ఎక్కడ చెప్తాం అనే బండెడు బద్దకం పుణ్యమా అని ఈ టార్చర్ అంతా అవలీలగా భరించేస్తున్నాను.

మొత్తం చదవండి

తన దాకా వస్తే !!

అవి ఇంజనీరింగ్ మూడవ సంవత్సరం చదువుతూ ఇండస్ట్రియల్ టూర్ పేరుతో దేశాటన చేస్తున్న రోజులు. ఓ డిశంబరు తెల్లవారు ఝామున డిల్లీలో మంచుకు వణుకుతూనే ఆగ్రా వెళ్ళడానికి గాను అందరం టూరిస్ట్ బస్సు ఎక్కాం. మేమేదో ముందు వచ్చాం అని సంబరపడిపోయాం కానీ ఆ సరికే ముందు సీట్లు ఆక్రమించిన వారిని చూసి నిరాశగా చివరి సీట్లలో కూర్చున్నాం. నాది క్లాసులో అయినా బస్సులో అయినా చివరి సీటే కనుక లాస్ట్ ఐదు సీట్ల వరుసలో ఓ పక్కగా సర్దుకున్నాను. నా ముందు సీట్ లో ఒకడు నిర్మొహమాటంగా సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు. ప్రశాంతమైన ఉదయపు తాజాదనాన్ని హరిస్తూ మనవాడు యధేచ్చగా బస్సంతా సిగరెట్ పొగ తో  నింపేస్తున్నాడు, అసలే చలికి కిటికీ తలుపులు మూసి ఉన్నాయేమో మా అందరికీ మరింత చిరాకు వచ్చింది. అంతలో మాలోనే ఒకడికి మరీ ఒళ్ళుమండి ఆవేశంగా లేచి "you are not supposed to smoke inside the bus" అని అంటూ చాలా కరుకుగా చెప్పాడు. అతను ఓ క్షణం అవాక్కై నువ్వు అంతలా అరవడం ఏమీ బాలేదు బాసు మెల్లగా చెప్పి ఉండాల్సింది అని సిగరెట్ బయట పారేశాడు.

ఇక మాకు మాట్లాడుకోడానికి ఒక టాపిక్ దొరికింది, మనిషిని చూస్తే చదువుకున్న వాడిలాగే కనపడుతున్నాడు కానీ పక్కా నార్త్ ఇండియన్ ఫేస్ కట్, బొత్తిగా సౌత్ ఇండియా మొహం కూడా చూసినవాడ్లా కనిపించలేదు. ఇక మేము రెచ్చిపోయి "తప్పేలా మొహం వేస్కుని ఎలా ఉన్నాడో చూడు ఈడి ఎంకమ్మా సిగరెట్ కాల్చింది కాకుండా మెల్లగా చెప్పాలంట" అని మొదలెట్టి, "వాష్ బేసిన్ లో చేపలు పట్టే వాడి మొహం వాడూనూ" అని, "పండు పడేసి తొక్కతినే తిక్క సన్నాసి" అనీ జంధ్యాల గారిని గుర్తు చేసుకుని ఇష్టం వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టేశాం. ఇంచు మించు వాడ్ని విలన్ గా పెట్టి ఒక సినిమా తీసినంత పని చేశాం. ఒక రెండు గంటలు ఇలా గడిపేశాం, అంటే గుర్తొచ్చినపుడల్లా వీడ్ని తెలుగులో తిడుతూన్నా మిగతా ఎంటర్ టైన్మెంట్ కూడా ఉంది లెండి.

రెండు గంటల తర్వాత బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేయడం కోసం బస్సు ఒక హోటల్ ముందు ఆపాడు. ఇంతలో మా సిగరెట్ బాబు పక్కనే కూర్చున్న మా క్లాస్మేట్ పరుగున వచ్చి "బాబు అలా రెచ్చిపోతున్నారెంట్రా" అని అడిగాడు మేం వెంటనే "ఏమైంది బాసు వాడికెలాగు తెలుగు రాదుగా" అని ధీమా వ్యక్తం చేశాం. దానికి మావాడు "ఆయన తాజ్ గ్రూప్ ఆఫ్ హోటల్స్ లో ట్రాన్సిలేటర్ గా పని చేస్తాడుట ఒక ఇరవై భాషల వరకూ వచ్చని చెప్పాడు నాతో చక్కగా తెలుగులో మాట్లాడాడు, మీ మాటలు స్పష్టంగా అర్ధమై నవ్వుకుంటున్నాడు.." అని బాంబు పేల్చాడు. మేం ఒకరి మొహాలు ఒకరం చూసుకుని ఒక్క క్షణం ఖంగుతిన్నా, పోన్లే ఈ వయసులో కాకపోతే ఇంకెపుడు చేస్తాం అల్లరి అనుకుని ష్ గప్ చుప్ అని బస్సెక్కేశాం. ఆ తర్వాత బుద్దిగా ఉన్నామని వేరే చెప్పాలా :-)

కట్ చేస్తే (రక్తం వచ్చుద్ది అంటారా, మీరు వి.వి. వినాయక్ సినిమాలు చూట్టం కాస్త తగ్గించాలి మరి :-) మన కథ లో సీన్ కట్ చేస్తే అండీ బాబు. నేను ఇంజనీరింగ్ ముగించుకుని ఉద్యోగ వేటలో పడిన కొత్తలో ఓ ఇంటర్వ్యూ అటెండ్ అవడానికి ఢిల్లీ వెళ్ళాను. ఇంటర్వ్యూకి సంభందించిన ఙ్ఞాపకాలు మరో టపాలో రాస్తాను. సరే ఇంటర్వ్యూ ముగించుకుని తిరుగు టపాలో రైలెక్కి రిజర్వేషన్ కంపార్ట్ మెంట్ లో ఠీవీగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చున్నాను. ఇంతలో కిటికీ దగ్గరికి ఒక పెద్ద తెలుగు గుంపు వచ్చింది, ట్రైన్ ఎక్కిందేమో ఒక 10th class కుర్రాడు ప్లస్  వాళ్ళ మామ్మ గారు కానీ వచ్చిన బెటాలియన్ మాత్రం ఒక పది మందికి తక్కువ కాకుండా ఉంది. అందులో ఓ ఆంటీ ఉన్నారు ఆవిడ్ని అందరూ భలే చలాకీ అని పొగుడుతుంటారు అనుకుంటా, ఆవిడ ప్రతాపం చూపడానికి నన్ను ఎన్నుకున్నారు. అందరూ తెలుగులో మాట్లాడు కుంటున్నారు.

మరి నేను తెలుగు వాడిలా కనపడలేదో లేకా చుట్టూ ఉన్న జనాన్ని చూసుకుని నేను ఒంటరిగాడ్నికదా ఏం మాట్లాడలేడులే అనుకుందో ఏమో కానీ నన్ను ఒకరేంజిలో ఆడుకోడం మొదలెట్టింది. డ్రెస్సింగ్ నుండి హెయిర్ కట్ వరకూ, తెలుగు వాడై ఉంటాడా, అసలు ఢిల్లీ ఎందుకు వచ్చాడు, ఇక్కడ వాడే అయి ఉంటాడా, మన రైలు ఎందుకు ఎక్కాడో, మనం మాట్లాడేది అర్ధమవుతున్నట్లు లేదులే అనుకుని ఆపై ఇష్టమొచ్చిన కామెంట్లు చేశారు. కొన్ని కామెంట్లు నవ్వు తెప్పిస్తున్నా ఇటువంటి పరిస్థితిలో ఎంత ఇబ్బంది గా ఉంటుందో ప్రత్యక్షంగా అనుభవం లోకి వచ్చింది. పోనీ వాళ్ళతో తెలుగులో మాట్లాడుదామా అంటే మొహమాటం. అప్పటి వరకూ భరించాను కదా ఎదవనైపోతానేమో అని జంకు, ఏం చేయాలో తెలియక బూట్లు కేసి చూసుకుంటుంటే తను "ఏంట్రా బూట్లు చూసుకుంటున్నాడు కొత్తగా కొన్నాడేమో ఆహా ఆ చూపు చూడండ్రా.." ఇలాటి కామెంట్లతో తను నన్ను మహా ఇబ్బంది పెట్టేశారంటే నమ్మండి. ఆ క్షణంలో మా అల్లరి గుర్తొచ్చి అంత సహనంగా ఉన్న అతనికి మనసులోనే థ్యాంక్స్ చెప్పుకున్నాను. మేం వాడ్ని తిట్టిన తిట్ల ముందు ఈ కామెంట్లు ఏ మూలకీ రావనుకోండి. మొత్తానికి ఆవిడ్ని అలా సస్పెన్స్ లోనే ఉంచేశాను. తర్వాత ఆ మామ్మ గారితో కుర్రాడితో తెలుగులో మాటాడినపుడు కుర్రాడు సారీ చెప్తే ఇద్దరం నవ్వేసుకున్నాం అనుకోండి.

మొత్తం మీద మన భాష తెలిసి ఉండక పోవచ్చులే అని తప్పుడు అంచనా వేసిన రెండు సంఘటనల్లో నే ఇరుక్కుపోయిన సంధర్భాలు అవీ, మీరూ ఇటువంటి సరదా సంఘటనలు పంచుకోండి.

మొత్తం చదవండి

అపుడే ఏడాదైందా !! ఇంకా ఏడాదేనా !!

సరిగ్గా ఏడాది క్రితం ఇదే రోజు 22 జనవరి 2009, మమ్మల్ని అందరిని ఒంటరి వాళ్ళను చేసి అప్పటి వరకూ కొండంత అండగా ఉన్న మా అమ్మ తిరిగి రాని లోకాలకు పయనమయింది. ఈ ఏడాది కాలంలో మేము వేసే ప్రతి అడుగులోనూ తను లేని లోటు స్పష్టంగా తెలుస్తూనే ఉన్నా తన ఆశీస్సులు అనుక్షణం మా వెంట ఉన్నాయన్న నమ్మకం మమ్మల్ని వెన్నుతట్టి ముందుకు నడిపించింది.

గడిచిన ఏడాది గురించి ఓ క్షణం ఆలోచిస్తే "తను మమ్మల్ని వదిలి వెళ్ళి అపుడే ఏడాదైందా నిన్న మొన్ననే మామథ్య తిరిగినట్లు తన  ఙ్ఞాపకాలు సజీవంగా ఉన్నాయే" అనిపిస్తుంది. మరోక్షణం తను లేని లోటు, తన తోడు లేకుండా మేము భారంగా వేసిన అడుగులు, గడిపిన రోజులు గుర్తొస్తే ఇంకా ఒక ఏడాదేనా గడిచింది ఇంకా మరెన్ని రోజులు గడపాలో కదా అని కూడా అనిపిస్తుంది. 

గత వారం రోజులుగా తన ప్రధమ వర్దంతికి ఏర్పాట్లు చేస్తుంటే, ప్రతినిముషం తను ఉంటే ఎటువంటి ఫంక్షన్ కైనా శ్రీకృష్ణుడి సారధ్యంలా హాల్ లో సోఫాలో నిండుగా కదలకుండా కూర్చునే అన్నిపనులు ఎలా ప్లాన్ చేసి నడిపిస్తుంది, తనులేని లోటు ఎంతగా ఉంది అనే ఆలోచనలతో మనసు భారమౌతుంటే, గుండె కరిగి కన్నీటి వరదై ముందుకు ఉరుకుతుంది. సంవత్సరీకం గురించి చెప్పడానికి అమ్మ వాళ్ళ ఆఫీసుకి వెళ్ళిన మా నాన్న గారితో  "మేడమ్ గారు నీతి నిజాయితీలతో ఒక్క పైసా కూడా తీసుకోకుండా నాలుగేళ్ళలో ఎంతోమందికి ఉద్యోగాలిప్పించి అన్నం పెట్టింది సార్, ఆవిడ్ని మేం ఎలా మర్చిపోతాం" అని వాళ్ళంతా ఏక కంఠంతో అనడం వింటుంటే గర్వంతో అదే కన్నీరు ఆనందభాష్పాలుగా మారిపోతుంది.

అమ్మా, నీవెక్కడ ఉన్నా నీ ఆత్మకు సుఖ శాంతులు చేకూరాలనీ,
నీ చల్లని దీవెనలు సదా మా వెన్నంటే ఉండాలనీ కోరుకుంటూ..
నీ ఙ్ఞాపకాలలో, నువు పంచిన ఆత్మీయత లో..
నీ కోసం వెతుకుతూ మేము....

గత ఏడాది నేను అమ్మకు సమర్పించిన అశృనివాళి ఇక్కడ నొక్కి చూడండి.

మొత్తం చదవండి

స్పాములూ - స్కాములూ (Spam & Scam)

ఈ టపా ఎవర్నీ వేలెత్తి చూపడానికి ఉద్దేశించినది కాదు. కేవలం విషయం అందరికి తెలియచేయటానికి మాత్రమే ఉద్దేశించి రాయడమైనది. దయచేసి మీ వ్యాఖ్యలలో సైతం వ్యక్తుల పేర్లను ఉదహరించకండి.

జాల ప్రపంచంలో మీ ఈమెయిల్ ఐడి, ఇంటి అడ్రస్, బ్యాంక్ అక్కౌంట్ నంబర్ లాటి వివరాలు బయల్పరిచే ముందు ఒకటికి పది సార్లు ఆలోచించవలసిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. సాధారణంగా ఈమెయిల్ కన్నా మిగిలిన రెండిటి విషయం లోనూ మరింత జాగ్రత్త అవసరం ఈమెయిల్ ఐడిది ఏముంది అనుకుంటాం, కానీ మీ ఈ మెయిల్ ను మీరు సమర్ధవంతంగా వినియోగించుకోగలుగుతున్నపుడు మాత్రమే అది నిజం. ఈ మెయిల్ ద్వారా జరిగే రక రకాల మోసాల గురించి అవగాహన లేని వారు మీ ఈమెయిల్ సైతం జాగ్రత్తగా కేవలం నమ్మదగిన వ్యక్తులకు మాత్రమే ఇవ్వటం మంచిది. ముందుగా ఆయా వ్యక్తుల అనుమతి తీసుకోకుండా ఒక పెద్ద గ్రూప్ ఈమెయిల్ అందరి ఈమెయిల్ ఐడి లను బయల్పరుస్తూ పంపించడం ప్రోత్సాహకరమైన విషయం కాదు. కావాలనో, ఒక మంచి ఉద్దేశ్యం తోనో, అవగాహనా రాహిత్యం వల్లనో పంపించే ఇటువంటి మెయిల్స్ తరువాత సమస్యగా మిగులుతాయి. విలువైన వ్యక్తుల సమయాన్ని హరించడమే కాక మెయిల్ సర్వర్ల పై అధిక లోడ్ తద్వారా బోలెడు ఎనర్జీ వేస్ట్. 

ఉదాహరణకు మీరు మీ అడ్రస్ బుక్ లోఉన్న అందరికీ ఒక ఈ మెయిల్ పంపిద్దాము అనుకున్నపుడు ’బిసిసి(Bcc)’ ఉపయోగించడం ఉత్తమమైన పద్దతి. దీనివలన మిగిలినవారికి ఎవరెవరికి మెయిల్ పంపబడినదో తెలిసే అవకాశం లేదు అలానే ఇతరుల ఐడి లు ఎవరికి కనిపించనందున స్పామ్ ను నివారించవచ్చు. ముందుగా అందరికీ బిసిసిలో ఈమెయిల్ పంపించి ఫలానా డిస్కషన్ మొదలు పెడదాము అనుకుంటున్నాను మీకు పాల్గొనడం ఇష్టమైతే జవాబివ్వండి అని అడిగి స్పందించిన వారి ఐడి లను బయల్పరుస్తూ అప్పుడు 'To' లో పొందుపరిచి మెయిల్ ఇవ్వడం చాలా మంచి అలవాటు.

అలానే కొందరు ఫార్వర్డ్ చేసే ఈ మెయిల్స్ సైతం వందల సంఖ్యలో ఈమెయిల్ ఐడిలు ఉన్న మెయిల్ ను మరో వందమందికి ఆ ఐడిలతో సహా పంపిస్తారు. ఇది కూడా తీవ్రమైన అసౌకర్యానికి గురి చేస్తుంది మీదే కాక అందరి ఈమెయిల్స్ జాలం లో బయటపడటం వలన స్పామరులకు స్కామరులకు మరింత ఆస్కారమిచ్చినట్లు అవుతుంది. కనుక ఇటువంటి మెయిల్స్ ఫార్వర్డ్ చేసేప్పుడు సైతం Bcc ఉపయోగించండి అలానే మెయిల్ లో ఇదివరకే ఈమెయిల్ ఐడి లు ఉన్న విషయం మీరు గమనిస్తే వాటిని డిలీట్ చేసి పంపించండి. ఇలా అత్యల్ప సమయాన్ని కేటాయించి బాధ్యతాయుతమైన ఈమెయిల్ వినియోగదారులవండి.

సరే ఈ విషయాలు తెలియక పొరపాటున మీ ఐడిని మీకు ఇష్టం లేని ఒక డిస్కషన్ త్రెడ్ లో మీ అనుమతి లేకుండా కలిపారనుకుందాం. డిస్కషన్ టాపిక్ తో వచ్చే మెయిల్స్ రెండు ఉంటే "Please remove my id from this discussion" అంటూ గ్రూప్ అందరికీ పంపించే మెయిల్స్ ఒక ఇరవై వస్తుంటాయ్. ఇటువంటి మెయిల్స్ స్పామింగ్ కు ముఖ్య కారణం. మీకు ఇటువంటి మెయిల్స్ వచ్చినపుడు ఉత్తమమైన పని జవాబివ్వకుండా వదిలేయడం. లేదంటే "reply all" or "అందరికి సమాధానమివ్వు" ఆప్షన్ ఉపయోగించక కేవలం ఎవరైతే మీకు మొదట ఈమెయిల్ పంపారో వారికి మాత్రమే జవాబివ్వడం ఉత్తమమైన పద్దతి. మీకు ఓపిక ఉంటే ఇలాంటి మెయిల్స్ ని మీ మెయిల్ సెట్టింగ్స్ లో ఫిల్టర్ ఆప్షన్ ఉపయోగించి పూర్తిగా నివారించవచ్చు. GMAIL లో నేను ఫిల్టర్ ఉపయోగించి విజయవంతంగా ఇటువంటి మెయిల్స్ ను నిరోధించగలిగాను. మీరు చేయవలసిందల్లా ఆ మెయిల్ యొక్క సబ్జెక్ట్ లైన్ ను కాపీ చేసి ఈ సబ్జెక్ట్ తో ఉన్న మెయిల్స్ ను తొలగించు అని ఫిల్టర్ క్రియేట్ చేయడమే. ప్రతి మెయిల్ సిస్టం ఈ ఆప్షన్ ను ఇస్తుందనే అనుకుంటున్నాను.

అసలు ఈ మెయిల్ ఐడి బయట పెట్టడం గురించి ఇంత టపా అవసరమా అనుకుంటున్నారా అయితే మీ ఈమెయిల్ ఐడి తెలుసుకుని అంచెలంచెలుగా మీ నెట్ బ్యాంకింగ్ ఐడి లను, బ్యాంక్ అకౌంట్ వివరాలను సైబర్ నేరస్తులు ఎలా సంగ్రహిస్తారో తద్వారా మీ డబ్బు ఎలా దోచుకుంటారో సవివరంగా వివరిస్తూ మంచు పల్లకీ గారు ఈ మధ్యే "నైజీరియా టు శ్రీకాకుళం" అంటూ ఒక టపా రాసారు అది ఒక సారి చూడండి. జాల ప్రపంచంలో మీ వ్యక్తిగత వివరాలను కాపాడుకోవలసిన ఆవశ్యకతను ఆ టపా మరింత వివరిస్తుంది.



Photos courtesy www.solarpowerrocks.com, http://sayiamgreen.com/

మొత్తం చదవండి

నేనూ - నా ఇయర్ ఫోన్స్ - ఓ భొగి

పది సంవత్సరాలు ఒక వస్తువు మనతో ఉందంటే దానితో తెలియని అనుభందం ఏదో ఏర్పడి పోతుంది. హఠాత్తుగా ఓ  ఉదయం అది పని చేయడం మానేసిందంటేనో ఇక ఉపయోగించలేక పడేయాల్సి వస్తుందంటేనో మనసు ఒక్క క్షణమైనా విలవిలలాడక ఉండదేమో. అలాటిది మన నిర్లక్ష్యమే దానికి కారణం అయినపుడు ఆ బాధ మరింత ఎక్కువ అవుతుంది. ఆ వస్తువు ఏదైనా విలువ ఎంతైనా ఈ అనుభూతిలో మాత్రం పెద్దగా మార్పుండదు. "ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతి దానిలోనూ జీవం ఉంటుంది ఏ మనిషైనా, వస్తువైనా మనకు ఎపుడు పరిచయమవ్వాలో మనతో ఎంత కాలం కలిసి ఉండాలో అంతా ముందే నిర్ణయింప బడి ఉంటుంది.." అని ఈ మధ్యే చదివిన ’ఆల్కెమిస్ట్’ లో చెప్పినా కూడా ఈ రోజు ఉదయం నిద్ర లేవగానే కాలికింద నలిగి మూడు ముక్కలైన నా సోనీ ఇయర్ ఫోన్స్ ని చూసి "హ్మ్ ఋణం తీరిపోయింది" అని అనుకుని సరిపెట్టుకోలేక పోయాను, కళ్లలో తడి చేరకుండా ఆపలేకపోయాను.

ఇంచుమించు పదేళ్ళ క్రితం నా క్యాసెట్ వాక్మన్ తో వచ్చిన హెడ్ సెట్ అసౌకర్యంగా ఉంది ప్లస్ క్వాలిటీ బాగోలేదు అని ఓ వెయ్యి లోపే దొరికిన ఈ ఇయర్ ఫోన్స్ కొన్నాను. నాకు చిన్నప్పటినుండి సోనీ అంటే అదో విథమైన ఫాసినేషన్ వల్లనో ఏమో తెలియదు కానీ అంతవరకూ వాడి పడేసిన చాలా హెడ్ సెట్స్ కన్నా దీని క్వాలిటీ చాలా బాగుంది అనిపించింది. ఇక అప్పటి నుండి ఇది నా శరీరం లో ఓభాగమై పోయింది. ఆఫీసు లో డెస్క్ టాప్ ఆ తర్వాత ల్యాప్ టాప్ కి కూడా ఇవే వాడేవాడ్ని. కొన్నాళ్ళకి క్యాసెట్ వాక్మెన్ పోయి సిడి ప్లేయర్ తర్వాత యంపీత్రీ సీడీ ప్లేయర్, తర్వాత ఫస్ట్ జెన్ ఐపాడ్, క్రియేటివ్ జెన్, కొత్త ఐపాడ్ ఇలా ఎన్ని ప్లేయర్స్ మారినా ఇయర్ ఫోన్స్ మాత్రం ప్లేయర్ తో వచ్చిన వాటిని పక్కన పడేసి ఇదే వాడేవాడ్ని. అదేంటో తెలియదు ప్లేయర్స్ తో వచ్చిన వాటి కన్నా నాకు ఇందులోనే బాగా వినిపిస్తున్నాయ్ అనిపించేది. నేను ఏ ఊరికి వెళ్తే ఇది కూడా నా వెంట ఆఊరికి ఆ దేశానికి వచ్చేసేది. నా చెవులు కూడా దీనికి బాగా అలవాటయ్యాయి. ఫోన్ తాలూకూ హెడ్ సెట్ కి పావుగంటలో విసుగొచ్చేది కానీ ఇవి పెట్టుకుంటే మాత్రం గంటలు గంటలు పాటలు వింటూ ఆనందంగా గడిపేసే వాడ్ని.

అలాంటి దీన్ని రాత్రి ల్యాప్ టాప్ తో పాటు ఉపయోగించి నిర్లక్ష్యంగా మంచం మీద వదిలేసాననుకుంటా, ఉదయం మంచం దిగేసరికి సరిగా నా కాలికింద పడి బాగుచేయడానికి కూడా వీలులేనంతగా రైట్ ఇయర్ బడ్ మూడు ముక్కలు అయింది. ఎలాగో కష్టపడి అతికించా కానీ పనిచేయడం లేదు ఎడమ బడ్ బాగానే అదే క్లారిటీతో వినిపిస్తుంది కానీ ఇకపై ఉపయోగించడం కష్టమే. నా గోడు విన్న ఓ నేస్తం "దానికో చిన్న శవపేటిక తయారు చేయించి ఓ శాటిన్ రిబ్బను కట్టి దాచిపెట్టుకోరా" అని సలహా ఇచ్చినా, అల్కెమిస్ట్ ఫిలాసఫీలో ఆలోచిస్తే దీనికీ ఓ ఆత్మ ఉంది అది ఇన్ని రోజులు నన్ను అనుసరించి ఉండి, "ఇక వీడు ఎంతకాలమైనా నన్ను ఇలానే సతాయిస్తుంటాడు రెస్ట్ ఇవ్వకుండా" అని అనుకుని, పనికి రాని పాత వస్తువుల్ని భోగి మంటల్లో పడవేసే ఈ భోగి రోజు తనంతట తానే ఇలా పాడైపోయి ముక్తిపొందాలని నిర్ణయించుకుంది అని అనిపిస్తుంది. అంతలోనే ఇన్నాళ్ళు నాతో ఉన్న ఈ హెడ్ ఫోన్ ఇలా పాడై పోవడం వెనుక ఏదైనా bad omen ఉందా అని కూడా అనిపిస్తుంది :-) మీరింకా ’అల్కెమిస్ట్’ చదవకపోతే ఈ విషయాలు వదిలేయండి. 

 హ హ :-) నాకు బొత్తిగా పనిలేదన్న విషయం ఈపాటికే మీరు గ్రహించేసుంటారు. ఏదేమైనా భోగి అనగానే నాకు  గుర్తొచ్చే ఓ చిన్న మ్యూజిక్ బిట్ గురించి చెప్పి ముగిస్తాను. ఇళయరాజా గారు స్వర పరిచిన దళపతి సినిమాలోనిది ఈ బిట్. సినిమాలో  అప్పుడప్పుడు నేపథ్య సంగీతం గా వినిపిస్తుంది క్యాసెట్ లో కూడా వచ్చిందనుకుంటా. లిరిక్ కి పెద్ద ప్రాముఖ్యం లేదు కానీ రాజా బీట్ వినడానికి భలే ఉంటుంది. నేను అప్పుడప్పుడు రివైవ్ అవడానికి ఈ బిట్ వింటుంటాను, లిరిక్ వదిలేసి తాననన తాననన తానానా హొయ్ అని పాడుకుంటూ కూడా ఉంటాను. మీరు ఇక్కడ విని ఆనందించండి. :-) మీకూ మీ కుటుంబానికీ భోగి మరియూ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు :-)

మొత్తం చదవండి

నరసరావుపేట్రియాట్స్ లో నేను.

నరసరావుపేట్రియాట్స్ బ్లాగులో నా పదవ తరగతి జ్ఞాపకాల టపా చదివారా, లేదంటే ఈ క్రింది లింక్ పై నొక్కి చదవండి.

వేణూ శ్రీకాంత్ పదో తరగతి జ్ఞాపకాలు

"మా ఊరు మాకు గొప్ప" అంటూ మొదలు పెట్టి, "రండి చరిత్ర సృష్టిద్దాం" అంటూ ఆహ్వానించి, నరసరావుపేట వాసులకు ఒక వేదిక సృష్టించి, అందరి అనుభవాలను అనుభూతులను ఇలా పంచుకునే అవకాశాన్ని కల్పించిన మా పేట్రియాట్స్ గీతాచార్య, సుజాత లకు ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను.

"మన పేట్రియాట్స్ బ్లాగు కోసం ఏమైనా రాయచ్చుకదా" అంటూ ప్రోత్సహించి, నాకు మళ్ళీ ఒకసారి నాచిన్ననాటి రోజుల్లోకి వెళ్ళి ఆనాటి మధురానుభూతుల్లో విహరించే సదవకాశం కల్పించి, నాచే ఈ టపా రాయించి, ప్రచురించిన సుజాత గారికి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు.

దయచేసి ఆ టపాకు సంబందించిన కామెంట్లు నరసరావుపేట్రియాట్స్ బ్లాగులోనే రాయండి.

మొత్తం చదవండి

క్షుర ’ఖ’ర్మ

తెలుగు భాషలో నాకు నచ్చని ఒకే ఒక పదం క్షవరం. చిన్నప్పటి నుండీ మంగలి చేతిలో హింస భరించ లేక, అలా అని జుట్టుని అలా వదిలేయలేక పడ్డ కష్టాలు నాకూ ఆ దేవుడికే తెలుసు. అసలు మనిషి అనాటమీ గురించి ఎపుడైనా ఆలోచిస్తే ఆహా  దేవుడు ఎంత అద్భుతమైన అర్కిటెక్ట్ అని అనిపిస్తుంటుంది. కానీ అంత గొప్ప ఆర్కిటెక్ట్ కూడా అప్పుడప్పుడూ పప్పులో కాలేస్తాడు అని చెప్పడానికి ఒక ఉదాహరణ జుట్టు. తలలో ఉన్న మెదడు కు దెబ్బ తగలకుండా రక్షణ కోసాం జుట్టును అమర్చాడనుకుందాం సరే బాగుంది. కానీ అది కుషన్ లా కాస్త పెరిగి, ఓ స్టైల్ లో అలా ఉండిపోయేలా ఉంటే ఎంత బాగుండేది. అలాకాకుండా అది జీవితాంతం అలా పెరుగుతూనే ఉండే ఏర్పాటు చేశాడు చూశారా అక్కడే మరి నాకు మండుద్ది. పోని కత్తిరించకుండా వదిలేద్దామా అంటే అడ్డ దిడ్డంగా ఎగిరి మొహం మీద పడటం, చెవుల పైనంతా పెరిగి చిరాకు తెప్పించటం ఇత్యాదిగా దాని నిర్వాకాలు మాటల్లో చెప్పనలవి కాదు. ఇంతేనా అసలు దాని నిర్వహణ కోసం రోజూ కొబ్బరి నూనె సీసానో, శలవురోజుల్లో అయితే ఆముదం సీసానో చేత పట్టుకుని వెంటపడే అమ్మనుండి తప్పించుకోడానికి ఎంత చాక చక్యం కావాలి. పోనీ గుండు గీయించేద్దాం అంటే, అబ్బే అదస్సలు బాగోదు. హు మగవాడిగా పుట్టినందుకు ఈ కష్టాలు భరించక తప్పదు కదా. 

నా చిరాకుకు ఒక మినహాయింపు వాలుజడ, అంటే మరి దాన్ని భరించాల్సింది మనం కాదు కదా :-) అది కూడా ఓ కారణం మినహాయించడానికి. కానీ గుప్పెడు మల్లెలు తురిమిన వాలు జడ నాగుపాములా అలా వయ్యారంగా కదులుతూ ఉంటే ఆ అందం చూడటానికి రెండు కళ్ళూ సరిపోతాయిటండీ... అసలు ఒకప్పటి అమ్మాయిలను చూసి కుళ్ళుకునే వాడ్ని ఎంచక్కా అందమైన వాలు జడ వీళ్ళసొంతం, అదీకాక నెలకోసారి మంగలిచేతికి తలప్పగించి వాడు దానిపై తబలా వాయిస్తూ వాలీబాల్ ఆడుకుంటుంటే భరించాల్సిన అవసరం లేదుకదా అని. ఒకప్పటి అని ఎందుకన్నానంటే పాపం ఇప్పుడు వాళ్ళుకూడా క్రాఫింగ్ చేయించేస్తున్నారు కదా అందుకని. కానీ తర్వాత్తర్వాత చెల్లాయిని చూస్తే అర్ధమైన విషయం ఏమిటయ్యా అంటే వాలుజడ నిర్వహణ కోసం అమ్మాయిలంతా మంగలోడి కన్నా నిరంకుశులు అయిన అమ్మల చేతికి ప్రతిరోజు బుర్ర అప్పగించి నానా హింస భరిస్తారు పాపం :-( అని. వారి సహనానికో వందనం ఇదుగో :-)

అమెరికాలో ఈ బాధ మరింత ఘోరంగా ఉండేది. అక్కడ ఎక్కువగా మెక్సికన్స్ మరియూ చైనీస్ ఈ పని చేసే వారు. వాళ్ళకి ఇంగ్లీష్ లో చెప్పినా సరిగా అర్ధం అయ్యేది కాదు పోని అర్ధం కాలేదు అని మరో సారి అడిగి మనకి ఎలా కావాలో తెలుసుకుంటారా అంటే ఊహూ అదీలేదు. మనం చెప్పిన దానికంతా తలాడించేసి  వాడికి నచ్చిన స్టైల్లో చేసి పంపించేస్తాడు. ఒకసారి ఇలానే నేను ఐదు నిముషాలు జుట్టుపట్టుకుని మరీ చూపించి వివరించాను వాడు బుద్దిగా విని నేఆపగానే ఒక మెషీన్ తీసుకుని వరికోతలు కోసినట్లు జుయ్.య్.య్.మని తలంతా రెండు రౌండ్ లు వేసి రెండే నిముషాల్లో అయిపోయింది ఫో!! అన్నాడు, నాకేం చేయాలో అర్ధంకాక డబ్బులు ఇచ్చి బయటపడ్డాను. ఇక్కడి రేట్లు కూడా మరీ దారుణం రెండు నిముషాలు మిషన్తో చేసే పనికి 13 డాలర్ల ఫీజు పైన రెండు డాలర్ల టిప్పూ వెరసి 15 డాలర్లు ముక్కుపిండి వసూలు చేసేవాడు (ఈసారెళ్తే వాల్ మార్ట్ లో ఓ మూల క్షౌరశాల కూడా పెట్టమని సలహా ఇవ్వాలి). సరే ఇంటికొచ్చి చూస్కుందును కదా తలంతా సగం చీకేసిన తాటి టెంక లా ఒకసగం అంతా క్రాఫ్ చేయని పొడవు జుట్టు రేగిపోయి, మరోసగం క్రాఫింగ్ చేసిన జుట్టు కుదురుగా నున్నగా అణిగిపోయి దర్శనమిచ్చింది. ఆ వికృతరూపాన్ని చూసి ఝడుసుకుని మళ్ళీ వాడి దగ్గరికి వెళ్ళే ధైర్యం చేయలేక వేరే చోటకి వెళ్ళి సరిచేయించుకుని వచ్చాను.

సరే ఇక బెంగుళూరు వచ్చిన మొదట్లో అప్పటికే చాన్నాళ్లవుతుంది, చిరాకుగా ఉంది  అని తప్పనిసరై సెలూన్ వేట మొదలెట్టాను, ఎవర్నడిగినా ఇక్కడే ఇక్కడే అని చెప్తుంటే కాబోలు అనుకుని అలా కాళ్ళరిగేలా ఓ కిలోమీటరు పైనే నడిచి ఏదో ఒక మెన్స్ పార్లర్ అని కనిపిస్తే దాన్లోకి అడుగు పెట్టాను. తలుపు తీసి లోపలికి అడుగు పెట్టానో లేదో చల్లని ఎయిర్ కండిషన్ గాలి, సుమధురమైన రూమ్ ఫ్రెషనర్ ఘుమ ఘుమలు మైమరపించాయి. ఓ క్షణం పరికించి చూస్తే మాంచి టివీ ప్లస్ మ్యూజిక్ సిస్టం, ఒక పక్కగా అక్వేరియం, ఖరీదైన (ఫోటోల్లో చూపించినలాంటి) కుర్చీలు, ఓ మూలగా వాషింగ్ మెషీన్, ప్రతి కుర్చీకీ పక్కన వాళ్ళు కనపడకుండా ఇండివిడ్యువల్ కంపార్ట్ మెంట్స్(కార్పొరేట్ అఫీసుల్లో కూడా ఉండవేమో). కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే లైట్లు, గ్రానైట్ ఫినిషింగ్ తో వాష్ బేసిన్ ప్లాట్‍ఫాం. మొత్తం పోష్ సెటప్ చూస్తే వీర లెవల్ లో వసూల్ చేస్తాడు అనిపించింది ఓ క్షణం వెనక్కితిరిగి చూడకుండా పారిపోదామా అనికూడా అనిపించింది. కానీ అప్పటికే అలసి పోయి ఉండటంతో ఏదోఒకటి లే ఇక ఓపికలేదు అనుకున్నాను.

అంతలో ఓ పక్కనుండి యాప్రాన్ కట్టుకుని చేతిలో ఓ కత్తెర పట్టుకుని మాంచి ఇంగ్లీష్ లో ఒకతను పలకరించాడు. అతన్ని చూసిన వెంటనే ఫక్కుమని నవ్వొచ్చేసింది. కింద ఫోటోలో చూపించినట్లుగా, అంత కాకపోయినా ఇంచుమించు అంత గడ్డం, చెవులవరకూ అంటే సగం పైగా బట్టతల. అతన్ని ఇలాటి మెన్స్ బ్యూటీ పార్లర్ లో పెట్టడం చూసి నవ్వాగలేదు. "నువ్వు అర్జెంట్ గా ఓ విగ్గు కొనుక్కో.. లేదంటే ఈ పనైనా మానేయవోయ్.." అని సలహా ఇద్దాం అనుకున్నాను. చూస్తే తెలుగువాడిలా కనిపించాడు "ఏం పేరోయ్.." అని అడిగా/ దివాకర్ అన్నాడు నాకు ఎందుకో తోటరాముడు గారి దినకర్ ప్లస్ ఏప్రిల్ ఒకటి విడుదల లోని దివాకరం ఇద్దరూ కలిసి గుర్తిచ్చారు. సరే తెలుగు అని తెలిసాక మాట్లాడటం మొదలెట్టాడు.

"అసలు మీకు మీ జుట్టు మీద కానీ మీమీద కానీ శ్రద్ద లేదు సార్... ఇవ్వాళ రేపు జనం ఎలా ఉంటున్నారు ? జిమ్ లని బ్యూటీ పార్లర్ లని ఎంత శ్రద్దగా మెయింటెయిన్ చేస్తున్నారో తెలుసా?. మీరిలా మీగురించే పట్టించుకోకుండా ఉంటే ఎలా సార్?" అన్నాడు. అహా అలాగా "అది సరే ఇంతకీ పట్టించుకోవడం అంటే ఏంటి సార్?" అని అడిగాను. "ఫేషియల్ చేద్దాం సార్, బ్లీచ్ చేద్దాం సార్" అని వాడి దగ్గర ఉన్న సర్వీసులన్నీ మార్కెటింగ్ చేయడం మొదలెట్టాడు. "అలాక్కాదు కానీ ముందు క్రాఫ్ చేసి తగులడు రా బాబు.." అని చెప్తే మొదలెట్టి క్రాఫ్ చేస్తున్నంత సేపు వాగుతూనే ఉన్నాడు. ధ్యాసంతా మిగిలిన సర్వీసులపై ఉంటే ఇక క్షవరం ఎలా చేసుంటాడో మీకు వేరే చెప్పాలా.. అసలే పలచని సిల్కీ హెయిర్ ఆపై వాడు అడ్డదిడ్డంగా కత్తెరతో స్వైర విహారం చేస్తుంటే జుట్టు కుదుళ్ళతో సహా పెరకబడటం తెలుస్తుంది. "ఒరే..ఒరే.. నేను క్షవరం చేయమన్నాను రా జుట్టుపీకమనలేదు.." అని తిట్టేశాను కాస్తేలే సార్ అని కవర్ చేశాడు. ఇక గెడ్డం గీసేప్పుడైతే  సుత్తివీరభద్రరావు గారి తిట్లు గుర్తొచ్చాయ్ "ఇంకోసారి చేయి వణికిందంటే నీ నవరంధ్రాలలోను మైనం కూరతాను కుంకా... గడ్డం చేస్తే సుతారంగా నెమలీక తో నివిరినట్లుండాల్రా దోగుడుపార తో దోకినట్లు కాదు". అని తిట్టేద్దాం అనిపించింది. మొత్తం మీద అన్నీ ముగించి చివరికి 370 బిల్లేశాడు. క్షవరం నా తలకా, నా జేబుకా రా నాయనా అని తిట్టుకుంటూ బిల్లు కట్టి బయటపడ్డాను, అదీ జరిగింది.

మొత్తం చదవండి

(ఇం) కోతి కొమ్మచ్చి

సాహితీలోకం లో నేను ఇంకా పాకడం కూడా రాని పసివాణ్ణి, నేనేదో రాయడం గురించి చెప్తున్నాను అనుకునేరు నే చెప్పేది చదవడం గురించే, ఇక రాయడం సంగతి మీరే అర్ధంచేసుకోండి. యండమూరి గారి నవలల్ని, ఆంగ్ల నవలల్ని మినహాయిస్తే నేను చదివిన పుస్తకాలు ఓ పాతిక ముప్పై మించవు. కాకపోతే అన్నప్రాసన నాడే ఆవకాయ రుచి చూసినట్లుగా నే తెలుగు పుస్తకాలు మొదలు పెట్టిందే ’అమరావతికథలు’ పుస్తకంతో, ఆ తర్వాత నాకున్న అసక్తి వలన అయితేనేమీ, ఓపికవలన అయితేనేమీ వెతికి వెతికి అన్నీ మంచి పుస్తకాలు మాత్రమే చదివాను. అయినా నాకు పుస్తకాలపై సమీక్షలూ పరిచయాలూ రాసే అర్హత లేదనే ఘాట్టి నమ్మకం, అందునా ముళ్ళపూడి వారి పుస్తకం గురించి పరిచయం చేయడం అంటే సూరీడ్ని దివిటీ పట్టుకు చూపించడమన్న మాటే, అన్నమాటేమిటిలే ఉన్న మాటే.. అయినప్పటికీ నాకు బాగా నచ్చేసిన, ప్రతి తెలుగువారి ఇంట ఖచ్చితంగా ఉండాల్సిన (ఇం)కోతికొమ్మచ్చి గురించి నాలుగు మాటలు చెప్పాలని ఈ చిన్ని ప్రయత్నం.

అసలు ఆటోబయోగ్రఫీ కి కోతికొమ్మచ్చి అని పేరు పెట్టాలన్న ఆలోచన రావడమే రమణ గారి చమత్కార శైలికి నిదర్శనం. మొదట నవ్వొచ్చినా వెంటనే ఎంత నిజం అనిపిస్తుంది. ఒకసారి గమనించి చూస్తే మనసు గతంలోకి పయనించినపుడు ఒక క్రమ పద్దతిలో తేదీల వారీగా అసలు ఆలోచించదు అని అర్ధమవుతుంది. చంచలమైన మనసు కోతిలాటిది అది గతమనే చెట్టుపై ఙ్ఞాపకాల కొమ్మలమీద ఒకదాని మీదనుండి ఇంకో దాని మీదకు దూకుతూ కోతికొమ్మచ్చి ఆట ఆడేసుకుంటుంది కదా, రమణగారు ఎంతబాగా చెప్పారు అని అనుకుంటాం. అసలు ఈ పేరు పెట్టడం తోనే రమణ గారు జీవితాన్ని చూసే దృక్కోణం ఎలా ఉంటుందో మనకి ఒక అవగాహన తెప్పించేస్తారు. మొదటి భాగమైన కోతికొమ్మచ్చిలో ఎక్కువగా బాల్యం, ఇష్టంగా చూసిన ఆకలి కష్టాలు, స్నేహాలు, పెళ్ళికబుర్లు, రచనా వ్యాసంగం, పత్రికలో ఉద్యోగం లాటి వివరాలు గుప్పించి చివరికి ఆంధ్రపత్రిక లో ఉద్యోగానికి ఫ్రీలాన్స్ జర్నలిస్ట్ గా రెండో రాజీనామా చేయడంతో ముగించారు. ఇంతకూ మీరా మొదటిభాగం చదివారా ? లేదంటే ముందు మీ కంప్యూటర్ కట్టేసి వెళ్ళి కోతికొమ్మచ్చి కొని తెచ్చుకుని చదివేసి తర్వాత ఈ టపా తెరవండి.

ఇక రెండో భాగం మొదలుపెట్టడమే "రెండో రాజీనామాతో సంపాదన కుళాయిధార సన్నబడింది.." అంటూ మొదలుపెట్టి నిరుద్యోగిగా పొట్టకూటికోసం చేసిన అనువాదాలు, సాధించిన విజయాలు, "నావల్ల కాదు.. నే సినిమా రంగానికి పనికి రాను" అనుకుంటూనే పెద్దల ప్రోత్సాహంతో అడుగుపెట్టిన సినీరంగ విశేషాలు, అక్కడ అందుకున్న సత్కారాలు, ఛీత్కారాలు, అభిమానాలు, అవహేళనలు గురించి చెప్తారు. ఇంకా ఒకడికింద పనిచేయడం విసుగువచ్చి బాపుతో కలిసి నడిపిన జ్యోతి పత్రిక గురించి, అది మేలుచేయడం మానేయడంతో తిరిగి సినీ ప్రపంచంలోకి నిర్మాతగా అడుగిడి చేసిన సాహసాల గురించి చెప్తారు. హ హ కోతి కొమ్మచ్చి అని చెపుతూనే నేను ఏ భాగం లో ఏమేం రాశారో విడదీయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. అంటే టూకీగా ఇదే అయినా రమణ గారు ఇలా ఓ క్రమ పద్దతిలో రాయరు అక్కడక్కడా కొమ్మలు పట్టుకుని ఎక్కడికో వెళ్ళి మళ్ళీ "మర్కట శ్రేష్టా కోతికొమ్మచ్చి వలదు.." అని తనని తనే అదిలించుకుని కథ కొనసాగిస్తూ క్రమపద్దతిలోనే రాసినట్లు భ్రమింపచేస్తారు.

నాకు ఎందుకో మొదటి భాగం కంటే ఇందులో బాపు బొమ్మలు కాస్త తక్కువే ఉన్నాయనిపించింది. ఎక్కువభాగం సినిమా విశేషాలు ఆక్రమించుకోవడంతో సినిమా ఫోటోలు, వాటి పబ్లిసిటీ కోసం గీసిన బొమ్మలే ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి. అయినా ఉన్న కొద్ది బుల్లి కార్టూన్లలో బాపుమార్క్ గీతలు ఉల్లిపాయ పకోడీలు నముల్తుంటే మధ్య మధ్య కరకర లాడుతూ వేగిన కరివేపాకులా కమ్మగా రుచిగా తగుల్తూనే ఉంటాయి. వాటిలో మచ్చుకు కొన్ని ఈ టపాలో పెడుతున్నాను. బియ్యం బస్తా లంచం అడిగిన సెన్సార్ ఆఫీసరు గురించి చెప్తూ "పాపం అడగడం కూడా చాతకాని ఆఫీసరు.." అని రమణ జాలి పడుతుంటే పక్కన బాపు గారు పరిగెడుతున్న కత్తెర నెత్తిమీద ఓ బియ్యం గింజలాటి బస్తా వేసి ఆ కత్తెరకు దొంగకోళ్ళ చూపు పెట్టి మనల్ని ఫక్కున నవ్వించేస్తారు. బుద్ధిమంతుడు సినిమాలోని అన్నదమ్ముల మధ్య వైవిధ్యాన్ని విడమరిచి చెప్పడానికి రమణ ప్రయత్నిస్తుంటే పక్కనే ఓ అద్భుతమైన బుల్లి బొమ్మ గీసి ఇదీ విషయం అని బాపుగారు ఒక్క గీతతో మనకు సర్వం బోధపడేలా చెప్పేస్తారు. అంతెందుకు ఒక్కమాటలో చెప్పాలి అంటే ఈ పుస్తకాలకు బాపు గారి గీతలు, బంగారు నగలకు పొదిగిన వజ్రపు తునకలు.

"ఆ! సాధించిన నాలుగు విజయాల గురించి, కల్పించి రాసే కష్టాల గురించీ తప్ప ఆత్మకథల్లో ఏముంటుంది లే.." అని కొట్టిపారేయడానికి వీలులేని పుస్తకం ఇది. తినడానికి తిండి లేకపోయినా ఆత్మ గౌరవానికి విలువిచ్చి తృణ ప్రాయంగా ఉద్యోగాలకు రాజీనామా లివ్వడం చూస్తుంటే ఇంత ఆత్మ స్థైర్యం ఈతని సొంతం ఎలా అయింది అని అశ్చర్యమేస్తుంది. కష్టాలను ఓర్పుగా ఎలా ఎదుర్కోవాలో తెలియచెప్పే బ్రతుకు పాఠాలను చెప్పినట్లు తెలియకుండానే మనకి కూడా నేర్పించేస్తారు. "బాకీ కాస్త అటు ఇటుగా ఎలాగైనా తీర్చేసుకోవచ్చు కానీ ఋణం తీర్చుకోలేం.." అంటూ జీవితంలో మేలు చేసిన వాళ్ళని ఎలా గుర్తుపెట్టుకోవాలో నేర్పిస్తారు. "నువ్వు సినిమాకి పనికొస్తావు, సినిమాకే పనికి వస్తావు.. చచ్చినట్టు పనికి రా పైకిరా.." అంటూ తనను తిట్లుచ్చుక్కొట్టి సవరదీసి సినిమారంగంలో పడేసిన డిబియన్ గారి గురించి చెప్తూ అప్పట్లో ప్రతిభను ఎలా గుర్తించేవారో ఇప్పటికీ ఆ అవసరం ఎంత ఉందో స్పష్టంగా తెలియచేస్తారు. తను గడువుకన్నా ముందుగానే రాసిపెట్టినా డబ్బులు ఇవ్వక ఏడిపించిన తీతగాడి(దర్శక నిర్మాత) గురించీ రాశారు, తను నిర్మాతగా మారి అప్పటి పారితోషికంకన్నా ఎక్కువ ఇచ్చినా పాటరాసి ఇవ్వక ఏడిపించిన పాటగాడి గురించీ రాశారు. తను అఙ్ఞానంతో చేసిన పొరపాట్లను ఆనాటి పెద్దలు క్షమాస్త్రంతో ఎలా ఎదుర్కొన్నారో చెప్తూ వారు ఎందుకు అంత పెద్దలయ్యారో వివరించేస్తారు. "కూరల కావిడి గాళ్ళకి ఉన్నపాటి కిమ్మత్తు కవిగాళ్లకి లేదోయ్" అని అంటూ విప్లవం వర్ధిల్లాలి అని తను తిరగబడిన వైనం వివరించి యువతలోధైర్యాన్ని నింపుతారు.

పాఠకులని టైంమెషీన్ లోఎక్కించి 1960 లలోకి అవలీలగా తీసుకు వెళ్తారు, తన చమత్కార దృష్టితో అప్పటిలోకాన్ని చూపిస్తారు, 85 రూపాయల విమాన టిక్కెట్టుగురించీ, అప్పటి రైలులో మొదటి తరగతి కూపేలలోని సౌకర్యాల గురించీ, 45 రూపాయల టిక్కెట్టు ఉండే హిందూ వార్తాపత్రికల డకోటా ఏరో ప్లేన్ ప్రయాణ విశేషాలను వివరిస్తారు. అప్పట్లో పేముకుర్చీలు ఒక్కోటి 27 రూ.లు ఇప్పుడు పన్నెండు వందలట అని ఆశ్చర్యపడి లేస్తారు :-) ఆశ్చర్య’పడి’ లేచి, ఉలికి’పడి’ లేచి, పొరపాటుమాటకు బదులుగా ’పొరమాట’, సెన్సార్ పెద్దల వరుస వివరిస్తూ ’సెన్సా-రింగ్ సర్కస్’ లాటి పద ప్రయోగాలకు ఈ పుస్తకం లోనూ కొదవ లేదు. అలా అని ఇదంతా ఏదో 1960 ల నాటి గోల అనుకోడానికివీలులేదు మధ్య మధ్యలో అలవోకగా "యాంకర్ స్వప్నగారన్నట్లు "చౌ.వండీ.. చౌ.తూనే ఉండండీ.."" ఆని అంటూ సున్నితంగా నేటి యాంకరమ్మలకు ఓ చురక అంటించేస్తారు. అలానే సెన్సారు వాళ్ళకి దొరకకుండా ద్వంద్వార్ధాలతో రాసే మహాశిల్పులుంటారు అనిచెప్తూ  "ఆరేసుకోబోయింది ఏంటో పారేసుకుంది ఏంటో", "అబ్బనీ తీయని దెబ్బ" ఏంటో అంటూ వేటూరిమహాశిల్పిగారికి తనువారవందనాలు అని ప్రైవేటు చెప్పేస్తారు. 

అంతేనా తను ఫారిన్ సరుకు తప్ప ముట్టుకోను అన్న మందుబాబుకు ఫారిన్ సీసాలో నాటు సరుకు పోసి ఇచ్చి చేసిన అల్లరులు నెమరేసుకుంటారు. సావిత్రి గారి వీణను విమానంలో తీసుకురానిచ్చారని విన్న సూర్యకాంతమ్మ "అయ్యో తెలిస్తే నా రుబ్బురోలు కూడా తెచ్చుకుందును కదమ్మా" అంటే ఉరిమిచూసిన సావిత్రిగారితో "తేడా ఏముందమ్మా వీణ సరస్వతీ, రోలు అన్నపూర్ణ, ఇద్దరూ దేవతలే" అంటూ చేసిన చమత్కారాన్ని గుర్తు చేసుకుంటారు. ఇంకా అలనాటి జ్యోతి పత్రికతో తము చేసిన ప్రయోగాలు గురించి వివరిస్తారు ఆనాటి పత్రికనుండి ఇచ్చిన క్లిప్పింగ్స్ పాఠకులకు ప్రత్యేక బోనస్.. "తెలుగువాళ్ళను తిట్తిపోసి అరవవాళ్ళను, బెంగాలీవాళ్ళను మెచ్చుకునేవాడు తెలుగువాడు.." అంటూ ఆనాటి టెల్గువాడు చెప్పిన తెలుగోపనిషత్ తో తెలుగువాడిపై చురకలు. ఫన్‍చాంగం, "దురాలోచనకి దూరాలోచనకి తేడా దీర్ఘమైనది" అంటూ చెప్పే చతురోక్తులు, శ్రీశ్రీగారి పంచపదులు అన్నీ అప్పటి ప్రింట్లో చదవడం ఆసక్తిదాయకం. మచ్చుకు ఒక శ్రీశ్రీ పంచపది.

"అరిచే కుక్కలు కరవవు
కరిచే కుక్కలు మొరగవు
కరవక మొరిగే కుక్కలు తరమవు
అరవక కరిచే కుక్కలు మరలవు
అరవని కరవని కుక్కలెక్కడా దొరకవు."

అదండీ మరి విషయం ఇంకా నే స్పృశించని అంశాలు చాలా ఉన్నాయి నేను మచ్చుకు ఓ నాలుగైదు చెప్తేనే టపా చాంతాడంత అయింది. వెంటనే మీరు కొని చదివేసేయండి. ఈ పుస్తకం ఖచ్చితంగా మిమ్మల్ని నిరాశ పరచదు. ఈ పుస్తకం "కొనడం మీవంతు ఆకట్టుకొనడం మావంతు" అనే నినాదంతో ముందుకు సాగుతున్న హాసం వారి ప్రచురణ. ఇది అన్ని విశాలాంధ్ర పుస్తకాలయాలలోను దొరుకుతుంది వెల 150.

అన్నట్లు కోతికొమ్మచ్చి పేరు బాగుంది, (ఇం)కోతి కొమ్మచ్చి ఇంకాబాగుంది మరి మూడో భాగానికి ఏం పేరు పెడతారో!? అని ఆలోచిస్తున్నారా ఆసందేహాన్ని కూడా నివృత్తి చేశారు అది ’ము-క్కోతికొమ్మచ్చి!!’ట దానికి బాపుగారు గీసిన బొమ్మ ఇక్కడ చూడండి, ఈ బొమ్మ చూసి నవ్వని వారికి ఒక చక్కలిగింత ఫ్రీ :-)

మొత్తం చదవండి