అత్తారింటికి దారేది – Audio My view.

మనమందరం చిన్నపుడు ఆడుకునే ఆటగుర్తుందా. అరచేతిని తీస్కుని అందులో సున్నాలు చుడుతూ ఆకేసి అని చెప్పి ఆ తర్వాత ఒక్కో వేలు ముడుస్తూ అన్నమేసి, పప్పేసి, నెయ్యేసి అని చెబుతూ అన్ని వేళ్ళు ముడవడం అయ్యాక మన వేళ్ళతో అవతలి వాళ్ళ చేతిమీదుగా నడకసాగిస్తూ అత్తారింటికి దారేది దారేది అని భుజం వరకూ తెచ్చి కితకితలు పెట్టి నవ్వించేవాళ్ళం. చివర్లో కితకితలు పెడతారని తెలుసుకాబట్టి చివరి వరకూ నవ్వకుండా ఉండడమనేది అసాధ్యం ఆట మొదలెట్టగానే ఆటోమాటిక్ గా నవ్వొచ్చేస్తూ ఉంటుంది ఆ విధంగా అద్యంతం నవ్వులు కురిపించే ఆట అది.

పవన్ కళ్యాణ్ కొత్త సినిమాకి కథ ప్రకారం ఆ ఆటలోని మాట “అత్తారింటికి దారేది” అని టైటిల్ గా పెడదామని అనుకున్నారుట త్రివిక్రం, కానీ పవర్ స్టార్ సినిమాకి పంచ్ అండ్ ఫోర్స్ ఉన్న టైటిల్ కాకుండా ఇలాంటి సాఫ్ట్  ఫామిలీ టైటిల్ పెడితే ఎలా ఒప్పుకుంటారు ఫాన్స్ అయినా హీరోగారైనా అని సందేహిస్తూనే పవన్ కి సజెస్ట్ చేస్తే “మనం సినిమాలో అదే కదా చెప్తున్నాం సందేహించడమెందుకు పెట్టేయండి” అని సెలవిచ్చారుట హీరోగారు. సాధారణ పరిస్థితులలో ఇది పెద్ద విషయమేం కాదు కానీ ఫామిలీలు వారసత్వపు హవా నడుస్తున్న ప్రస్తుత తెలుగు సినీ పరిశ్రమలో అంత ఫాలోయింగ్ ఉన్న ఒక వారసత్వపు హీరో ఆభేషజాలను వదిలేసి ఇలా ఆలోచించడం బాగుందనిపించింది నాకు.

అలాగే ఆడియో ఫంక్షన్ అనగానే పరిశ్రమ పెద్దలంతా వచ్చి ఈ సినిమా అంతా ఇంతా ఈ హీరో తోపు తురుము వందరోజులు వెయ్యిరోజులు ఆడుద్ది అని హోరెత్తించేసి పాటల గురించి సంగీత దర్శకుడి గురించి కానీ ఇతర క్రూ గురించిగానీ లిరిక్ రైటర్స్ గురించి కానీ ఒకరిద్దరు మొక్కుబడిగా చెప్పడం తప్ప అసలు పట్టించుకోరు. కానీ ఈ సినిమా ఆడియో ఫంక్షన్ లో ఫ్యామిలీలను వందిమాగధులను పక్కనపెట్టి సినిమాకి పని చేసిన తారాగణం మరియూ టెక్నీషియన్స్ ని మాత్రం పిలిచి పండగ చేస్కుని సినిమా గురించి ప్రేక్షకులకు పరిచయం చేయడం నాకు నచ్చింది.

అలాగే స్టేజ్ మీద సైతం కోటా, ఎమ్మెస్, నదియా, రఘుబాబు లాంటి వారికి విలువనిచ్చి ఆడియో సిడిని సైతం  దేవీశ్రీప్రసాద్ తోనే ఓపెన్ చేయించడం నాకు భలే నచ్చింది. పాపం అన్ని సినిమాలకు సంగీత దర్శకత్వం వహించిన దేవీ కూడా ఇలా తనే ఓపెన్ చేయడం ఇదే మొదటి సారవడంతో కాస్త తడబడడం మనం గమనించవచ్చు. మిగిలిన సినిమాలు కూడా ఈ ట్రెండ్ ని అందిపుచ్చుకుంటే  బాగుంటుంది. ఈ ఫంక్షన్స్ లో విసుగొచ్చే మరో అంశం కొత్తపాటలకి రికార్డ్ డాన్సులని తలపించే స్టేజ్ డాన్సులు, అవికూడా తీసేస్తే బాగుంటుంది.

 
సరే ఇక పాటల విషయానికి వస్తే జల్సా, గబ్బర్ సింగ్ సినిమాలను దృష్టిలో పెట్టుకుని వాటిని మించి ఉంటాయని ఆశిస్తున్న అభిమానులను ఒక రకంగా ఈపాటలు నిరాశ పరిచాయనే చెప్పచ్చు. కానీ సినిమా కంటెంట్ ని దృష్టిలో పెట్టుకుని చూస్తే పాటలు వాటికి ఇచ్చిన సాహిత్యం అన్నీకూడా సరదాగా సాగి సినిమా కూడా ఎలా ఉండబోతున్నది అనేదానిపై ఒక అంచనాను ఏర్పరచాయి. మెలొడీకి ప్రాధాన్యతనిస్తూ ఆర్కెస్ట్రేషన్ ను కూడా తగ్గించి సంధర్బానుసారంగా కథలో ఒదిగిపోయేలా కంపోజ్ చేశారని అనిపించింది. సినిమా చూశాక ఈ పాటలకు కనెక్ట్ అయి అవి మరింత సూపర్ హిట్ అయ్యే అవకాశం ఉంది.

ఆరడుగుల బుల్లెట్టూ : శ్రీమణి రాసిన ఈ పాటను విజయప్రకాష్ పాడాడు మొదట వచ్చే సాకీ మాత్రం కార్తికేయన్ పాడాడు. పదునైన పదాలతో అంతే పదునైన మ్యూజిక్ తో సాగిన ఈ పాట ఈ ఆల్బంలో అన్ని పాటలకంటే ఎక్కువ అలరిస్తుంది. హీరోని కీర్తిస్తూనే కథలో తన పాత్ర ఏంటో స్పష్టం చేసే పాట. మూలాలను మరచి వదిలి వెళ్ళిన వాళ్ళని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిన కథానాయకుడి పాత్ర గురించిన పాట. నాకు చాలా నచ్చింది.  

నిన్ను చూడాగానే : దేవీశ్రీ ప్రసాద్ రాసి, స్వరపరచీ, పాడిన గీతమిది. మరదల్ని చూసి తన పరిస్థితేమైందో తెలియజేస్తూ తనతో వచ్చేయమని పిలుస్తూ టీజ్ చేస్తూ అల్లరిగా సాగే పాట. “కృష్ణా రాధలా నొప్పీ బాధలా కలిసుందాం” అంటూ “కాల్చే ప్రమిదలా ముంచే వరదలా చంపావే మరదలా” అంటూ సాగే లైన్స్ నవ్విస్తాయి. మెలొడీలోనే స్లోగా క్రేజీగా సాగే పాట ఇది.

దేవ దేవం భజే : ఇక మిగిలిన నాలుగు పాటలు రామజోగయ్య శాస్త్రిగారే రాశారు. ఒకటిన్నర నిముషం పాటు సాగే ఈ బిట్ సాంగ్ లో సైతం రాముడ్ని కీర్తిస్తూనే హీరో గుణగణాలను వర్ణిస్తూ సాగుతుంది. ఫాన్స్ కి అప్పీలింగ్ గా లేకపోవచ్చేమో కానీ సినిమాలో సందర్బానుసారంగా అర్దవంతంగా ఉంటుందని అనుకుంటున్నాను.

బాపు గారి బొమ్మో : ఆరడుగుల బుల్లెట్ తర్వాత ఆకట్టుకునేది ఈ పాటే. రామజోగయ్య శాస్త్రిగారు రాసిన ఈ పాటను శంకర్ మహదేవన్ పాడారు. మాంచి మెలోడీ ఇది కూడా కథానాయిక గురించి వర్ణిస్తూ టీజింగ్ గా తను ఎలాంటి మాయ చేసిందో తనని ఎలా కట్టిపడేసిందో చెప్తూ సాగే పాట. మాంచి మెలోడియస్ గా ఉండి ఆకట్టుకుంటుంది.

కిర్రాకు పుట్టించావే : ట్రాక్ లిస్ట్ విన్నపుడు తెలంగాణాలో కత్తి/కేక లాంటి పదాలకు బదులుగా వాడే కిరాక్ అనే పదాన్ని ఉపయోగించి రాశారనిపించింది కానీ పాట పూర్తి సాహిత్యం ముఖ్యంగా పిచ్చెంకించావే అంటూ కిర్రాకు పుట్టించావే అనడం చూస్తే క్రాక్ ని అలా కిర్రాకు అని పలుకుతూ రాసుకున్నారేమో అనిపించింది. మొత్తానికి హుషారైన బీట్ తో సాగే ఈ పాట కుర్రకారుని ఒక ఊపు ఊపే ఆవకాశం మెండుగా ఉన్నపాట. పాడింది నరేంద్ర. అత్తరేదొ చల్లినావె అత్తగారి పిల్లా.. సిత్తరాల నవ్వుపైన రత్తనాలు జల్లా.. లాంటి లైన్స్ పాడినపుడు వాయిస్ లైట్ గా మార్చి హుషారు తెప్పించేలా పాడాడు.    

టైం టు పార్టీ : ఈ పాటకు మాల్గాడి శుభ స్వరం ఎసెట్ అయింది. మంచి పార్టీ సాంగ్, హెవీ ఆర్కెస్ట్రేషన్ లేకుండానే హుషారు తెప్పించే పాట. రామజోగయ్య శాస్త్రి లిరిక్స్ సరదాగా క్రేజీగా సాగాయి. రాప్ తో పాటు పాటలో కూడా ఇంగ్లీష్ పదాలు ఎక్కువగా వాడారు. కుర్రకారుని అలరించే మంచి పార్టీ సాంగ్ ఇది.  

ఈ పాటలు వినడానికీ సాహిత్యం (లిరిక్స్) తెలుసుకోడానికి నా పాటల బ్లాగ్ “పాటతో నేను” లో ఇక్కడ చూడండి.

మొత్తం చదవండి

సాహసం...

తనది పదేళ్ళ సినీ కెరీర్ కానీ తీసింది ఐదే సినిమాలు సంపాదించిన ఖ్యాతి మాత్రం అనంతం. ఐతే-2003, అనుకోకుండా ఒకరోజు-2005(ఇదే కాన్సెప్ట్ తో నాలుగేళ్ళ తర్వాత 2009 లో హాంగోవర్ అనే హాలీఉడ్ సినిమా వచ్చింది), ఒక్కడున్నాడు-2007 (ఇందులో ప్రధానాంశం గుండె మార్పిడి ఐతే లివర్ మార్పిడి ప్రధానంశంగా ఇదే తరహాలో ఐదేళ్ళ తర్వాత 2012 లో హాలీఉడ్ సినిమా విడుదలైంది), ప్రయాణం-2009, ఇపుడు 2013 లో సాహసం.

ఒక సినిమా హిట్ అవగానే అలాంటి సినిమాలే వందలకొద్దీ నిర్మించే అలవాటున్న తెలుగు సినిమా ఇండస్ట్రీలో తను తీసిన సినిమా మళ్ళీ తీయడం దేవుడెరుగు తీసిన జొనర్ లో మళ్ళీ తీయకుండా ఏ సినిమాకి ఆ సినిమా ప్రత్యేకంగా ఎప్పటికప్పుడు ప్రయోగాలు చేస్తూ కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ కన్నా కథా కథనాలపై దృష్టి నిలిపి మంచి సినిమాలు తీస్తూ తన సత్తా చాటుకుంటూ ముందుకెళ్తున్న ఆ దర్శకుడి పేరు చంద్రశేఖర్ యేలేటి. తెలుగు సినీ జగత్తుకు దిశానిర్దేశం చేయగల అరుదైన ప్రతిభావంతులైన దర్శకులలో ఈతనిది ఒక విశిష్టమైన స్థానం..

తను యాక్షన్/అడ్వంచర్ జెనర్ లో మాస్ హీరో గోపీచంద్ తో చేసిన సరికొత్త ప్రయత్నం “సాహసం” సైతం కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్, కామెడీ ట్రాక్, గ్లామర్, అనే ఎండమావుల వెంట పరిగెట్టకుండా కథా కథనాలు టెక్నికల్ వాల్యూస్ పై ఫోకస్ చేస్తూ తనపై ప్రేక్షకులు పెట్టుకున్న నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయకుండా ఆకట్టుకుంటుంది. ఇదే జెనర్ లో హాలీఉడ్ లో వచ్చిన నేషనల్ ట్రెజర్, ఇండియానా జోన్స్ వంటి సినిమాలని గుర్తుచేసినా కూడా చక్కని ప్లాట్ తో, నెరేషన్ తో, సునిశితమైన హాస్యంతో, టెక్నికల్ బ్రిలియన్స్ తో ప్రేక్షకులని కట్టిపడేసే చిత్రం సాహసం.

కథ విషయానికి వస్తే నిజాయితీ పరుడైన గౌతం(గోపీచంద్) ఒక సెక్యూరిటీ గార్డ్ గా పని చేస్తుంటాడు. “నాది కానిది కోటి రూపాయల విలువైనదైనా నాకొద్దు, నాదన్నది అర్ధరూపాయైనా ఒదులుకోను” అంటూండే గౌతం పేదరికంతో విసిగి వేసారి ఎలాగైనా బోలెడు డబ్బు సంపాదించాలని అదృష్ట రత్నాలనీ లాటరీ టిక్కెట్లనీ నమ్ముకుని ప్రయత్నాలు చేస్తుంటాడు. ఈ నేపధ్యంలో తన తాత తమకోసం కూడబెట్టిన కొన్ని వజ్రాలు ఆభరణాలు పాకిస్థాన్ లోని హింగ్లజ్ దేవి గుడి దగ్గరలో ఉన్నాయని తెలుసుకుంటాడు. శ్రీనిధి(తాప్సి) ఒక భక్తురాలు ప్రపంచం త్వరలోనే అంతమైపోతుందనీ ఆలోపే అన్ని ప్రముఖ హిందూ దేవాలయాలను దర్శించుకోవాలనీ తిరుగుతుంటుంది. తన తదుపరి మజిలీ పాకిస్థాన్ లోని హింగ్లజ్ దేవి ఆలయం. గౌతం కూడా శ్రీనిధితో కలిసి పాకిస్థాన్ బయలుదేరుతాడు.

ఇదిలా ఉండగా పాకిస్థాన్ లో ఒక చోట కనిష్కుల కాలం నాటి గుప్తనిధి నిక్షిప్తమై ఉందని తెలుసుకుని ఆనాటి సంస్కృతిని ప్రపంచానికి పరిచయం చేయాలని తన దేశాభివృద్దికి ఆనిధిని ఇవ్వాలని ఒక గ్రూప్ తో తవ్వకాలు జరుపుతుంటాడో ఆర్కియాలజీ ప్రొఫెసర్. అతనిని బెదిరించి ఆ ఆర్కియాలజీ సైట్ మొత్తాన్ని తన అధీనంలోకి తెచ్చుకుని నిధి కోసం ఎదురు చూస్తుంటాడు అక్కడి టెర్రరిస్ట్ సుల్తాన్(శక్తి కపూర్). వీళ్ళు వెతుకుతున్న నిధీ, గౌతం వెతుకుతున్న నిధీ ఒకటేనా? అసలు గౌతం తాత ఆస్థి కుటుంబానికి చెందకుండా అక్కడెక్కడో పాకిస్థాన్లో ఎందుకు ఉంది. చివరికి గౌతం ఆ నిధిని కనుగొనగలిగాడా అనే వివరాలు తెలుసుకోవాలంటే మీరు “సాహసం” సినిమా చూడాలి.

ఈ సినిమా టెక్నీషియన్స్ సినిమా అందులో ముఖ్యంగా చెప్పుకోవాల్సింది ఆర్ట్ డైరెక్షన్, కళాదర్శకత్వం చేసిన ఎస్. రామకృష్ణ నుండి అద్భుతమైన పనిని రాబట్టుకున్నాడు యేలేటి, పాకిస్థాన్ వాతావరణాన్ని తలపించే సెట్స్ కానీ క్లైమాక్స్ లో నిధికి దగ్గరలో ఉపయోగించిన సెక్యూరిటీ సిస్టంస్ వాటిలో కూడా గ్రాఫిక్స్ కన్నా ఆర్ట్ డైరెక్షన్ కి ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చినట్లు తెలుస్తుంది. ఆ తర్వాత శాందత్ సినిమాటోగ్రఫీ కూడా సినిమాకి హైలైట్ గా నిలుస్తుంది లఢఖ్ లో చిత్రీకరించిన కొన్ని సన్నివేశాలు, ప్రారంభంలో వచ్చే కొన్ని సన్నివేశాల ఫ్రేమింగ్ కెమేరా యాంగిల్స్ చాలా బాగున్నాయ్ కొన్నిచోట్ల చూడడానికి రెండుకళ్ళు సరిపోవన్నట్లుగా అనిపించింది. శ్రీ సంగీతంలోని పాటలు నిరుత్సాహ పరిచాయి ఉన్న రెండు పాటలు కూడా ఆకట్టుకునేట్లు లేవు, బాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ అక్కడక్కడ కొంచెం తడబడినా ఓవరాల్ గా సినిమా మూడ్ కి సరిపోయింది. సెల్వ స్టంట్స్ చాలావరకూ రియలిస్టిక్ గా ఉన్నాయి.

గోపీచంద్ కి అన్ని షేడ్స్ ఉన్న మంచి పాత్ర దొరికింది తన ఫిట్నెస్, నటన, డైలాగ్ డెలివరీ ఆకట్టుకుంటుంది. ఇంతకాలం ఎక్కువగా గ్లామరస్ రోల్స్ కి పరిమితమైన తాప్సీ ఈ సినిమాలో భక్తురాలి పాత్రలో పక్కింటమ్మాయిలా కనిపించడం పెద్ద రిలీఫ్. ఎంతటి కౄరుడైనాకానీ ఊహాతీతమైనవి కళ్ళముందు జరుగుతుంటే ఖంగారుపడడం కామన్. అలాంటి చిత్రమైన విలన్ పాత్రలో శక్తికపూర్ మెప్పించాడు మొదటి సగంలో భయపెట్టి చివరి నలభై ఐదు నిముషాలలో అక్కడక్కడా ప్రేక్షకులని నవ్వించాడు. నారాయణరావు గారు చాన్నాళ్ళ తర్వాత గోపీచంద్ తండ్రిపాత్రలో కనిపించారు. సుమన్ ఒక ముఖ్యమైన పాత్రలో కనిపించారు. అమృతం సీరియల్ లోని సర్వం ఒక చిన్న పాత్రలో ఉన్న కాసేపు నవ్వించాడు. ఆలీ పాత్రని కామెడీ కోసం కన్నా ఒక సపోర్టింగ్ రోల్ కోసమే ఉంచినట్లు అనిపించింది.       

నా మొదటి రెండు సినిమాలలో లాగా ట్విస్టులు ఫ్లాష్బాకులతో స్క్రీన్ ప్లే జిమ్మిక్కులు ఏవీ ఇందులో ఉండవు ఇది లీనియర్ నెరేషన్ లో చెప్పిన ఒక మాములు యాక్షన్/అడ్వంచర్ కథ అని దర్శకుడు ఈ సినిమా గురించి మొదటి నుండీ చెప్తూనే ఉన్నాడు. సినిమా అలాగే ఉంటుంది, మొదటి నుండి పాత్రలను పరిచయం చేస్తూ సాధారణమైన స్క్రీన్ ప్లేతో కథకు అవసరమైన పాత్రలూ సన్నివేశాలతో ముందుకు నడుపుతాడు. కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ జోలికి వెళ్ళలేదు. నెరేషన్ కి అడ్డంరాకుండా కేవలం రెండే పాటలు పెట్టాడు ఒకటి హీరో వ్యక్తిత్వాన్ని చూపిస్తూ టైటిల్స్ కి నేపధ్యంగా సాగే పాట, మరోటి హీరో హీరోయిన్ల మధ్య ప్రేమని చూపించడానికి వాడుకున్న డ్యూయట్.

కథలోని ఒక్కో పాయింట్ రివీల్ చేస్తూ వాటిని ఒకదానితో ఒకటి కలుపుకుంటూ ఆసక్తిగా మొదటిసగం కొనసాగుతుంది ఇంటర్వెల్ కి ముందు కొంచెం తగ్గిన నెరేషన్ తర్వాత రోమాన్స్ కోసం ఉపయోగించుకున్న హార్స్ రైడింగ్ సీన్స్ రీరికార్డింగ్ తో సహా చప్పగా ఉండడంతో మరింత దెబ్బతింటుంది కానీ ఆ తర్వాత నుండి చివరి వరకూ దర్శకుడు మనల్ని స్క్రీన్ నుండి తల తిప్పనివ్వకుండా లీనమై చూసేలా చేస్తాడు, ముఖ్యంగా చివరి నలబై ఐదునిముషాలు చాలా బాగుండడంతో బయటకి వచ్చేప్పుడు మంచి సినిమా చూశామన్న తృప్తితో వస్తాం.   

ఫార్ములా చిత్రాలకూ కామెడీ ఎంటర్టైన్మెంట్ చిత్రాలకూ పెద్దపీట వేస్తున్న ఈరోజుల్లో ఈ సినిమా ఎంతవరకూ మాస్  ప్రేక్షకులను అలరిస్తుందనేది అనుమానాస్పదమే కానీ మీకు ఇలాంటి అడ్వంచర్ తరహా సినిమాలు ఇష్టమైతే కనుక ఒకసారి ఖచ్చితంగా చూడవలసిన సినిమా “సాహసం”. ఇదో అద్భుత కళాఖండమనో యేలేటి మొదటి సినిమాలలాగే స్క్రీన్ప్లే ట్విస్టులను ఊహించుకునో భారీ అంచనాలతో వెళ్ళకండి, ఇంగ్లీష్ సినిమాలు చూసే వారికి కొన్ని సీన్స్ పరిచయమైనవిగా కూడా కనిపించవచ్చు కానీ రొటీన్ ఫార్ములా కథలకు భిన్నంగా వైవిధ్యమైన సినిమాలను ఆదరించే తెలుగు ప్రేక్షకులు ఖచ్చితంగా చూసి ప్రోత్సహించవలసిన మంచి ప్రయత్నం ఈ “సాహసం”.  

ఈ సినిమా పై నవతరంగంలో వెంకట్ శిద్దారెడ్డి రాసిన విశ్లేషణాత్మక వ్యాసం ఇక్కడ చదవచ్చు. 
దర్శకుడు చంద్రశేఖర్ యేలేటి గారితో రెంటాల జయదేవ గారి ఇంటర్వ్యూ ఇక్కడ చదవచ్చు. 

సినిమా థియాట్రికల్ ట్రైలర్ ఇక్కడ అండ్ అడ్వంచర్ గురించిన ప్రోమో ఇక్కడ చూడవచ్చు.  

మొత్తం చదవండి

Pacific Rim / అంతిమపోరాటం

మీకు యాక్షన్ సినిమాలు ఏమాత్రం ఇష్టమైనా ఈ సినిమా మిస్ కాకండి, వీలైతే మీదగ్గరలో ఉన్న బెస్ట్ త్రీడీ థియేటర్ లో చూడండి. ఈమధ్యకాలంలో నేను చూసిన బెస్ట్ త్రీడీ యాక్షన్ ఫిల్మ్ పసిఫిక్ రిమ్. చూడడానికి ట్రాన్స్ ఫార్మర్స్ తరహా జెయింట్ రోబోలలాగా కనిపించవచ్చు కానీ ఈ ఏగర్స్ (Jaegers) డిజైన్ కాన్సెప్ట్ అన్నీకూడా అద్భుతంగా ఉన్నాయ్ ముఖ్యంగా పోరాట సన్నివేశాలన్నీ కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా ఎంజాయ్ చేసే విధంగా చిత్రీకరించారు. ఇక 3D ఎఫెక్ట్ గురించైతే చెప్పనే అఖ్ఖర్లేదు డెప్త్ చాలా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది, కొన్ని సన్నివేశాలు తెరపై చూస్తున్నట్లుకాక మనం ప్రత్యక్షంగా అక్కడ ఉండి చూస్తున్నామనేంతగా లీనమైపోతాం.

ప్లాట్ : When legions of monstrous creatures, known as Kaiju("Kaiju" is a Japanese word that literally translates to 'strange beast.), started rising from the sea, a war began that would take millions of lives and consume humanity's resources for years on end. To combat the giant Kaiju, a special type of weapon was devised: massive robots, called Jaegers("Jaeger" is the German word for hunter.), which are controlled simultaneously by two pilots whose minds are locked in a neural bridge. But even the Jaegers are proving nearly defenseless in the face of the relentless Kaiju. On the verge of defeat, the forces defending mankind have no choice but to turn to two unlikely heroes-a washed up former pilot (Charlie Hunnam) and an untested trainee (Rinko Kikuchi)-who are teamed to drive a legendary but seemingly obsolete Jaeger from the past. Together, they stand as mankind's last hope against the mounting apocalypse. (c) Warner Bros 

 

సాథారణంగా ఈ మధ్య చూస్తున్న సూపర్ హీరో / యాక్షన్ సినిమాలలో ముందు ఒక గంట పాటు విపత్తు గురించీ హీరో కి వచ్చిన పవర్స్ గురించి ఎస్టాబ్లిష్ చేయడానికో హీరో పవర్ గురించి తర్జనభర్జనలు పడడానికో ఉపయోగించుకుని చివరి అరగంట యాక్షన్ సన్నివేశాలతో నింపేసి ముగించేస్తున్నారు. ఈ సినిమా కూడా అలా ఒక గంట కైజు చేసే విధ్వంసాల గురించి, ఏగర్స్ ని ఎలా బిల్డ్ చేసారనే దానిగురించి చూపించి చివరి అరగంట ఒక ఫైట్ తో ముగించేస్తారులే అని ఆశించి వెళ్ళాను. కానీ సినిమా ఓపెనింగే ఆకట్టుకునే యాక్షన్ సన్నివేశంతో ప్రారంభించడంతో ఆశ్చర్యపోయాను అలాగే ప్రతి అరగంటకి చక్కని పోరాట సన్నివేశాలు ఒకదానిని మించి ఒకటి చిత్రీకరించి ప్రేక్షకులను సంభ్రమాశ్చర్యాలకు గురిచేయడంలో దర్శకుడు సక్సెస్ అయ్యాడు.

గాడ్జిల్లా వర్సస్ మాన్ స్టర్ సినిమాలలో జుగుప్స కలిగించే సన్నివేశాలు ఉదాహరణకి నోట్లోనుండి కెమికల్స్ ఊయడం వాటిని జుగుప్సాకరంగా చూపించడం లాంటి సన్నివేశాలు ఉంటాయ్ కానీ ఇందులో అలాంటివి ఉన్నాకూడా లైట్ ఎఫెక్ట్ తో ఆకర్షణీయంగా తీశాడు. పిల్లల సినిమాలలో సైతం లిప్ లాక్ లేకుండా రిలీజ్ చేయని ఇంగ్లీష్ సినిమాల మధ్య ఈ సినిమాలో అలాంటి సన్నివేశాలు లేకపోడం స్కిన్ షో లేకపోవడం రిలీఫ్ ఇచ్చింది. మన సినిమాలు హాలీవుడ్ ని ఆదర్శంగా తీస్కుని ఈ విషయాల్లో రెచ్చిపోతుంటే వాళ్ళు మన సంస్కృతికి దగ్గరవుతున్నారా ఏంటి అని సందేహం కూడా కలిగింది. ఈ క్రింది ట్రైలర్ చూస్తే సినిమాలో ఏం ఆశించవచ్చో తెలుస్తుంది ఇది నచ్చితే సినిమా చూడడం మిస్ అవకండి, వీలైతే మీ పిల్లలతో కలిసి త్రీడీ థియేటర్ లో ఎంజాయ్ చేయండి.

మొత్తం చదవండి

ఓ నాలుగు సినిమాలు

ప్రేమకథాచిత్రమ్.. 

గిరి-నెల్లూరిగిరి-సప్తగిరి అంటూ పోస్టర్స్ లో కనిపించకుండా సినిమాలో మాత్రమే కనిపించిన సప్తగిరి ఒక చింపిరి విగ్గుతోనూ చిత్రవిచిత్రమైన డ్రస్సులతోనూ నెల్లూరి యాసతోనూ కడుపుబ్బ నవ్వించి మార్కులు కొట్టేసాడు. ఇతను ఇదివరకు పరుగులో కాస్త సీరియస్ పాత్రతో పరిచయమైనా తర్వాత కందిరీగ సినిమాలో చేసిన క్లిప్పింగ్ ఇక్కడ చూడండి అందులో కూడా గిరిగా బాగానవ్వించాడు. మారుతి గతచిత్రాలతో పోలిస్తే ఇందులో బూతుల మోతాదు బాగానే తగ్గించాడు ఐతే ఇది కూడా యూత్ లవ్ స్టోరీ పెద్దలకి మరియూ ఫామిలీ కథలను ఇష్టపడే వాళ్ళకి అంతగా నచ్చకపోవచ్చు. మొదటి సగం కొంచెం బోర్ కొట్టినా  సరదాగానే సాగుతుంది హార్రర్ తో కామెడీని మిక్స్ చేసి చేసిన ప్రయత్నం అభినందించదగినది. పెద్దకనుల హీరోఇన్ నందిత సినిమాకు బిగ్ ఎస్సెట్ అలాగే జెబి అందించిన నేపధ్య సంగీతం కూడా మూడ్ కి తగినట్లుంది. కళాఖండాలనదగిన సినిమాలని మాత్రమే చూడాలనే పట్టింపు లేకపోతే రెండుగంటల టైంపాస్ కోసం చూడదగిన సినిమా ప్రేమకథాచిత్రమ్.  

మాన్ ఆఫ్ స్టీల్ (సూపర్ మాన్)

నేను సూపర్ మాన్ సినిమాలకి పెద్ద అభిమానినేమీ కాదు, చిన్నపుడెపుడో ఎన్టీఆర్ గారి సూపర్మాన్ సినిమాకి తీస్కెళితే అందులో నాకు నచ్చిన విషయం “శ్రీ ఆంజనేయ ప్రసన్నాంజనేయ” అన్నపాటని చెప్పేవాడ్నట. కాకపోతే బాట్మన్ రూపు రేఖలని మార్చేసిన నోలన్ ప్రొడ్యూసర్ కావడం, రసెల్ క్రో ఉండటం, హెన్రీకావెల్ కూడా చూడ్డానికి బాగున్నాడనిపించడంతో సూపర్మాన్ అంటే పాంటేస్కుని డ్రాయరేస్కుంటాడనే డెఫినిషిన్ ని మార్చేసిన మాన్ ఆఫ్ స్టీల్ సినిమా కోసం థియేటర్ వరకూ వెళ్ళాను. సినిమాకి కాస్తకొత్తరీతిలో రూపురేఖలద్దడానికి చేసిన ప్రయత్నం కొంచెం పర్లేదనిపించినా రెండున్నరగంటల నిడివి బోర్ కొట్టించింది. త్రీడీ ఫార్మాట్ లో ఈ సినిమా చూడడం శుద్దదండగ మొత్తం ఒక పావుగంటకూడా ఎఫెక్ట్స్ లేవు. నేను చాలా సేపు గ్లాసెస్ తీసేసే చూశాను. ఇక సూపర్మాన్ చేసే ఫీట్స్ అన్నీ మన హీరోలు ఎడంచేత్తో అవలీలగా ఎన్నో వందల సార్లు చేసినవే కనుక పెద్దగా అప్పీలింగ్ గా అనిపించవు. పైగా హీరో విలన్లు ఇద్దరూ ఆ డౌన్టౌన్ బిల్డింగుల పైనబడి వాటిని కూల్చేస్తూ కొట్టుకుంటుంటే ఆ చిత్రీకరణ వెనుక రహస్యం (సిజి) తెలిసిన నాకు పెద్ద ఆసక్తిగా అనిపించలేదు. మొత్తంమీద పిల్లలు ఉంటే కాస్తా అక్కడక్కడ ఎంజాయ్ చేయచ్చేమో కానీ వీడియోగేంస్ కి పరిచయమైన పిల్లలు సైతం ఎంజాయ్ చేయలేకపోవచ్చు ఈ సూపర్మాన్ ని. 

పవిత్ర

జనార్ధనమహర్షి మంచి ఆదర్శంతో ఉన్నతమైన భావాలతో సినిమా తీస్తాడు కానీ సినిమాలో ఎక్కడో ఏదో లోపం ఉంటుంది అది బయటకి ఇది అని స్పష్టంగా కనపడదు కానీ ఆ వెలితిమాత్రం అలాగే ఉంటుంది. పవిత్రకూడా అలాంటి సినిమానే. సినిమాలో తాను చెప్పాలనుకున్న పాయింట్ బాగుంది, డైలాగులు కొన్ని బాగున్నాయ్. సినిమా లాజిక్ కి అందదు సినిమాటిక్ లిబర్టీస్ బాగా తీసుకున్నారు అటు పూర్తిగా ఆర్ట్ ఫిల్మ్ లాగా కాక ఇటు కమర్షియల్ ఫిల్మ్ లాగా కాక అక్కడక్కడ మితిమీరిన ఎక్స్పోజింగ్ తో కన్ఫూజింగ్ గా ఉంది. సాయికుమార్ నటన గురించి చెప్పక్కర్లేదు ఇలాంటి పాత్రలు అవలీలగా చేసేస్తాడు. రోజాకి ఒక మంచి పాత్రదొరికింది తను బాగా చేసింది శ్రేయకూడా బాగానే చేసింది కానీ కొన్ని చోట్ల అసహజంగా వేశ్యపాత్రకనుక ఇలాగే ఉండాలన్నట్లు మరీ తెచ్చిపెట్టుకున్న నటనలాగా అనిపించింది. ఇటువంటి ఆఫ్ బీట్ సినిమాలిష్టపడేవారు ఒకసారి చూసి వదిలేయదగిన సినిమా చూడకపోయినా మిస్ అయ్యేదేం లేదు.

సమ్ థింగ్ సమ్ థింగ్

సుందర్ సి. దర్శకత్వంలో వచ్చిన టిపికల్ కామెడీ మూవీ ఇది. ఆమధ్యవచ్చిన నేనే అంబాని, ఒకే ఒకే లాంటి డబ్బింగ్ సినిమాల తరహాలోనే సరదాగా సాగిపోయే ఫామిలీ కామెడీ డ్రామా. పోస్టర్ లో కనిపించినట్లే సినిమా అంతటిని బ్రహ్మానందం ముందుండి నడిపించాడు. రెండుగంటల టైంపాస్ కోసం హాప్పీగా చూసేయచ్చు, మధ్యలో పాటలు మాత్రం స్పీడ్ బ్రేకర్స్ ఆ టైంలో హాయిగా సోషల్ నెట్వర్కింగ్ సైట్స్ లో అప్డేట్స్ చూస్కుంటూ గడిపేసి సినిమా ఎంజాయ్ చేసి వచ్చేయచ్చు. సిద్దార్ధ్ కొంచెం వయసుమీదపడినట్లు కనిపించాడు, కాస్ట్యూంస్ లో తమిళ వాసనలు కనిపిస్తాయీ, అలాగే అక్కడక్కడ కామెడీలోకూడా కనిపిస్తాయి. అయితే సినిమా అంతా ఒక అమ్మాయిని ఎలా ప్రేమలో పడేయాలనే ప్రయత్నాలతో సాగే సినిమా కనుక పిల్లలతో కలిసి చూడడం కాస్త అసౌకర్యంగా అనిపించచ్చు. నేను మాత్రం పూర్తిగా ఎంజాయ్ చేశానీ సినిమాని.

సో అవీ గత రెండు వారాలలో విడుదలైన సినిమాల కబుర్లు. ఓ కుర్రాళ్ళ సినిమా, ఓ పిల్లల సినిమా ఓ పెద్దల సినిమా ఓ ఫామిలీ సినిమా అని కేటగరైజ్ చేయచ్చేమో. ఇక ఈ వారం విడుదలకు సిద్దంగా ఉన్న తొలి తెలుగు కామెడీ త్రీడీ చిత్రం “యాక్షన్ త్రీడీ” కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను అది విడుదలయ్యాక ఆ కబుర్లతో మళ్ళీ కలుస్తా.

మొత్తం చదవండి

మణిప్రవాళం - తిలక్

తిలక్ గారు 1963 వ సంవత్సరంలో రాసిన కథ మణిప్రవాళం. కథల సంకలనంలో ఈ కథ చివరలో స్వాతి, 1963 అని రాశారు కానీ ఇప్పటి స్వాతి ప్రారంభమైనది 1970 లో కనుక అప్పటి స్వాతి వేరైనా అయిఉండాలి లేదా పత్రిక పేరో/సంవత్సరమో పొరపాటుగా అచ్చయి ఉండాలి, ఎవరికైనా తెలిస్తే కామెంట్స్ లో చెప్పగలరు. 

మణిప్రవాళము అంటే రెండు భాషలు కలగలిసిన కవిత్వమట. సంస్కృత శబ్దాలకు సరిపోలగల మళయాళ అక్షరములు లేక మొదట్లో వైష్ణవాచార్యులు కొన్ని మాటలు గ్రాంధీకంలోనే రాసి ఇటువంటి శైలి ఉపయోగించారని, అలా కలగలసిపోగల పదాలను గుర్తించి నిర్ధుష్టమైన నియమావళిని ఏర్పాటు చేశారనీ. ఆ తర్వాత అదే కవిత్వ శైలిని కేరళలోని నంబూద్రి వంశస్థులు కొనసాగించారని అంటారు. 

మళయాళంలో “మణి” అనగా ‘కెంపు(Ruby)’, “ప్రవాళము” అనగా సంస్కృతంలో ‘పగడము(Coral)’ ఈ రెండిటినీ కలగలిపి అల్లిన మాలని కూడా మణిప్రవాళం అంటారుట.

ఈ కథలో ఇటువంటి శైలిని నేను గుర్తించలేకపోయాను కానీ కథ చదివాక మాత్రం ఆలోచింప చేసింది. మణిప్రవాళం అంటే ఏమిటో వెతికి తెలుసుకునేలా చేసింది. అర్ధం తెలుసుకున్నాక కథలోని శైలికి అన్వయించుకోవాలో కథలోని విషయానికి అన్వయించుకోవాలో అర్ధంకాలేదు. అసలు కథకే అనేకానేక అర్ధాలున్నట్లు అనిపించింది. చివరికి కొన్ని కథలకి ఎందుకు కనెక్ట్ అవుతామో అర్ధంచేసుకోవడం కష్టమనిపించింది. 

ఎందుకో నా మనసుకు బాగా నచ్చిన ఈ కథని గుర్తొచ్చినపుడల్లా చదువుకోడానికి బ్లాగ్ లో ఉంచాలని మీ అందరితోనూ పంచుకోవాలనీ ఇలా. అన్నట్లు ఈ కథ చదువుతుంటే లీలామాత్రమైన పోలికతో ఆమధ్య ఆంధ్రజ్యోతిలో చదివిన ఒక కథ గుర్తుకువచ్చింది, మీకేమైనా గుర్తొచ్చిందా? చదివి చెప్పండి.

~*~*~

మణిప్రవాళం

--తిలక్

చీకట్లో గదిలో పడుకుని వుంది లత. ఏకాకిగా ఏ హృదయమూ స్పందించని ఏకాంతంలో, ఎవరూ చూడని నరకంలో చిక్కుకుని వుంది లత.

అతను మెరుపులాగా వచ్చాడు. అటు దక్షిణానిలం వీచే దారినుండి దయాసరస్సులలో విహరించే రాజహంసనెక్కి నక్షత్రకిరణం మీదుగా జారుతూ వచ్చాడు.

అతను పాట పాడాడు. పాటకి చీకటి చీకాకుపడి నల్లగా కోప్పడింది.

అతను పాట పాడాడు. చీకటిని చెరిపివేస్తూ వేయి పువ్వుల తావి వింతగా కమ్ముకుంది.

అతను పాట పాడాడు. జాలిగా తియ్యగా లత గుండెలో కోర్కెలా హాయిగా తెరతెరల్లాగ కదిలింది.

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది. అతను నవ్వాడు. అతను వెళ్ళిపోయాడు.

అతను మళ్ళీ మరో రోజున వచ్చాడు. “లతా” అని పిలిచాడు. అతని గొంతులో మాధురీ మందాకిని జలజలించింది.

“ఇంకోసారి పాడు” అంది లత రెప్పల్ని కొంచెం ఎత్తి. నల్లని పొడుగాటి ఆమె తలవెంట్రుకలు చీకట్లో తరంగాలలా కదులుతున్నాయి.

అతను పాడాడు. చీకటి చికాకు పడింది. గుడ్లగూబలు దిగులుగా ఏడ్చాయి. అతను వెళ్ళిపోయాడు.

అతను మళ్ళీ ఇంకోరోజున వచ్చాడు. లత పెదవుల మీద సన్నని చిరునవ్వు విరిసింది. ఆప్యాయంగా అడిగింది, “ఒక్క పాట పాడవూ?” పాడాడు.

లత కళ్ళలో నీళ్ళు. నీళ్ళలోంచి చావును దాటిన వెలుగు. అతను నిట్టూర్చాడు.

కొన్నాళ్ళకి మాలతీ సౌరభం వీచిన రాత్రి –

“స్వామీ” అంది లత. అతను మాట్లాడలేదు.

“కవీ” అంది లత. అతను మాట్లాడలేదు.

“ప్రియా” అంది లత. అతను పలికాడు.

నక్షత్రాలు మెరిశాయి. వెన్నెల కురిసింది. అతని చేయి ఆలంబనగా లత లేచి నిలుచుంది. అతని వొళ్ళో వాలింది. కిటికీ అవతల మందారం ఎర్రగా నవ్వి తల పక్కకు తిప్పుకుంది.

వకుళ వృక్షం విరిసిన రాత్రి –

“ప్రియా” అంది లత.

“లతా” అన్నాడతను.

“మిమ్మల్ని వదలలేను.”

జవాబుగా ఆమె ఫాలభాగాన్ని ముద్దాడాడు అతను.

“ఎక్కడనుంచి వచ్చారు?”

“మంచు పర్వతాల అంచున దయాసరస్సుకి దక్షిణాన మంత్ర విహంగాలు మసలే చోటున - రంగు రంగుల చెట్ల నీడలలో పాడుకుంటూ ఉంటాను”

“అక్కడికి దగ్గరగా మాయాలోకం ఉంది. భయం లేదా” అంది లత. అతను నిట్టూర్చాడు.

మొగలిచెట్టు మొదటిరేకు తొడిగిన రాత్రి –

“ప్రియా” అంది లత.

“ప్రియతమా” అన్నాడతను.

“ఏమిటాలోచిస్తున్నారు?”

అతను నిట్టూర్చాడు. అతను వెనక్కి చూశాడు. అతని వెనకాల మబ్బులు…

“పాట పాడవూ” అతని వొడిలో తల పెట్టుకుని అడిగింది లత. అతను పాడాడు - లత పులకరించింది. పరవశించింది. అరమోడ్పు కన్నులతో అతన్ని గుండెలకి హత్తుకుంది. అతను బరువుగా నిట్టూర్చాడు.

అతను వస్తున్నాడు. లత చిగురుపట్టింది. మొదటి పువ్వు పూసింది.

అతను వస్తున్నాడు. అతనితోటి మబ్బులు వస్తున్నాయి. మబ్బుల వెనక రాక్షసులు దాక్కున్నారు.

నక్షత్రం రాలిపోయిన రాత్రి –

అతను వచ్చాడు. అతని గుండె మీద రాక్షసుల మొదటి గోటి గీత - ఎర్రని చార.

“నన్ను కాపాడగలవా?” అన్నాడతను.

“ఓ” అంది లత.

“అయితే నీ దగ్గరున్న మణిప్రవాళం ఇవ్వు.”

“నా దగ్గర లేదు”

“అయితే - ”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

ఆమె ఏదో ఇచ్చింది. రక్తపుచార కనపడలేదు. అతను నవ్వాడు. ఎప్పటిలాగే వెన్నెల…

కొన్నాళ్ళు గడిచాయి. అతను వచ్చాడు. ఈసారి అతని గుండె మీద రెండు ఎర్రని చారలు. అతను కొంచెం వడలాడు.

“నన్ను కాపాడగలవా?” అన్నాడతను.

“ఓ” అంది లత.

“అయితే నీదగ్గరున్న మణిప్రవాళం ఇవ్వు.”

“నా దగ్గర లేదు”

“మరి - ”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

ఆమె ఏమిటో ఇచ్చింది. రక్తపుచారలు కనపడలేదు. అతను నవ్వాడు. కాని ఆ నవ్వులో నీరసం వుంది.

లత రెండవ పువ్వు తొడిగింది. అతని కోసం చూసింది. రాత్రీ పగలూ ‘ప్రియా’ అని పిలిచింది. ఆ పిలుపుకి ఆకాశపు అంచున ఒక రెల్లు రాలిపడింది.

అతను వచ్చాడు. ఈసారి గుండె అంతా రక్తం. ఎర్రని మడుగులాగా వుంది. అతని వెనుక నల్లటి మబ్బులు. నల్లని మబ్బుల వెనక రాక్షసుల వికటాట్టహాసాలు.

“నన్ను బ్రతికించు. నన్ను చంపేస్తున్నారు” అన్నాడతను.

“ఏం చెయ్యను నేను?” ఏడ్చింది లత. మూడవ పువ్వుతో సహా.

“మణిప్రవాళం ఇవ్వు”

“లేదు”

“ఉంది. నాకు తెలుసును”

“దానిమీద నాకు అధికారం లేదు”

“అయితేనేం - మళ్ళీ తిరిగి ఇచ్చేస్తానుగా.”

లత ఊగిపోయింది. బాధ పడింది. విహ్వలించింది. కళ్ళు తెరిచి జాలిగా ఇలా అంది: “నా పెద్దల అభిమానం నా వాళ్ళ అనురాగం అన్నీ పోతాయి. నా వాళ్ళు నాకు కాకుండా పోతారు…”

“వాళ్ళందర్నీ వొదిలెయ్యి”

“వదలలేను”

“అయితే మరి…”

“ఇంకోటి ఇస్తాను”

“లాభం లేదు”

ఈసారి అతని కళ్ళల్లో చీకటి. అతని పెదవుల పైన చీకటి. నిర్దయ లాంటి చావు లాంటి చీకటి.

“వెళ్ళిరానా?” అన్నాడు. అతని స్వరం సన్నగా మెలికలు తిరిగి చీకట్లో గిలగిలలాడింది. గుండె నుండి కారే రక్తాలు పిండుకుంటూ అతను వెళ్ళిపోయాడు. అతని వెనక మబ్బులరచుకుంటూ, రాక్షసులరుచుంటూ వెళ్ళిపోయారు.

లత ఏడుస్తూ కూలబడింది. మూర్ఛ పోయింది.

మళ్ళీ అతను రాలేదు.

లత మళ్ళీ పూయలేదు.

అతని జాడ తెలియదు.

చీకటి లతని ముసుగులా మూసుకుంది.

అతను మళ్ళీ రాలేదు.

అతను మళ్ళీ పిలవలేదు.

అతని పాట అర్ధరాత్రి మబ్బులలోంచి జాలిగా–

ఆమె మూలుగు పాతాళ కుహరంలోంచి బాధగా –

పువ్వులు రాలిపోయాయి. మంచు దట్టంగా పడి మనసులూ, ఆకులూ మూసుకుపోయాయి.

బావురుమనే నిశ్శబ్దం అంతటా…

దేవతలు ఏడుస్తున్న వర్షం. మనుష్యులు కాలుతున్న వాసన.

అతన్ని వెతకడానికి వెళ్ళినవారికి దారిపొడుగునా అతని గుండె రక్తపు మరకలే కనిపించాయి. కాని అతడు మాత్రం కనపడలేదు.

ఆమెను చూడడానికి వెళ్ళినవారికి గదిలో ఆమె కనపడలేదు. కటిక చీకటి తప్ప.

ఇది ప్రళయం - అంది రాలిపోయిన పువ్వు.

ఇది విలయం - అంది జారిపోయిన చుక్క.

పెట్టె లోపల - గదిలో మూలగా పెట్టె లోపల్లోపల్లోపల - మణిప్రవాళం మెరుస్తోంది. ఫక్కున నవ్వింది. ఇలా అంది.

“నా శక్తి అనంతమైనది. నేను కరుణనీ, ప్రేమనీ, సౌందర్యాన్నీ, నశింపచేస్తాను. దైవీయ శక్తుల్ని ఓడిస్తాను. ఈ జగత్తు నాకు బానిస - అవునా?”

అవును అన్నాయి మబ్బులు.

అవును అన్నారు రాక్షసులు.

అవును అన్నాయి చెట్లూ, చెట్టు మీద పిట్టలూ భయంకరంగా.

అవును అన్నాయి పువ్వులు ఏడుస్తూ.

ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం. కఠినశాసనంలాగా నిశ్శబ్దం. 
యుగాల దాకా మళ్ళీ ఏ హృదయమూ పలుకలేదు. పలవరించలేదు.

(స్వాతి, 1963).

~*~*~

మొత్తం చదవండి

కవుల రైలు - తిలక్

తిలక్ గారు ఈ కథని ఎపుడు రాశారో తెలియదు కానీ ఇప్పటికీ ఎప్పటికీ అన్వయించుకోవచ్చునేమో. ఒక్క కవిత్వానికేనా? రచనలకీ, సినిమాలకీ, ఆ మాటకొస్తే అసలును వదిలేసి గమ్యం తెలియని ప్రయాణం చేసే ఎన్నో రంగాలలోని ఎంతో మందికి నిస్సంకోచంగా అన్వయించుకోవచ్చు. ఈ చిన్న కథ చదవగానే నచ్చి బ్లాగ్ లో మీ అందరితో పంచుకోవాలనిపించి ఇలా...

 

~*~*~
 

తెలుగుదేశం కవులతో నిండి మూడవతరగతి రైలు పెట్టె లాగ క్రిక్కిరిసిపోయింది. “ఇంక జాగా లేదు” అని కేకలేస్తున్నా వినిపించుకోక చవకగా అమ్మే టిక్కెట్లు కొనుక్కొని కొత్త కవులు తోసుకు లోపలి కెగబడుతున్నారు. కొందరు ఫుట్‌బోర్డుల మీద నిలబడీ, కొందరు కమ్మీలు పట్టుకుని వేలాడుతున్నారు.

ఒకావిడ మేలిముసుగు వేసుకుని వచ్చింది. సుతారంగా అందంగా వుంది. కళ్ళల్లో అపూర్వమైన వెలుగు. ఎర్రని పెదవుల్లో తియ్యని సిగ్గు వొంపులు. వెన్నెలనీ, ఉషఃకాంతినీ, మల్లెపువ్వుల్నీ, మంచిగంధాన్నీ, రత్నాలనీ కలబోసి మనమీద జల్లినట్లు అనిపిస్తుంది ఆవిడను చూస్తే... అక్కడ దగ్గరలో నిలుచుంటే…

ఆవిడ నిస్పృహగా చూసింది రైలుపెట్టె కేసి. లోపలి బొగ్గు పులుసు గాలీ, చుట్టపొగా వాగుడూ కలసి పెట్టెలోంచి బయటకి దుర్భరంగా వ్యాపిస్తున్నాయి.

“ఇక్కడ చోటులేదు దయచేయవమ్మా. నువ్వు కూడానా మా ఖర్మ వగలొలకబోసుకుంటూ” అన్నాడొక చుట్ట ఆసామీ కాండ్రించి ఉమ్మివేస్తూ. ఆయన కవి శార్దూల బిరుదాంకితుడు. అప్పకవీయం అడ్డంగా బట్టీ వేశాడు.

“నో ప్లేస్ మేడం వెరీసారీ” అంటూ కన్ను గీటాడొక నవ యువకుడు గాగుల్సు తీసి, సెకండ్‌హాండ్ బీడీ నోట్లో ఉంచుకునే.

కొందరు వెకిలిగా నవ్వారు. కొందరు దగ్గారు. మరికొందరు ఈలలు వేశారు. పాపం ఆవిడ వెనక్కి తిరిగి జాలిగా వెళ్ళిపోయింది. రైలు కదిలిపోయింది. 

స్టేషన్‌మేష్టర్ వచ్చి ఆమెను చూచి “పాపం చోటు లేదా అమ్మా, నీ పేరు?” అని అడిగాడు.

“కవిత” అందా సుందరి.

కవుల రైలు గమ్యం తెలీకుండా వడివడిగా వెళ్ళిపోతోంది.

~*~*~

మొత్తం చదవండి

స్వామిరారా

సూర్య(నిఖిల్) తన మిత్రులతో(పూజ,కమెడియన్ సత్య) కలిసి ప్రొఫెషనల్ గా ప్లాన్ చేసి జేబులు కొట్టేయడం ఇంకా  చిన్న చిన్న దొంగతనాలూ చేస్తుంటాడు. చూడ్డానికి చాలా డీసెంట్ గా కనపడే ఈ బ్యాచ్ చేసే దొంగతనాలను గుర్తించడం ఎవరితరమూ కాదు. స్వాతి(స్వాతి) జర్నలిస్ట్ గా పనిచేస్తూ ఉంటుంది. అనుకోకుండా స్వాతిని కలిసిన సూర్య ఆమెతో ప్రేమలో పడి తనో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ నని ఆమెకి అబద్దాలు చెప్తూ దగ్గరవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటాడు. ఇదిలా ఉండగా ఎన్నో ఏళ్ళ తర్వాత బయటపడ్డ అనంతపద్మనాభస్వామి సంపదని లెక్కించే సమయంలో ఒక చిన్న వినాయకుడి విగ్రహం దొంగిలించబడుతుంది. ఒక మంత్రిగారు ఆ విగ్రహం తనకి అదృష్టాన్ని తెచ్చిపెడుతుందని నమ్మి అది సంపాదించే పనిని దుర్గ(రవిబాబు) అనే లోకల్ గ్యాంగ్ స్టర్ కి అప్పచెప్తాడు. ఆ విగ్రహం తెచ్చిపెడ్తే తనపైనున్న కేసులన్నీ కొట్టేయించి రాజకీయలలో చేర్చుకుంటాననడంతో దుర్గ ఎలాగైనా ఆ విగ్రహం సంపాదించాలని ప్రయత్నిస్తుంటాడు.

ఎక్కడో కేరళలోని తిరువనంతపురంలో చోరీకాబడిన ఆ విగ్రహం హైదరాబాద్ ఎలా చేరుకుంది సూర్య, స్వాతి, దుర్గల జీవితాలలో ఎలా కల్లోలాన్ని రేపింది చివరికి ఏమైంది తెలుసుకోవాలంటే “స్వామిరారా” సినిమా చూడాలి.

“నాకు నచ్చిన ప్రతి సినిమా నుండీ నేను కాపీ కొడతాను” అని నిర్భయంగా టైటిల్స్ కి ముందే చెప్పిన దర్శకుడు సుధీర్ వర్మ సినిమా అంతా అదే మాట మీద నిలబడ్డాడు. అలాగని ఇదంతా ఎప్పుడో చూసిన సినిమానే కదా అనే ఫీల్ రాకుండా ఒక ఫ్రెష్ లుక్ తో ట్రీట్మెంట్ తో ప్రేక్షకులని కట్టిపడేయడంలో సఫలీకృతుడయ్యాడు.

కథలో కొత్తదనం ఏమీ లేకపోయినా పాత్రలు సంఘటనలు కూడా క్షణక్షణం, అనగనగా ఒకరోజు, ఇంకా ఇదే జెనర్ లో వచ్చిన కొన్ని ఆంగ్ల చిత్రాలనుండీ సంగ్రహించినా కూడా తనకున్న ఎఫిషియెంట్ టెక్నికల్ టీం సపోర్ట్ తో ఆ మొత్తాన్ని చక్కని కథనంతో పంచ్ ల కోసం ప్రయాస పడకుండా అక్కడక్కడ ఛమక్కుమనిపించే సంభాషణలతో, కథాకథనాలలో కలిసిపోయే సునిశితమైన హాస్యంతో కలిపి ఆద్యంతమూ ప్రేక్షకుడు సినిమాలో లీనమయి చూసేలా చేశాడు.

హ్యాపీడేస్ తర్వాత నిఖిల్ నాకు ఏ సినిమాలోనూ అంతగా నచ్చలేదు. రవితేజ డేట్స్ దొరకని చిన్న నిర్మాతలంతా అతనితో సినిమాలు తీస్తే అతనుకూడా వాళ్ళకు కావలసినట్లు రవితేజని ఇమిటేట్ చేస్తూ ఓవరాక్షన్ చేస్తూ గడిపేశాడు. మధ్యలో అతను చేసిన “యువత” అండ్ “ఆలశ్యం అమృతం విషం” సినిమాలు కొంచెం పర్లేదనిపిస్తాయి. అయితే ఈ సినిమాలో సుధీర్ తనని పూర్తిగా మార్చేశాడు. సూర్య అన్న దొంగోడి పాత్ర తప్ప నిఖిల్ హైపర్ యాక్షన్ ఏమాత్రం కనిపించదు ఇందులో.

అలాగే స్వాతి కూడా చాలా సటిల్ గా చేసింది, నిజానికి అక్కర్లేకపోయినా బోలెడంత హైపర్ ఎనర్జీతో నటించే హీరో హీరోయిన్లు ఇద్దరినీ కంట్రోల్ చేసిన క్రెడిట్ సుధీర్ కే దక్కాలేమో వీరిద్దరి నటన ఇందులో పాత్రోచితంగా మెచ్చుకోదగినట్లుగా ఉంది. సూర్య ఫ్రెండ్ గా చేసిన పూజ కూడా చాలా బాగా చేసింది హీరోయిన్ స్వాతి కన్నా ఈ అమ్మాయికే ఎక్కువ ఫూటేజ్ ఉందనిపిస్తుంది.

అలాగే కమెడియన్ సత్యకూడా ఆకట్టుకుంటాడు. సునీల్ హీరోగా స్థిరపడడంతో ఇలాంటి ప్రతిభ ఉన్న మంచినటులంతా వెలుగులోకొస్తున్నారు. ఇక రవిబాబు, అతని బండ అసిస్టెంట్, జీవా, జోగిబ్రదర్స్, సూర్య బాచ్ ని అపుడపుడు కలిసే హోటల్లో పనిచేసే చిన్న కుర్రోడు అంతా పాత్రోచితంగా చేశారు.

 

సన్నీ మ్యూజిక్ లో వెస్ట్రన్ టచ్ ఎక్కువున్నా పాటలు బాగున్నాయి, పాటలన్నీ కూడా సంధర్బానుసారం నేపధ్యంతో  కలిసిపోయి వస్తుంటాయి తప్పించి హీరోహీరోయిన్లు లొకేషన్స్ కి వెళ్ళో భారీ సెట్టింగులేస్కునో పాడుకునే పాటలేం లేవు. సన్నీ సినిమా మూడ్ కి తగినట్లు చేసిన స్టైలిష్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ ఆకట్టుకుంది. అలాగే సినిమాటోగ్రాఫర్ రిచర్డ్ ప్రసాద్ వర్క్ కూడా ఇంట్రెస్టింగ్ ఫ్రేమింగ్ అండ్ లైటింగ్ ఎఫెక్ట్స్ తో సినిమాకి స్టైలిష్ లుక్ తీసుకొస్తూ చాలా బాగుంది. స్లోమోషన్ లో చిత్రీకరించిన కొన్ని షాట్స్ ఆకట్టుకుంటాయి.

ఈ తరహా చిత్రాలకు థ్రిల్స్ చాలా ముఖ్యం, ఉండీ ఉండీ ప్రేక్షకుల చేత వహ్వా అనిపించి చప్పట్లు కొట్టించగల సీన్లు ఈలలు వేయించగల సీన్లు ఉండడం చాలా అవసరం రెండుగంటల నిడివి ఉన్న ఈ సినిమాలో ప్రేక్షకులనుండి అలాంటి స్పందనను చాలాసార్లే గమనించాను.

సినిమా చూసే ఉద్దేశ్యం ఉన్నవాళ్ళు ఈ క్రింది స్పాయిలర్ బటన్ పై క్లిక్ చేయకండి. దానిలోని కంటెంట్ చదివితే మీకు థ్రిల్ మిస్సవ్వచ్చు. ఫర్వాలేదనుకున్నవాళ్ళు సినిమా చూసే అవకాశం లేనివాళ్ళు క్లిక్ చేసి చదవండి. 

సహజంగా ఇలాంటి సినిమాలకి చేసినట్లు దొంగతనం సీన్ తో సినిమా ఓపెన్ చేయకుండా జోగీబ్రదర్స్ సీన్ తో చేసి ఆ సీన్ ని ప్రేక్షకులు మర్చిపోయే దశలో ఇంటర్వెల్ తర్వాత ఎక్కడో స్క్రీన్ ప్లేలో కలపడం బాగుంది. ఆంగ్ల చిత్రాలతో పరిచయమున్నవారికి ఇది Quentin Tarantino స్టైల్ అని తెలిసే ఉంటుంది.

అలాగే విగ్రహం విలువ గుర్తించే కొద్దీ దాని ధర సున్నానుండి మెల్లమెల్లగా ఎలా పెరుగుతుంది అనేది స్క్రీన్ పై లొకేషన్ ప్లస్ ధర డిస్ప్లేతో చూపించిన విధానం బాగుంది. విగ్రహం కొనేవారు ఆషామాషీగా నోటిమాటమీద నమ్మకం ఉంచినట్లుకాక ఖచ్చితంగా పరీక్ష చేసుకుని కొనడం లాంటి సన్నివేశాలను చూపించడం బాగుంది. రాహుకాలం వర్జ్యం లాంటి నమ్మకాలవలన నష్టంకూడా జరగచ్చంటూ కమెడియన్ సత్యద్వారా అండర్ కరెంట్ గా వేసిన సెటైర్ కూడా బాగుంది.

రొటీన్ లవ్ స్టోరీలు, పాటలు, ఫైట్లతో కలిపి కర్చీఫులు పిండేసే ఎమోషనల్ సీన్స్ లేని సినిమా సినిమానే కాదనుకునే ప్రేక్షక వర్గంలో మీరుంటే మీరీ సినిమా చూడడం వేస్ట్. అలాకాకుండా పెద్దగా కథ ఏమీ లేకపోయినా ఇన్వాల్వ్ చేయగల కథనంతో సునిశితమైన హాస్యంతో ఆకట్టుకునే వైవిధ్యమైన సినిమాలు చూసే అభిరుచి మీదైతే ముఖ్యంగా ఇలా దొంగతానాలు దోపిడీలు అంటూ క్రైం థ్రిల్లర్ కామెడీ సినిమాలు నచ్చే వారైతే మీరు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ మిస్ అవకుండా చూడవలసిన సినిమా “స్వామిరారా”

మొత్తం చదవండి

గుండెల్లో గోదారి

శ్రీ బాపూ రమణ గార్లు ఆప్యాయంగా సీతారాముడు అని పిలుచుకునే బి.వి.ఎస్.రామారావు గారు దదాపు పుష్కరకాలం గోదారొడ్డున వివిధ ప్రాంతాలలో ఇంజనీరుగా వివిధ హోదాలలో పనిచేశారు. అలా తాను అతి దగ్గరగా గమనించిన జీవన విధానం నుండి విన్నవి కన్నవి ఊహించినవి కొన్ని సంఘటనలను కథలను అన్నిటినీ కలగలిపి ఈ గోదారి కథలు రాశానని చెప్తారు. తను పుష్కరాల రేవులో పుల్లట్లు కథ చెప్పబోతూ ఓ మాటంటారు... “ప్రవాహంలో తరంగాల్లా ఎన్నో జీవితాలు కాలప్రవాహంలో సాగిపోతుంటాయి. తరంగానికి దిగువ మనకి కనపడని మరొక తరంగం ఉంటుంది, ఆ తరంగ శక్తే మనం చూస్తున్న తరంగాన్ని నడిపిస్తుంది. అలాగే మనమెరిగిన వ్యక్తుల జీవితాల వెనుక మనమెరుగని ఎన్నో బాధలూ కథలూ దాగి ఉంటాయి. ఆ సాగే కథలకు పారే గోదారే సాక్షి” అని. ఆ బాధలకు రామారావ్ గారు అక్షర రూపమివ్వడం మనం చాలా కథల్లో గమనించవచ్చు. అసలు వ్యధలేనిదే కథేలేదని ఎవరో పెద్దాయన అన్నట్లుగా ఇందులోని కొన్ని కథలలో కష్టాలు కన్నీళ్ళూ ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి, తరచి చూస్తే అవి మనకెదురుపడే కొన్ని జీవితాలలోని కఠిన వాస్తవాలేనని గమనించవచ్చు.

అలాంటి యధార్ధజీవిత చిత్రణ చేసిన కథలలోనుండి రెండు కథలను తీస్కుని కొన్ని మార్పులు చేర్పులు చేసి తీసిన సినిమానే “గుండెల్లో గోదారి”. ఈ సినిమా చూడాలంటే చాలా ధైర్యం కావాలి నొప్పిని భరించగలిగే శక్తి కావాలి (అది సినిమా చూడడం వలన కలిగే నొప్పా సినిమాలో ఉన్న నొప్పా అని చిలిపి ప్రశ్నలేయడాలు ఇక్కడ లేవు :-)). సినిమా అంటే కేవలం వినోదసాధనం మాత్రమే నిజజీవితంలో ఉన్న కష్టాలు చాలుకదా ఇక్కడ కూడా ఎందుకు అనుకుంటే ఈ సినిమాకి దూరంగా ఉండడం మంచిది. మరీ ముఖ్యంగా ఇది స్ట్రిక్ట్ గా పెద్దల సినిమా (A Certificate). రెండు పాటలలో తప్ప మరీ శ్రుతిమించిన సన్నివేశాలు లేకపోయినా మెయిన్ థీం వివాహేతర సంబంధాల గురించి కనుక ఇలాంటి సినిమాకి పద్దెనిమిదేళ్ళలోపు పిల్లలని తీసుకువెళ్ళవద్దని నా సలహా.

ఇక కథ విషయానికి వస్తే గోదారి కథలలోని “గుండెల్లో గోదారి” కథనే మెయిన్ థీంగా ఎన్నుకున్నారు, దానిలోని వాడి(రచయిత ఈకథలో వీరికి పేర్లు పెట్టలేదు అదీ వాడు అనే అంటారు) ఫ్లాష్ బాక్ ని కొంచెం సినిమాటిక్ గా మార్చుకున్నారు. దాని ఫ్లాష్బాక్ గా “పుష్కరాల రేవులో పుల్లట్లు” కథలోని పుల్లమ్మ ఫ్లాష్బాక్ ని కాస్త మార్చి వాడుకున్నారు. పుస్తకం చదవని వారికోసం కథా వివరాలు..

1986 లో ఎగువ గోదారి ప్రాంతాలలో విస్తారంగా కురిసిన వర్షాల వలన గోదారికి అధికమొత్తంలో వరదనీరు వస్తుంటుంది, సరిగ్గా ఇదే సమయానికి ఈ విషయం తెలియని బంగారప్పేట లో మల్లి(ఆది) చిత్ర(మంచు లక్ష్మి)ల పెళ్ళి జరుగుతుంటుంది. ఆ పెళ్ళిలో తాళికట్టే సమయానికి నావలు అద్దెకిచ్చే సాంబశివయ్య గారి కూతురు సరళ(తాప్సి) వచ్చి పెళ్ళికొడుక్కి బంగారపు ఉంగరం చదివిస్తుంది. “అబ్బో అంతదూరం నుంచొచ్చి ఇంత ఖరీదైన బహుమతి చదివిచ్చిందంటే యవ్వారం ఎంత దూరం వెళ్ళుంటదో..” అని ఊళ్ళో వాళ్ళ గుసగుసలు విన్న చిత్ర మనసులో అనుమానం నాటుకుంటుంది. అంతలో రాజమండ్రిలో చిత్ర పని చేసే కంపెనీ యజమాని దొరబాబు(రవిబాబు) వచ్చి చిత్రకి బంగారు గొలుసు చదివిస్తాడు. అది చూసి దొందూ దొందే అని చులకనగా మాట్లాడుకుంటున్న ఊరివాళ్ల మాటలు విని మల్లి మనసులో కూడా అనుమానం మొదలవుతుంది. అలా సందేహాలతోనే పెళ్ళి జరుగుతుంది.

అదే సమయానికి పోలీసులు కోడెం తూము దగ్గర గోదారికి గండి పడిందని ఏ క్షణమైనా బంగారప్పేట మునిగిపోవచ్చని చెప్పి అందరినీ గట్టు మీదకి ఎక్కేయమంటారు. ఊరంతా వెంటనే గట్టువేపు పరిగెట్టినా మల్లి, చిత్ర మాత్రం జనం మాట్లాడుకున్న మాటల గురించి తమ పెళ్ళి ఇలా రసాభసా అవడం గురించి ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్లుంటారు, మంటపం చుట్టూ చేరిన వరదనీరు చింది మొహం మీదపడ్డంతో తేరుకున్న ఇద్దరూ కష్టపడి ఒక గడ్డిమేటు మీదకి చేరతారు, అది చుక్కాని లేని నావలా గోదారి వరద నీటిలో పడి కొట్టుకుపోతుంటుంది. ఎలాగూ చావబోతున్నాము కదా అని కట్టుకున్నవాళ్ళకి నిజం చెప్పి చావాలని నిశ్చయించుకుని ఒకరికొకరు తమ గతం గురించి చెప్పుకుంటారు, ఆ గతం ఏమిటి దొరబాబు, సరళ వాళ్ళ జీవితాల్లోకి ఎందుకు వచ్చారు, ఆ గిఫ్ట్స్ ఎందుకు ఇచ్చారు, అసలు వాళ్లని వరద గోదారి తనలో కలిపేసుకుందా లేకా ఒడ్డుకు చేర్చిందా లాంటి వివరాలు తెలుసు కోవాలంటే గుండెల్లో గోదారి సినిమా చూడాలి.

సినిమాకి ఒక బలం కాస్టింగ్, పాత్రలే తప్ప నటీనటులు ఎక్కడా కనిపించరు. మల్లి పాత్రలో ’ఆది పినిశెట్టి’ ఒదిగిపోయాడు తన తీరైన ఫిజిక్ తో, మంచితనం మూర్తీభవించిన అమాయకపు జాలరి యువకుడిగా చక్కని పల్లె యాసతో అలరిస్తాడు. సూరి పాత్రలో సందీప్ ని చూస్తే రొటీన్ లవ్ స్టోరీ లో చేసిన హీరో ఇతనేనా అనిపిస్తుంది కోడిపందాలపై అమితమైన ప్రేమను పెంచుకున్న పల్లెటూరి యువకుడు మాత్రమే కనిపించాడు, ఇతని డైలాగ్ డెలివరీ కూడా బాగుంది. లంగా ఓణీలు, రంగు రంగుల బొట్టు బిళ్ళలు, కళ్ళకు కాటుక, ఓ సారి ఇంత పెద్ద ముద్దబంతిపువ్వు ఇంకోసారి అంత గుప్పెడు కనకాంబరాలు జడలో తురిమి కాస్త పెద్దింటి పల్లెపడుచులా తాప్సీ చక్కగా ఆకట్టుకుంటుంది, తను ఈ సినిమాలో వేసిన పాత్ర మరెవరూ చేయలేరేమో అనిపించేట్లు చేసింది.

మంచు లక్ష్మి కాస్త మిస్ ఫిట్ ఈ సినిమాకి. అప్పటికీ నటన విషయంలో డైలాగ్ డెలివరీ విషయంలో చాలా కష్టపడింది కానీ ఆకష్టం తెరమీద కనిపిస్తూ మనల్ని ఇబ్బంది పెడుతుంది. కొన్ని సీన్స్ లో బాగానే అనిపించినా కొన్ని షాట్స్ లో మాత్రం హీరోలిద్దరిపక్కనా చాలా పెద్దదానిలా కనిపించింది అయితే దర్శకుడు కుమార్ చిన్నప్పటి మంచులక్ష్మి, సూరి పాత్రలు ఎన్నుకోవడంలో కూడా అమ్మాయిని అబ్బాయికన్నా కొంచెం వయసులో పెద్దగా ఉండేట్లు ఎన్నుకోవడం ద్వారా కంటిన్యుటీ దెబ్బతినకుండా చూస్కోడం నాకు నచ్చింది. తాప్సీ పాత్రనుద్దేశించి రివ్యూవర్స్ అందరూ ఎనభైలలో అమ్మాయిలందరూ ఇంత ఫాస్టా అని అన్నారు.. అయి ఉండకపోవచ్చు ఏ కోటికొక్క అమ్మాయో అలా ఉండి ఉండచ్చు అలాంటి సరళ కథే ఈ సినిమాలో చూపించారు అని సర్దుకుపోవాలి. ఆమాటకొస్తే తనకి పూర్తి వ్యతిరేకంగా మరో హీరోయిన్ చిత్ర పాత్ర ఉంటుంది కనుక అప్పట్లో అమ్మాయిలందరూ చిత్రలాగే ఉండి ఉంటారని కూడా అనుకోవచ్చు కదా కానీ “విమర్శకుల” కంటికి చిత్ర కనిపించదు. మల్లి కుటుంబానికి దూరపు బంధువుగా చిత్ర పక్కింటిలో ఉండే మనిషిగా పెద్ది పాత్రలో అన్నపూర్ణమ్మ గారు నటించారు తన పాత్ర బాగుంది కూతురు కాపురం గురించి చెప్పిన డైలాగులు బాగున్నాయ్. జీవా, రవిబాబు, తర్టీ ఇయర్స్ ఇన్ ఇండస్ట్రీ పట్టాభి కూడా చక్కగా నటించారు.

సినిమాకి పని చేసిన టెక్నికల్ టీం అంతా మంచి ఔట్ పుట్ ఇచ్చారు. ఎనభైలలో వాతావరణాన్ని కాస్ట్యూంస్ తో సహా చాలా జాగ్రత్తగా చిత్రీకరించడంలో ఆర్ట్ ఽ కాస్ట్యూంస్ ఇద్దరిని మెచ్చుకోవాలి వారినుండి అలాంటి ఔట్ పుట్ రాబట్టిన దర్శకుని ప్రతిభని కూడా మెచ్చుకోవాలి. సినిమాలకు సాధారణంగా వాడే ప్లాస్టరాఫ్ పారిస్ కాకుండా పల్లె సెట్ అంతా సహజంగా ప్రకృతిలో కలిసిపోయే మెటీరియల్ తో ఎకో ఫ్రెండ్లీగా నిర్మించడం నాకు బాగా నచ్చింది. అంత వరద బీభత్సంలోనూ హాస్య చతురతని వీడకుండా జోకులేస్కోడం పశువులని కూడా ప్రేమతో కాపాడే ప్రయత్నం చేయడం లాంటి పల్లెప్రజల స్వచ్చతని కాప్చర్ చేసే సన్నివేశాలతో దర్శకుడు స్క్రిప్ట్ చక్కగా రాసుకున్నారు. ఫళని సినిమాటోగ్రఫీ ఆకట్టుకుంది వరద భీభత్సాన్ని నైట్ ఎఫెక్ట్ లో బాగా కాప్చర్ చేశారు, స్పెషల్ ఎఫెక్ట్స్ బాగున్నాయ్. కానీ సినిమా నేపధ్యం వలననేమో పచ్చదనంతో నిండిన గోదారి జిల్లాల అందాలు కాస్త తక్కువే కనిపించాయి అనిపించింది.
 

సినిమాకి మేజర్ ప్లస్ పాయింట్ ఇళయరాజా గారి సంగీతం. సంధర్భానుసారంగా చేసిన పాటలు ఎనభైలలో వచ్చిన సంగీతాన్ని గుర్తు చేస్తూ సినిమా నేపధ్యానికి తగినట్లుగా చక్కగా అమిరాయి. “గుండెల్లోగోదారీ పొంగి పొరలుతోందీ” పాట హీరో ఇంట్రడక్షన్ సాంగ్ గా జాలర్ల గురించిన నేపధ్యంతో హాయిగా సాగుతుంది. “నను నీతో నిను నాతో” పాట మంచి మెలొడీ చిత్రీకరణ కూడా బాగుంది. “ఎక్కడుంది ఎక్కడుంది నాకోడి” కోడి పందాల గురించి వాటిని చంటిపిల్లల్లా ఎలా సాకుతారో చెప్తూ సరదాగా సాగిపోయింది. “జిల్లుమంది జిల్లుమంది వయసు” ఎనభైలలో వచ్చిన కొన్ని పాటలను గుర్తు చేస్తాయి సరళ కారెక్టరైజేషన్ ని పట్టి చూపించేట్లు అనంత శ్రీరాం బాగా రాశారీ పాట. ఐటం సాంగ్స్ లో “వెచ్చాని వయసుందిరా” పాత ట్యూనే కనుక మాంచి బీట్ తో ఆకట్టుకుంటుంది. ఇక నేపధ్య సంగీతంలో “బంతీ చామంతీ”, “ఏలేలమ్మా ఏలేలమ్మ హోయ్.. అందాలొలికే సుందరి రాతిరి కలలోకొచ్చేనూ”, “ఎల్లువొచ్చి గోదారమ్మా ఎల్లాకిల్లా పడ్డాదమ్మో” లాంటి పాటలని ఇళయరాజా చక్కగా ఉపయోగించారు. లేట్ ఎయిటీస్ లో టీనేజ్ చూసిన వాళ్ళకి ఈ సినిమా ఒక మాంచి నాస్టాల్జిక్ ఫీల్ ఇస్తుందనడంలో ఏ సందేహం అక్కర్లేదు.

ద్వితీయార్ధంలో వచ్చే చిత్ర ఫ్లాష్బాక్ ఎనభైలలో ముత్యాల సుబ్బయ్య, క్రాంతికుమార్ సినిమాలలో మహిళలు అనుభవించే సినిమా కష్టాలను మనముందుంచి కొంచెం ఇబ్బందిపెట్టచ్చు కానీ కథ అదే కనుక యాక్సెప్ట్ చేసేయచ్చు. సినిమా నిడివి రెండుగంటలు మాత్రమే కనుక ఈ సన్నివేశాలు కూడా పెద్దగా ఇబ్బంది పెట్టవు. సాధారణంగా చెప్పాలనుకున్న కథనుండి డీవియేట్ అవకుండా ఒక కన్విక్షన్ తో తెరకెక్కించిన చిత్రాలు తెలుగులో రావడం చాలా అరుదు ఆ విషయంలో దర్శకుడు కుమార్ నాగేంద్రన్ ని నిర్మాత మంచు లక్ష్మినీ తప్పక అభినందించి తీరాల్సిందే. నిర్మాణంలో ఎన్ని కష్టాలెదురైనా తననుకున్నట్లు నిర్మించడంలో మంచు లక్ష్మి విజయవంతమయ్యారు. మీరు వైవిధ్యమైన తెలుగు సినిమాలను కోరుకుంటూ సహజత్వాన్నీ, టఫ్ అండ్ పెయిన్ ఫుల్ స్టోరీస్ నీ భరించగలిగే శక్తి ఉంటే కనుక ఒక్కసారైనా చూడాల్సిన సినిమా గుండెల్లో గోదారి.

మొత్తం చదవండి

భయం !!

చేస్తున్న పని ఆపి వేళ్ళు విరుచుకుంటూ సిస్టం ట్రే లో టైం చూశాను 1.36 AM.

దదాపు గంటనుండి నిరంతరాయంగా మోగుతున్న ఇళయరాజా ప్లేలిస్ట్ ని పాజ్ చేసి రెండు చెవుల్లోనుండి ఇయర్ ఫోన్స్ తీసి తలతిప్పి గదిలో నాలుగు పక్కలకి చూశాను.. లోయస్ట్ బ్రైట్ నెస్ సెట్టింగ్ లో లాప్ టాప్ స్క్రీన్ నుండి వస్తున్న వెలుగు ఒక ప్రొజెక్టర్ లైట్ లా నా వెనక తెల్లని గోడ మీద నలుచదరంగా పలచగా పరచుకుంది..

స్క్రీన్ కి ఎదురుగా కూర్చున్న నానీడ గోడపై ఆ వెలుగులో అస్పష్టంగా తెలుస్తుంది. నేను తల తిప్పి తన వైపు చూడడంతో నానీడ కూడా తలతిప్పి నన్ను పరికించి చూస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఇంకానయం గదిలో ఎవరూ లేరు ఎవరైనా ఈపాటికే పడుకుని ఉంటే నిద్రలో సడెన్ గా కళ్ళు తెరచి నానీడని చూస్తే దెయ్యమని భయపడే వారేమో అనిపించింది.

ఇంత చీకటిలో లాపీతో పని చేయకూడదు అంటారు కదా అనుకుంటూ తిరిగి లాప్టాప్ వైపు చూశాను స్క్రీన్ వెనక టేబుల్ పై మిణుకు మిణుకుమంటున్న నైట్ లాంప్ తన అస్థిత్వాన్ని తెలియజేయడానికి అష్టకష్టాలు పడుతుంది.

“ఈ ట్యూబ్ లైట్ రిపేర్ అయ్యేవరకూ ఒక చిన్న CFL బల్బ్ అన్నా పెట్టుకోవాలి రేపటినుండి” అనుకున్నాను.

తలతిప్పి కిటికీలోనుండి బయటకి దృష్టి సారించాను, అమావాస్యేమో చిక్కని చీకటి, బిగించిన తలుపుల అద్దాల బయట కాస్తంత వెలుతురు కూడా కనపడలేదు. స్క్రీన్ వెలుతురు చూడడానికి అలవాటు పడిన కళ్ళు చీకటికి అలవాటు పడడానికి టైం తీస్కుంటున్నట్లున్నాయ్. ఒక సారి కళ్ళు మూసి తెరిచాను. గదిలోపల బయట కూడా చీకటి... నేను నా గదిలో కాక అనంతమైన శూన్యంలో కూర్చున్నానా అనిపించేట్లు చుట్టూ నల్లటి చీకటి తప్ప ఇంక వేరే ఏమీ కనపడడం లేదు. 

“అవునూ అదేంటి బయట వీధి దీపాల వెలుగు కొంచమైనా కనిపించాలే బొత్తిగా ఏం లేదేంటి?”

“ఏదైనా ప్రాబ్లం వలన వెలగట్లేదా లేక ఏ దొంగోడో వీధి దీపాలు పగల గొట్టాడా ??”

“ఈ ఏరియాలో దొంగతనాలు అంతగా జరగవులే.. అయినా మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండడం ఎందుకైనా మంచిది.”

“ఏంటో ప్రశ్నా జవాబూ రెండూ నావేనా ? ఇవే బయటికి వినిపించేట్లు పెద్దగా మాట్లాడితే నన్ను పిచ్చోడనుకుంటారేమో.. అదీ ఈ టైంలో నాలోనేను మాట్లాడుకోడం చూస్తే ఏ దెయ్యమో పూనిందనుకుంటారేమో !!”

“అబ్బా ఏంటో ఎంత కాదనుకున్నా ఈ దెయ్యాల ఆలోచనలు మాత్రం రాకుండా ఉండవు కదా.. ఇంత రాత్రిపూట వాటి గురించి ఎందుకులే కానీ దొంగల గురించి ఆలోచిస్తే బెటరేమో..” 

“ఆగాగు... ఆ శబ్దం ఏంటి??” మరో సారి జాగ్రత్తగా చెవులు రిక్కించి విన్నాను. ఎక్కడినుండో లీలగా సన్నగా మ్మ్..మ్మ్...మ్....మ్.మ్.మ్.మ్.... అని వినిపిస్తుంది. 

“ఎవరిదో మనిషి మూలుగులాగా ఉంది కదా..”

“కానీ అంత చిన్నగా వినిపిస్తుందంటే... మనిషి కాదేమో మరైతే ఏంటి ?? దెయ్యమా !!”

“ఛఛ అయి ఉండదు అదైతే ఇలా ఎందుకు భయపెడుతుంది.. డైరెక్ట్ గా అరిచి గీపెట్టి భయపెట్టచ్చు కదా.”

“మురళి చెప్పిన దెయ్యమేదో ఉంది ఏంటది మిమిక్రి దెయ్యం.. హా.. జాకర్ దెయ్యం కదా అది ఇలాగే చిన్న పిల్లలని జంతువులని అనుకరించి అరుస్తుందని అన్నారు కదా.”

“ఇపుడొచ్చింది అదేనేమో.. బయట నుండి అరుస్తుందేమో నేను భయపడి దాన్ని చూశాక నన్ను పట్టేసుకుంటుందేమో !! ఇపుడెలా..”

“ఆ మనవన్నీ అనవసర భయాలు దెయ్యాలు లేవ్ భూతాల్ లేవ్.”

“ఒకవేళ ఇంట్లోనే ఎవరైనా..!!” సందేహం వచ్చినదే తడవు భయాలనన్నిటినీ పక్కకి తోసేసి ఒక్కుదుటున లేచెళ్ళి ఇంట్లో నిద్ర పోతున్న మిగతా కుటుంబ సభ్యులనందరిని చెక్ చేశాను. అందరూ ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నారు ఏ డిస్ట్రబెన్సూ లేకుండా. కుదుటపడిన హృదయంతో హాల్  లోకొచ్చి చుట్టూ చూశాను. కాషాయ వర్ణంలో బెడ్ లైట్ కాంతి హాలంతా పరుచుకుని ఉంది.

డైనింగ్ ఏరియాకి ఒక మూల గోడకి దగ్గరగా నాలుగడుగుల ఎత్తున్న సన్నని వెలుగు రేఖ అర ఇంచి వెడల్పు ఉంటుందేమో ఉన్నచోట ఉన్నట్లే అలలు అలలు గా కదులుతూ కనిపించింది. దాని చుట్టూ ఒక అరడుగు మేర ఒక అరా లాగా క్లౌడ్ లా పలచని వెలుతురు పరుచుకుని ఉంది. అందులో కూడా ఏవో అస్పష్టంగా కదులుతున్నట్లు అనిపించింది.

ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు జలదరించింది... వెన్ను లోపల సరసర ఏదో పాకినట్లనిపించింది... పొద్దున్న చంపిన కాళ్ళ జెర్రి గుర్తొచ్చింది, రోజు మస్కిటో బాట్ తో పదుల సంఖ్యలో చంపే దోమలు గుర్తొచ్చాయ్. వాటికి కూడా ఆత్మలు ఉంటాయా వాటిల్లో ఒకటేనా ఇపుడు నా మీద పగ దీర్చుకోడానికి వచ్చింది. నాకాళ్ళు బలహీనమవడం తెలుస్తుంది పడిపోతానేమో అనిపించింది ఓ క్షణం. 

“అవునూ మల్లాది తన పుస్తకంలో ఆత్మల సూక్ష్మ శరీరం రెండంగుళాలు ఉండచ్చని రాశాడు కదా మరి ఇదేంటి ఇంచుమించు నాలుగడుగుల ఎత్తు ఉందీ”... 

“అంటే కొంపదీసి ఆత్మల కాలనీనా ? అందుకే అలా ఉన్నచోటే నిట్ట నిలువుగా అలలా కదులుతున్నాయా ఆత్మలన్నీ కలిసి ఒకదానితో ఒకటి కొట్టుకుని తిరుగుతూ అల్లరి చేస్తూ... నా భయాన్ని చూసి నవ్వుకుంటూ గెంతులేస్తూ ఉన్నాయా ??  అందుకేనా ఆ కదలికలు.. ” 

“అయ్యో రామా!! ఇపుడేం చేయాలి ?? హా.. రాముడు.. ఆంజనేయ దండకం చదివితే బెటరేమో కానీ రాదే.. పోనీ వచ్చిన హనుమాన్ చాలీసా చదువుదాం..”

“ఆపదామపహర్తారం దాతారం సర్వ సంపదాం..
లోకాభిరామం శ్రీరామమ్ భూయో భూయో నమామ్యహం.....”

ఓ కన్ను ఓరకంట తెరచి చూసి “హ్మ్ వాటి పొజిషన్ లో ఏమార్పూ వచ్చినట్లు లేదే... పోనీ లైటేసి చూద్దామా.. కానీ స్విచ్ బోర్డ్ అక్కడెక్కడో ఉంది కదా.. అక్కడికి వెళ్ళే లోపు దాడి చేస్తే...”

“హా ఐడియా.. దగ్గరలో ఫ్రిజ్ డోర్ ఉంది కదా ఒక్క అంగలో అందేస్తుంది దాన్ని తెరిస్తే లైటొస్తుంది.. అపుడేమవుతుందో చూద్దాం..”

చూపు ఆ వెలుగు రేఖమీదే ఉంచి రెప్పవేయకుండా అటే చూస్తూ ఫ్రిజ్ వేపు ఒకడుగు వేసి డోర్ పట్టుకుని చప్పుడు కాకుండా మెల్లగా లాగాను... డోర్ తెరుచుకునే కొద్దీ ఆ వెలుగు రేఖ పెద్దదవడం మొదలెట్టింది. నాకు ఒక్క క్షణం ఏం జరుగుతుందో అర్ధంకాలేదు. భయమేసి తలుపు మూసేశాను అలికిడికి అనుకుంటాను ఆత్మల కాలనీ మాయమైంది బెడ్ లైట్ వలన పరుచుకున్న పలచని కాంతి తప్ప అక్కడ ఏం లేదు.

“అవునూ ఫ్రిజ్ డోర్ ఇంత సులువుగా ఓపెన్ ఐపోయిందేంటి కాస్త బలం ఉపయోగించి లాగాల్సి వస్తుంది కదా” అని ఆలోచిస్తూ మళ్ళీ తలుపు కొంచెం తీశాను వెంటనే ఆత్మల కాలనీ మళ్ళీ ప్రత్యక్షమైంది.

అప్పటికి అర్ధమైంది అప్పటి వరకూ నన్ను భయపెట్టిన ఆత్మల కాలనీ మరేదోకాదు సరిగా మూస్కోని ఫ్రిజ్ తలుపు సందులోనుండి గోడమీద పడుతున్న ఫ్రిజ్ లైట్ మాత్రమే అని.

హమ్మయ్యా.. అని ఊపిరిపీల్చుకుని “ఎంత భయపెట్టింది రా” అనుకుంటూ కాసిని మంచినీళ్ళు తాగి తిరిగి బెడ్ రూంలోకి వచ్చాను. లాపీ స్లీప్ మోడ్ లోకి వెళ్ళడంతో చీకటి మరింత చిక్కబడింది. అప్పటి వరకూ మర్చిపోయిన మూలుగు మళ్ళీ వినిపించడం మొదలైంది.
ధైర్యాన్ని మింగేస్తూ భయమ్ బయట పడడం మొదలైంది.. పరిస్థితి మళ్ళీ మొదటికి వచ్చింది.

వేగంగా ఆలోచించడం మొదలెట్టాను..

“దెయ్యాలు అన్నీ ట్రాష్.. ఇప్పుడే హాల్లో చూశాను కదా ఇది కూడా అలాంటిదే అయి ఉంటుంది..”

“అమాయకుడా అదే నిజమైతే ఈపాటికే విషయం అర్ధమై ఉండేది కదా.. ఇది ఖచ్చితంగా ఏదో అదృశ్య శక్తి పనే..”

“అదృశ్య శక్తీ లేదు ఆవకాయ బద్దాలేదు లెట్ మీ ఫైండౌట్..”

నా ఫోకస్ అంతా దానిమీదే ఉండడం వలననేమో సీలింగ్ కి తిరుగుతున్న ఫాన్ చేసే బర బర గర గర చప్పుళ్ళని సైతం అధిగమిస్తూ స్పష్టంగా వినిపిస్తుంది.. కానీ అదేమిటో అర్ధం కావట్లేదు.. ఒక ఫిక్స్డ్ ఇంటర్వెల్ లో వినిపిస్తుందంటే ఏమై ఉంటుందో “పోనీ కిటికీ తెరచి సౌండ్ పెద్దదవుతుందేమో చూద్దామా అసలు లొకేషన్ ఐడెంటిఫై చేయచ్చు” అనిపించింది.

“కానీ ఒక వేళ అది కిటికీ బయట దాడి చేయడానికి సిద్దంగా ఉండి ఉంటే ??”

“ఊచలు అడ్డంగా ఉన్నాయ్ గా ఏమీ కాదులే తీసి చూడు” భయపడుతూనే చేత్తో మెల్లగా కిటికీ తలుపుని నెట్టాను.
కర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్... మని చప్పుడు చేస్తూ కిటికీ కొద్దిగా తెరుచుకుంది చల్లని గాలి ఒక అలలా మొహానికి కొట్టింది.

“అయిపోయింది ఆ వచ్చింది దెయ్యమే అయి ఉంటుంది అందుకే అంత చల్లగా తగిలింది.. ఇక రేపట్నుండి నీ పిచ్చి చేష్టలు బిగిన్.. న్యూస్ లో కూడా వచ్చేస్తావేమో..”

“నీ మొహం మండా.. బయట వాతావరణం చల్లగా ఉందిరా కావాలంటే చూడు ఇంకా చల్లగాలి వస్తూనే ఉంది. ముందు సౌండ్ ఏమైనా మారిందేమో గమనించు...”

“ఏం మారలేదు.. అంటే సమస్య ఎక్కడో ఇంట్లోనే అనమాట.. కిటికీ వేసేసి ఒక సారి ఫాన్ ఆపి చూద్దాం ఒక వేళ ఫాన్ నుండి వస్తుందేమో ఆ సౌండ్..”

ఫాన్ ఆపేశాక మరింత స్పష్టంగా.. పిక్స్డ్ ఇంటర్వెల్స్ లో పదే పదే మళ్ళీ వినిపిస్తుంది. ఎక్కడో నూతిలోంచి వస్తున్నట్లున్న సౌండ్.. రూం అంతా ప్రతిద్వనిస్తుంది కానీ ఎక్కడ మొదలవుతుందో అర్ధంకావడంలేదు.. 

ఏం చేయాలో అర్ధంకాక చుట్టూ చూస్తున్నాను.. డెకొరేటివ్ కాక్టస్ నైట్ లాంప్ లోనుండి బ్లూ, ఎల్లో, ఆరెంజ్ రంగుల్లో పలచని వెలుతురు రూంలోని గోడలపై ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా పరుచుకుంటూ వింత పాటర్న్స్ సృష్టిస్తున్నాయి.

ఏదో అర్ధమయినట్లు అనిపించింది. నైట్ లాంప్ హౌసింగ్ అంతా పకడ్బందీగా ఏమీ మూవింగ్ పార్ట్స్ లేకుండా ఉంది.. కాని.. దానిని పరీక్షగా చూస్తే లోపల ఒక చిన్న కలర్ డిస్క్ తిరుగుతూ కనిపించింది... ఈ వచ్చే సౌండ్ ఆ డిస్క్ దేనికో తగులుతుంటే రాపిడి వల్ల వస్తున్న సౌండా అని అనుమానం వచ్చింది. వెంటనే లాంప్ ఆపేసి చూశాను. సౌండ్ ఆగిపోయింది. ఒక నిముషం ఆగి లాంప్ మళ్ళీ వేశాను.. కొన్ని సెకన్ల తర్వాత అదే పాటర్న్ తో మళ్ళీ రిపీటెడ్ గా మ్.మ్.మ్మ్మ్మ్..మ్.మ్.మ్.మ్ అని సౌండ్ రావడం మొదలెట్టింది.

డెకొరేటివ్ పీస్ బాగుందని చాలారోజుల తర్వాత నిన్ననే ఆ లాంప్ ని అల్మారాలోనుండి తీసి ఉపయోగిస్తున్నాను అన్న విషయం గుర్తొచ్చింది. భయం మంచులా కరిగిపోయింది. పెదాలపై చిరునవ్వు మొలిచింది.

హోరి దీంతస్సదియ్యా భలే భయపెట్టాయి రెండూ అనుకుంటూ పడుకుని ఎందుకో కిటికీ బయటకి చూశాను. చీకటికి బాగా అలవాటు పడ్డ కళ్ళకి కిటికీ అవతల వీధిలైట్ల వెలుతురు పలచగా కనిపించింది...
చిరునవ్వు నవ్వుకుంటూ ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. 

~*~*~*~
  
నోట్ :: మొన్న అమావాస్య రోజు పదినిముషాల వ్యవధిలో జరిగిన రెండు చిన్న సంఘటనలని ఆధారంగా చేస్కుని సరదాగా మిమ్మల్ని భయపెట్టాలని చేసిన నా మొదటి ప్రయత్నమిది. :-) 

ఈ సబ్జెక్ట్ పై అమితమైన ఆసక్తి ఉన్న ఒక ప్రియమిత్రునికి నివాళి ఈ టపా.

మొత్తం చదవండి

బలరామ్మూర్తి అంకుల్

కొన్ని అనుబంధాలు ఎలా ఎందుకు ఏర్పడతాయో అస్సలు చెప్పలేం ఏ జన్మలోని ఋణానుబంధమో ఏ బంధుత్వం లేకపోయినా ఈ జన్మలో కూడా స్నేహం రూపంలో కొనసాగుతూ ఉంటాయి అనిపిస్తుంటుంది. అలాంటి అనుబంధమే మా కుటుంబానికి అత్యంత ఆత్మీయులు బలరామ్మూర్తి అంకుల్ ది మాదీనూ. మా ఈ అనుబంధం వయసు దదాపు పాతికేళ్ళు. మొదట్లో అమ్మవాళ్ళ ఆఫీస్ కొలీగ్ గా పరిచయమై మెల్లగా మా ఇంట్లో చిన్నా పెద్దా అందరికీ కూడా ఆత్మీయ మిత్రులై ఒక పెద్దదిక్కుగా క్రమం తప్పకుండా మా అందరి మంచి చెడ్డలు వాకబు చేస్తూ  నా స్కూల్ డేస్ నుండి కూడా నేను సాధించిన ప్రతి చిన్న విజయానికి అభినందిస్తూ వెన్నుతట్టి ప్రోత్సహిస్తూ మా అందరి జీవితాల్లో తనో ముఖ్యపాత్ర పోషించి స్నేహానికి నిర్వచనంలా మెలగిన మనిషి.

అమ్మ చనిపోయాక మూడేళ్ళ క్రితం నాన్నగారి ఆరోగ్యం బాగా దెబ్బతిన్నప్పటినుండి ఐతే “మీ నాన్నగారికి దగ్గరే ఉండి కాసిని కబుర్లు చెప్తూ ఉంటే హాపీగా ఉండి తొందరగా కోలుకుంటారు వేణూ.. ఆయనకి అలా ఇష్టం” అని అంటూ క్రమం తప్పకుండా ప్రతి వారం ఇంటికి వచ్చి పలకరించి వెళ్ళేవారు. నాన్నగారు త్వరగా కోలుకోవడంలో ఆయన పాత్రకూడా చాలా ఉంది అని అనడంలో ఏమాత్రం సందేహం లేదు. ఒకసారి కనిపించి క్షేమ సమాచారాలు కనుక్కునే పలకరింపుకు ఇంత శక్తి ఉంటుందా అని ఆశ్చర్యపోయేవాడ్ని. ఇంట్లో విషయాలు ఎక్స్చేంజ్ చేస్కుంటూ.. రాజకీయాలు, ఆఫీస్ కబుర్లు పంచుకుంటూ ఉండే వాళ్ళ కబుర్లు వింటూ ఉండడం నాకు భలే ఇష్టం దదాపు గత ఏడాదిగా నేనూ ఇక్కడే ఉండడంతో మరింత దగ్గరగా చూస్తూ గమనించే అవకాశం కలగడమే కాక నాకు కూడా బాగా అలవాటయ్యారు.

మా అంకుల్ ఆహార్యం కూడా ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది ఎప్పుడూ ఇస్త్రీ మడత నలగని లైట్ కలర్ డ్రస్సులు అపుడపుడు డార్క్ కలర్ పాంట్ వేస్కుంటారు కానీ షర్ట్ మాత్రం ఎపుడూ వైట్ / క్రీం, జోబులో ఒక పెన్ను ఖచ్చితంగా ఉండేది, గోల్డ్ ఫ్రేం కళ్ళద్దాలు, చక్కగా దువ్విన క్రాఫ్ తో చాలా డిగ్నిఫైడ్ గా ఉంటారు, ఇన్ని సంవత్సరాల్లో నేను ఒక్కసారి కూడా మాసిన గడ్డంతో చూడలేదు ఆయనను. గేర్ బళ్ళు నడపడం నావల్ల కాదయ్యా అంటూ ఒకప్పుడు లూనా మీదా, తర్వాత స్కూటీ మీద తిరిగేవారు. ఎంత డిగ్నిఫైడ్ గా ఉంటారో మాట్లాడితే అంత పసిపిల్లాడిలా సరదాగా మనతో కలిసిపోతారు జోకులేస్తూ నవ్విస్తూ తను చెప్పే కబుర్లు వింటూంటే ఎన్ని గంటలైనా తెలిసేది కాదు. ఎప్పుడైనా రాజకీయ నాయకుల మీద కావాలని తెచ్చిపెట్టుకున్న కోపం తప్ప తను పరుషంగా మాట్లాడగా కూడా నేను ఇప్పటివరకూ చూడలేదు.

ఆయనతోనే కాదు మా రెండు కుటుంబాల మధ్య కూడా చక్కని స్నేహం అమరింది. ఏ అకేషనూ లేకుండానే మీరోరోజు భోజనానికి రావాలని పట్టుపట్టి ఆయనకి బాగా ఇష్టమైన రెండు మూడు నాన్వెజ్ వెరైటీలతో భోజనం పెట్టేవారు. మా అంకుల్ కి నాన్వెజ్ వంటలు అంటే చాలా ఇష్టం, అసలు నాన్వెజ్ ఎలా తినాలో ఆయన్ని చూసే నేర్చుకోవాలి. “ఏం తిండయ్యా అది ఈ వయసులో తినకపోతే ఇంకెప్పుడు తింటారు” అంటూ కొసరి కొసరి వడ్డించేవారు. పాపం మా ఆంటీ కూడా శ్రమ అనుకోకుండా మాకోసం చక్కగా వండి పెట్టేవారు. మేము అందరమూ ఒకే కుటుంబంలోని వ్యక్తుల్లాగా కలిసిపోడానికి ఆయన స్నేహశీలతే కారణం. నేను వైజాగ్ లో ఇంజనీరింగ్ జాయినైనపుడు అక్కడే పెయింట్స్ బిజెనెస్ లో ఉన్న వారి రెండో అబ్బాయి నన్ను తరచుగా కలుస్తూ ధైర్యం చెప్పి ఉండకపోతే కనుక రాగింగ్ తట్టుకోలేక వదిలేసి వచ్చి ఉండేవాడ్ని.

మానుండి ఏమీ ఆశించకుండా ఇంతటి ప్రేమాప్యాయతలను పంచి ఇచ్చిన మా బలరామ్మూర్తి అంకుల్ పరిపూర్ణమైన జీవితాన్ని అనుభవించి వృద్దాప్యం వలన వచ్చిన చిన్న చిన్న ఇబ్బందులు తప్ప ఎటువంటి ఆరోగ్య సమస్యలు లేకుండా తిరుగుతూ తిరుగుతూనే తన డెబ్బై నాలుగవ ఏట మొన్న భీష్మ ఏకాదశి (ఫిబ్రవరి 21) రోజున హఠాత్తుగా స్వర్గస్తులయ్యారు. ముగ్గురు రత్నాల్లాంటి అబ్బాయిలని చక్కగా సెటిల్ చేసి పెద్దమనవరాలికి నాలుగు నెలల క్రితమే తన చేతులమీదుగా పెళ్ళి చేసి ఎవరితోనూ చేయించుకోకుండా దివ్యమైన రోజున అనాయాస మరణాన్ని పొందడం ఆయన చేసుకున్న పుణ్యఫలమే అని ప్రస్తుతానికి సర్ది చెప్పుకుని తృప్తి పడుతున్నాము. కానీ మనిషి ఆశాజీవి కదా... ఆయన ఆరోగ్యంగానే ఉన్నారుగా మరో రెండు మూడేళ్ళు ఉండుంటే మునిమనవడ్ని కూడా ఎత్తుకునేవారు కదా అనీ అనిపించక మానట్లేదు.

కొన్నాళ్ళ క్రితం ఒక రెండు రోజులు బెంగళూరులో తనకాతిధ్యం ఇచ్చే భాగ్యం దక్కింది కానీ ఆయన అనుకున్నట్లుగా నా ఇంట్లో ఒక వారం రోజులు ఆతిధ్యమిచ్చి మైసూరు పుట్టపర్తితో సహా బెంగళూరు పరిసరాలన్నీ చూపించాలనే కోరిక మాత్రం తీర్చుకోలేక పోయాను.  నా వరకూ అయితే నాకు ఆసరా ఇచ్చే మరో పెద్దదిక్కుని కోల్పోయానని దిగులుగా ఉంది. ఇంకా అపుడపుడు గుమ్మం బయట నుండి వేణూ అని పిలుస్తూ లోపలకి వస్తున్నట్లే అనిపిస్తుంది, మా నాన్నగారి పక్కన కూర్చుని ఆయన చెప్పే కబుర్లు వింటున్నట్లే అనిపిస్తుంది కానీ ఆ స్వరం వినపడదు వారానికి ఒకసారైనా నవ్వుమొహంతో ఆత్మీయంగా పలకరించే ఆయనా కనపడరు నేను మాత్రం మరో దీర్ఘమైన నిట్టూర్పు విడిచి జీవితం కొనసాగిస్తూనే ఉన్నాను. ఎక్కడున్నా మా బలరామ్మూర్తి అంకుల్ ఆత్మ శాంతించాలనీ... ఆయన మంచితనం ఆయన కుటుంబానికి అండగా ఉండి వారంతా ఎపుడూ సంతోషంగా ఉండాలని మనసారా కోరుకుంటున్నాను. ఆయన ఆత్మ శాంతికై మీరూ ప్రార్ధించండి.

మొత్తం చదవండి