పండుగల శుభాకాంక్షలు

మిత్రులందరికీ వినాయక చవితి మరియూ రంజాన్ శుభాకాంక్షలు. ఆ భగవంతుడు మీమ్మల్ని మీ కుటుంబాన్ని ఆయురారోగ్యఐశ్వర్యాలతో సదాకాపాడుగాక. రెండు పండుగలు ఒకే రోజు రావడంతో ఊరంతా పండుగ వాతావరణం, ఎక్కడచూసినా కొత్తబట్టల రెపరెపలు బంధుమిత్రుల కోలాహలం చూడటానికి కనులకింపుగా చాలా బాగుంది. ఇదివరకు పండుగ రోజు బయటకి వెళ్తే కొన్ని వీధులు కళకళలాడుతూ కొన్ని వెలవెల బోతూ కనిపించేవి కానీ ఈ రోజు చాలా చోట్ల సందడే. ఈ రెండు పండుగలతోనూ నెలవంక ముడిపడి ఉండటం ఇంకో విశేషం, కాకపోతే ఒకరు నెలవంకని చూడద్దంటే ఇంకొకరు చూశాకే పండుగ చేసుకొమ్మంటారు అది వేరే విషయం అనుకోండి.

పోయినేడు అనుకుంటాను వినాయకచవితి రోజు ఏదో పనిమీద సాయంత్రం ఆఫీస్ కి వెళ్ళి కాస్త ఆలశ్యంగా తిరిగి వస్తూ ఓ ముస్లిం సోదరుని ఆటో ఎక్కాను. అతను నేను రోజూ వెళ్ళే దార్లో కాకుండా కాస్త జనసమ్మర్ధం ఉండే చుట్టూ తిరిగి వెళ్ళే దారిలో తీసుకుని వెళ్తున్నాడు. "ఏంటి సోదరా ఈ రూట్ ఎంచుకున్నావ్?" అని అడిగితే "ఈ రోజు వినాయక చవితి కదా భయ్యా అసలే ఆ రూట్ నిర్మానుష్యంగా ఉంటుంది నేను ఒక్కడ్నే దొరికితే ఇక అంతే" అన్నాడు. నేను ఆశ్చర్యపోయాను "ఛా ఊరుకోవోయ్ మనం బెంగళూరులో ఉన్నాం ఇక్కడ అలాంటి గొడవలు ఎప్పుడూ చూడలేదు ఉండవేమో కదా" అని అంటే అతను "లేదు సార్ ఈ ఏరియా విలేజే  కదా ఇక్కడ వినాయకచవితి రోజు రాత్రికి ముస్లింల మీద రంజాన్ రోజు రాత్రి హిందువుల మీద దాడి చేస్తారు, మామూలు వాళ్ళకి ఏం ఉండదు కొందరు రౌడీ బ్యాచ్ ఉంటారు వాళ్ళు మందుకొట్టి వచ్చి ఎవడన్నా ఒంటరిగా దొరికితే పండగ చేసుకుంటూ ఉంటారు" అని చెప్పాడు. నేను ఔరా అనుకుని అతను క్షేమంగా ఇల్లు చేరాక ఒక మిస్ కాల్ ఇవ్వమని చెప్పి నా ఇంటికి చేరుకున్నాను. బహుశా ఈ ఏడు రెండు పండగలు ఒకే రోజు రావడం వల్ల ఎవరికి వారు పండుగ చేసుకుని ఎదుటి వాళ్ళు కూడ మంచి జోష్ మీదుంటారులే అని గొడవలు లేకుండా కామ్ గా ఉండవచ్చు అనుకుంటున్నాను.

కానీ ఈ రెండు పండుగలు ఒకే రోజు రావడం వల్ల ఒక చిన్న నష్టం కూడా ఉంది, అదేంటో చెప్తా కానీ వీడు తిండి గోల ఎత్తకుండా ఏ టపా ముగించడు కదా అని నన్ను తిట్టకండేం. నిజానికి ఈ రెండు పండుగలలో కూడా తిండికి చాలా ప్రాముఖ్యత ఉంటుంది కదా. చిన్నతనంలో ఎప్పుడూ మా ఇంటి ఎదురుగానో లేక దగ్గరలోనో తప్పని సరిగా ఒక ముస్లిం కుటుంబంతో మాకు అనుభందం ఉండేది. నర్సరావుపేటలో ఉన్నపుడు భాషా వాళ్ళు మా ఎదురింట్లోనే ఉండేవాళ్ళు రంజాన్ రోజు వాళ్ళు సేమ్యా పాయసం బిర్యానీ మరికొన్ని వంటకాలు మా ఇంటికి పంపిస్తే వినాయక చవితి రోజు గారెలు పులిహోర, పొంగలి, పూర్ణాలు, ఉండ్రాళ్ళు ఇత్యాది వంటలు వాళ్ళకు పంపించే వాళ్ళం. ఇలా ఒకే రోజు రావడం వల్ల మనకు నాన్వెజ్ బిర్యానీ టేస్ట్ చేసే అవకాశం ఉండదు కదామరి పాయసంతోనే సరిపెట్టుకోవాలి.

ఇంక ఒకరి ఇంటికి ఒకరు వెళ్ళే అలవాటు ఉన్నవారు అయితే ఈ ఏడు బహుశా ఆ అలవాటు వాయిదా వేసుకోవలసిందే. కావాలంటే లంచ్ ఒకచోట డిన్నర్ ఒకచోట కానిచ్చేయచ్చనుకోండి. నాకు వాళ్ళింటి బిర్యానీ కానీ పాయసం కానీ ప్రత్యేకమైన రుచితో ఉండి చాలా నచ్చేవి. నాకు చిన్నప్పటినుండీ సగ్గుబియ్యంతో చేసే పాయసం చాలా ఇష్టం, గ్లాసులు గ్లాసులు నిర్మొహమాటంగా తాగేస్తాను సేమ్యాఖీర్ అంతగా ఇష్టం ఉండదు. కానీ అదేంటో వాళ్ళు ఇచ్చే ఖీర్ లో సగ్గుబియ్యం లేకపోయినా ఒక ప్రత్యేకమైన రుచితో చాలా బాగుండేది. ఇంకెక్కడ ఎన్ని చోట్ల తాగినా ఆ రుచి ఎక్కడా తగలలేదు. ఇదేమాట భాషా వాళ్ళ అమ్మగారితో అంటే ఈ సేమ్యా ఈద్ కోసం ప్రత్యేకంగా చేతి మిషన్ తో తయారు చేస్తారు అందుకేనేమో బహుశా ఆరుచి అని నవ్వేసేవారు.

మరోసారి మిత్రులందరికీ వినాయక చవితి మరియూ రంజాన్ శుభాకాంక్షలు.

టపా చదివిన ఓ స్నేహితుడు ఇప్పుడే చిన్న అనుమానం లేవనెత్తాడు. అతని సందేహం ’పండగ’ కరెక్టా ’పండుగ’ కరెక్టా అలాగే ’మిత్రులు’ కరెక్టా లేక ’మితృలు’ కరెక్టా. గూగులమ్మని అడిగితే రెండు వాడుకలకు పుట్టెడు ఉదాహరణలు చూపించింది. సో నాకు ఎలా వాడినా కరెక్టేనేమో అనిపించింది మీరేమంటారు ?

ఫోటోలు ఇక్కడ మరియూ ఇక్కడ నుండి సంగ్రహించబడినవి వారికి ధన్యవాదములు. 

మొత్తం చదవండి

మర్యాద రామన్న..

ఈ సినిమా పై ఇప్పటికే చాలా రివ్యూలు చదివి ఉంటారు కనుక నేను కథా పరిచయం చేయబోవడం లేదు, మరికొన్ని వివరాలకు ఇదే సినిమా పై బ్లాగ్ మితృలు మురళి గారు రాసిన టపా ఇక్కడ చదవవచ్చు. 

"A picture is worth a thousand words", ఏదైనా ఒక విషయాన్ని వేయి మాటల్లో కన్నా ఒక్క చిత్రంతో హృదయానికి హత్తుకునేలా చెప్పవచ్చు అన్నది జగమెరిగిన సామెత. అలాంటి చిత్రాల(scenes) సమాహారమైన చలనచిత్రానికి కొన్ని శక్తివంతమైన మాటలతో కూడిన నేపథ్యసంగీతం తోడైతే చెప్పవలసిన విషయం మరింత సూటిగా ప్రేక్షకునికి చేరుతుంది కదా, అదే మర్యాద రామన్న సినిమా. ఈ సినిమా చూస్తున్నంత సేపు నాకు ప్రతి ఫ్రేమ్ లోనూ రాజమౌళీ అతని టెక్నికల్ టీం, వాళ్లలో కూడా ముఖ్యంగా కీరవాణి కనిపించారు. అలా అని సునీల్ యాక్షన్ ని తీసివేయడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు, అతని సాధారణమైన మ్యానరిజమ్స్ నుండి బయటికి వచ్చి వైవిధ్యమైన నటన కనబరిచాడు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఇప్పటివరకు తను నేర్చుకున్న నటన మర్చిపోయి ఫ్రెష్ గా రాజమౌళి స్కూల్ లో మళ్ళీ నేర్చుకున్నాడా అని అనిపించింది.

అరెరెరె అరెరెరె ఎంతటి ఘనమయ్యా..
ప్రాణాలిచ్చే మమతల్లో.. ప్రాణం తీసే పంతాల్లో.. 
నేలను చిందిన నెత్తురు చుక్కల లెక్కలు తేలని ఇతిహాసాలు...
అరెరెరె అరెరెరె అరెరెరె అరెరెరె ఎంతటి ఘనమయ్యా..

అనే పాటను టైటిల్స్ కు నేపథ్య సంగీతంగా వాడి మొదటినుండే సినిమా కథేమిటో టూకీగా చెప్తూ ప్రారంభించిన కీరవాణి, సినిమా అంతా సన్నివేశానికి తగిన మూడ్ ని ఎలివేట్ చేసే సంగీతంతో ఆకట్టుకున్నారు. ఈ సినిమా అనే కాదు రాజమౌళి సినిమాలన్నిటికీ కీరవాణి ప్రత్యేకమైన నేపధ్య సంగీతాన్ని అందిస్తారు, రాజమౌళి ఇచ్చే ఫ్రీడం వలనో ఆయన మీద ఉన్న ప్రత్యేకమైన అభిమానమో లేదంటే ఇద్దరూ ఒకేలా ఆలోచించడం వలనో, కారణం వాళ్ళిద్దరికే తెలియాలి. సాథారణంగా కీరవాణి నేపధ్య సంగీతానికి వాయిద్యాలకన్నా గళానికి(వాయిస్/కోరస్ కి) ఎక్కువ ప్రాథాన్యతని ఇస్తారు కానీ మిగిలిన సినిమాలకన్నా ఈ సినిమాకు బిట్ సాంగ్స్ మరియూ స్వరాలను(వాయిస్/కోరస్) నేపధ్యసంగీతంగా చాలా అద్భుతంగా మరింత ఎఫెక్టివ్ గా ఉపయోగించుకున్నారు. అసలు సినిమాకు అంత ఫీల్ రావడానికి బాగా దోహదపడింది కీరవాణి నేపధ్య సంగీతమే.

ఈ సినిమా పాటలు విన్నపుడు రెండు పాటలు తప్ప అంత పెద్దగా ఆకట్టుకోకున్నా సినిమా చూసినపుడు సంధర్బోచితంగా ఉన్న ప్లేస్మెంట్ మరియూ రాజమౌళి చిత్రీకరణ తోడై దదాపు అన్ని పాటలు బాగున్నాయ్ అనిపించాయ్. "అమ్మాయి కిటికీ పక్కన కూర్చుంది", "తెలుగమ్మాయి" మంచి మెలోడీని అందిస్తే "రాయె రాయె" మాస్ ఫీల్ ను, "ఉద్యోగం ఊడిపోయింది" సరదాగానూ "పరుగులు తీయ్" స్ఫూర్తిదాయకంగాను ఉన్నాయి. ఈ పరుగులు తీయ్ పాటలోనూ చేజ్ లో నేపధ్యానికి వాడిని "హరోం హర హర హర హర" కూడా చాలా మంచి ఫీల్ ఇచ్చింది. ఇక సినిమా అంతా అక్కడక్కడ నేపధ్యానికి వాడిన చైతన్య ప్రసాద్ రాసిన ఈ పాట సినిమా ఫీల్ ను ఎలివేట్ చేయడానికి ఎంతగా ఉపయోగపడిందో ఈ చిన్న క్లిప్ లో మీరే చూడండి.

ఎన్నేండ్లకు పెదపండగ వచ్చే వాకిండ్లకు మావాకులు గుచ్చే

అమ్మోరికి ఆకలి గురుతొచ్చే ఓయ...

అమ్మోరికి ఆకలి గురుతొచ్చే ఓయ...

ఆఆఆఆ ఆ ఆ ఆఅ...

కోట్లిస్తది కోడిని కోసిస్తే మేళ్ళిస్తది మేకను బలి ఇస్తే

పోలమ్మకు పొట్టేలును ఏస్తే హోయ...

అమ్మోరికి అవ్వాలని మేత ఏనాడో రాసేసిన రాత

ఎలుగుందా రేతిరి గడిసాక హోయ...

చుట్టూతా కసి కత్తుల కోటా ఏదారి కనిపించని చోటా

కునుకుండదు కంటికి ఏపూటా హోయ...

ఇంకా ఇదే కాక "చెట్టులెక్క గలవా" పాటకు పేరడీగా మధ్యలొ వచ్చే ఈ చిన్న బిట్ సాంగ్ కూడా ప్రత్యేకంగా ఆకట్టుకుంటుంది. మొత్తం మీద ఈ సినిమా విజయంలో సింహ బాగం కీరవాణికే సొంతం అనడం లో ఏమాత్రం సందేహం అక్కర్లేదు అనిపిస్తుంది.

లెక్క జెప్పగలవా నీ ఆయువు లెక్కజెప్పగలవా

బిక్కు బిక్కు మని తెల్లవారి పని చక్కబెట్టగలవా.. అందాకా ఉగ్గబట్టగలవా..

లెక్కబెట్టగలవా ఆ చుక్కలు లెక్కబెట్టగలవా..

చావుదప్పి నువు బతికి బైటపడి బట్టగట్ట గలవా.. అందాకా ఉగ్గబట్టగలవా..

ఇక ఈ సినిమా లో హాస్యం విషయానికి వస్తే సైకిలు కి మాటలు నేర్పిన రవితేజ తన వంతు వినోదాన్ని అందించారు. ఎక్కడా వెకిలి హాస్యం, చొక్కాలు చింపు కోవడం, అల్లరి చేయడం లాంటివి లేకుండా కేవలం హీరో భయం లోనుండి అమాయకత్వం నుండి చక్కని హాస్యాన్ని సృష్టించారు. సినిమా ట్రైలర్స్ లోనే రాజమౌళి ఇతర సినిమాల హీరోలను చూపించి చివరిలో సునిల్ వచ్చి "నేను అలాంటోడిని కాదండి" అని అంటూ ప్రేక్షకుల అంచనాలను సరిగా సెట్ చేశారు. అలానే హీరో ఇంట్రడక్షన్ సీన్ ఇంచుమించు పోకిరిని తలిపించినా సునీల్ మొహంలో హీరోయిజం కన్నా భయవిహ్వలుడైనట్లు ముఖకవళికలు చూపించి ఒక కంటిన్యుటీ మెయింటెయిన్ చేశారు. కథా రచయిత కాంచి ఓ చిన్న పాత్రలో నవ్వులను పంచారు. రావు రమేష్ ఒక్క సీన్ కే పరిమితమైనా సినిమాకు చాలా ముఖ్యమైన సీన్ లో చాలా చక్కగా నటించి ఆకట్టుకున్నారు. బ్రహ్మాజీ పాత్ర కూడా బాగుంది. అవసరానికి మించకుండా సినిమా నిడివి రెండుగంటలు మాత్రమే ఉంచడం కూడా చెప్పుకోవలసిన విషయం, సినిమా ఎక్కడా బోరు కొట్టకపోవడానికి ఇది కూడా ఒక కారణం. మొత్తం మీద మీరు ఇంకా ఈ సినిమా చూడనట్లైతే వీలైనంత త్వరగా కుటుంబ సమేతంగా వెళ్ళి చూసేయండి. ఖచ్చితంగా ఎంజాయ్ చేస్తారు. 
 

మొత్తం చదవండి

లీడర్ మాటీవి లో (ఈ ఆదివారం ఆగస్ట్ 15)

శేఖర్ కమ్ముల దర్శకత్వం వహించిన ’లీడర్’ సినిమా ఈ ఆగస్ట్ పదిహేనో తేదీన స్వాతంత్ర దినోత్సవాన్ని పురస్కరించుకుని ’మా టీవి’ లో ప్రదర్శిస్తున్నారుట, సరైన సమయం ఇంకా తెలియదు బహుశా మద్యాహ్నం ప్రదర్శిస్తుండవచ్చు. సమయం తెలిసాక ఈ పోస్ట్ మళ్ళీ అప్డేట్ చేస్తాను. ఈ సినిమా మీరు ఇంకా చూడనట్లైతే ఈ అవకాశాన్ని మిస్ కాకుండా తప్పని సరిగా చూడండి.

ప్రదర్శన సమయం : మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట (1:00 PM on 15th Aug)

ఈ సినిమా పై ఇదివరకు నేను రాసిన పోస్ట్ ఇక్కడ చదవవచ్చు.

మొత్తం చదవండి

విరామం..

స్వల్ప విరామానంతరం త్వరలో మళ్ళీ కలుద్దాం :-) అంతవరకూ శలవు.

మొత్తం చదవండి

కడసారిది వీడ్కోలు !!

ఓ వారం క్రితం ఓ ఉదయం హైద్రాబాద్ లో ఉండగా నా లాప్ టాప్ ఉన్నట్లుండి బ్లాంక్ అయి డిస్ప్లే స్క్రీన్ కి ఒక కార్నర్ లో చిన్న మంట దానితో పాటే ప్లాస్టిక్ కాలిన వాసన వచ్చాయి. వెంటనే ప్లగ్ పీకేసినా మంట ఆగలేదు దానితో బ్యాటరీ కూడా తీసేసాక మొత్తం ఆఫ్ అయి మంట కూడా ఆరిపోయింది. ఆ తర్వాత మళ్ళీ స్టార్ట్ చేద్దాం అని ప్రయత్నిస్తే మళ్ళీ మంటవచ్చింది ఇకపై ఎంత ప్రయత్నించినా ఆన్ అవలేదు. గత వారం రోజులు గా దాన్ని వివిధ సర్వీస్ సెంటర్ లకు తిప్పి అది హైవోల్టేజ్ వల్ల పాడైందనీ, దాని రిపేర్ కు చాలా ఖర్చవుతుందని దాని కన్నా కొత్త ల్యాప్ టాప్ కొనుక్కోవడం మేలు అని అందరితో చెప్పించుకుని నిన్నటితో ఇక దానిపై ఆశలు వదిలేసుకుని, "కడసారిది వీడ్కోలు.. కన్నీటితొ నా చేవ్రాలు.." అని పాడేసుకున్నాను .

నా లాప్ టాప్ HP వాడిది మోడల్ DV4T-1000 కొని రెండేళ్ళు అవుతుంది అంతే.. అసలే ఇటువంటి ఉపకరణాలపై అపారమైన మమకారాన్ని పెంచుకునే నేను నా ల్యాప్ టాప్ ను సైతం వదలలేదు. అది చూపులకు చాలా అందంగా ఉండటమే కాక పని తీరు కూడా చాలా బాగుండేది. ఫోటో లో చూపినట్లు సిల్వర్ మరియూ బ్లాక్ కాంబినేషన్ తో డిస్ప్లే స్క్రీన్ యెక్క స్మూత్ ఫినిష్, సేమ్ కలర్ మెటాలిక్ ఫినిష్ కీ బోర్డ్ తో అసలు చూపులకు కానీ ముట్టుకుంటే కానీ ఓ అందమైన ఫీల్ ఇచ్చేది. ఐ మిస్ మై ల్యాపీ :-( ఎంతగా మిస్ అవుతున్నాను అంటే ఇది వరకు దాని కీబోర్డ్ పై ఎక్కడ దెబ్బతగులుతుందో అన్నంత మృదువుగా సున్నితంగా తడుతూ టైప్ చేస్తూ, రాసేప్పుడు మధ్యలో ఫ్లో ఆగిపోతే దాని డిస్ప్లే ప్యానల్ ను సుతారంగా నిమురుతూ ఆలోచిస్తూ బ్లాగులు రాసే నాకు ఇకపై అది లేకుండా రాయాలని అనిపించడం లేదు :-(

మొత్తం చదవండి

ఈ వేసవి లో పక్షులు చల్లగా ఉండాలని..

నాకు ఫార్వర్డ్ చేయబడిన ఒక ఈమెయిల్ సాధ్యమైనంత మందికి చేరుకోవాలని. మనవంతుగా ప్రతి ఒక్కరు ఆచరించాలని ఇక్కడ ఇస్తున్నాను. నాకు ఫార్వర్డ్ చేసిన నానేస్తానికీ (జాజిపూలు నేస్తం కాదు:-) ఈ బ్యానర్ తయారు చేసిన http://www.chennaiepages.com/ వారికి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు. వేసవి అనే కాదు అన్ని కాలాల్లోనూ మీ బాల్కనీల్లోనో పిట్టగోడ పైనో తోటలోనో ఇంటి ఆవరణ లోనో మీకు వీలైన ప్రదేశం లో పక్షులకోసం ఒక చిన్న పాత్రలో ఇలా నీటిని అందుబాటులో ఉంచడం మంచి ఆలోచన. బ్యానర్ చేసినపుడు 37C మాత్రమే దాటినట్లుంది ఇపుడు 42C కూడా దాటిందనుకుంటాను వేసవి తాపం.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

ఆస్ట్రేలియాలో ఓ వారం రోజులపాటు 120F డిగ్రీల ఉష్ణోగ్రత మాడ్చేసినపుడు ఇదివరకు ఎన్నడూ లేని విథంగా అక్కడి Koalas ( వీటి గురించి వివరాల కోసం ఇక్కడ నొక్కండి ) మనుషులను నీటి కోసం ప్రాథేయపడటం ఈ చిత్రాలలో చూడవచ్చు. వేసవి తాపం మూగజీవాలను సైతం ఎంతగా బాధపెడుతుందో కళ్ళకు కట్టినట్లు చూపిస్తుంది.

AT 120 DEGREES IN AUSTRALIA , IT WAS SO HOT FOR A WEEK THAT KOALAS WERE ASKING PEOPLE FOR WATER . IT'S NEVER BEEN SEEN BEFORE.  

"Until one has loved an animal, part of their soul remains unawakened."

మొత్తం చదవండి

హాస్టల్ - 5 (శతృవు)

పిల్లల్ని కొట్టి శారీరకంగా హింసించే తల్లి దండ్రులు పిల్లల భవిష్యత్ పాలిట, వారి వ్యక్తిత్వం పాలిట మొదటి శతృవులు అని నా ప్రఘాడ విశ్వాసం. అయితే ఇది నాలుగు గోడల మధ్య అయినపుడు కొంతలో కొంత పర్వాలేదేమో అనిపిస్తుంది, కానీ  పిల్లలకు కూడా ఆత్మ గౌరవమనేది ఒకటుంటుందనే విషయం మరిచి నలుగురు ముందు హేళన చేయడం, చేయి చేసుకోడం, అవమానించడం లాంటి పనులతో వారిని మానసికంగా గాయపరిచే తల్లిదండ్రులు భవిష్యత్ లో ఆ పిల్లలు సైకోలు గా తయారవడానికి స్వచ్చందంగా రహదారులు వేస్తున్నారు అని నా అభిప్రాయం. అయితే ఇది అన్ని సార్లు కరెక్ట్ కాదు అని నిరూపించిన వాడు మా రాజేష్ (పేరు మార్చడమైనది), వాడు ఇంటర్మీడియేట్ లో నా క్లాస్మేట్, నాతో కలిసి మా సిద్ధార్ధ లోనే చదువుకున్నాడు.

గత టపా లలో మా కాలేజ్ బిల్డింగ్ చూశారు కదా, బిల్డింగ్ ముందు బోలెడంత ఖాళీ స్థలం ఉండేది పక్కన పెద్ద పెద్ద చెట్లతో మాంచి ఆహ్లాదకరంగా ఉండేది. ఒకో రోజు ఉదయం పూట స్టడీ ఆవర్ ఆ ఆవరణలో పెట్టేవారు. ఓ రోజు అలానే పిల్లలందరం (అన్ని సెక్షన్స్ కలిపి ఒక వందమంది వరకూ ఉంటాం) కూర్చుని నిశ్శబ్దంగా చదువుకుంటున్నాం. అంతలో ఎవరో కోపం అసహనం కలిపి పెద్ద పెద్ద అడుగులు గట్టిగా వేసుకుంటూ రావడం వినిపించి ఒక్క సారిగా అందరి తలలు ఆ వైపు తిరిగాయి. "సార్ మా రాజేష్ ఎక్కడ సార్" అంటూ అడిగారు ఆ వచ్చినాయన, ఆసరికే విషయం తెలిసిన కొంతమంది పిల్లలు గుస గుసలాడుకోవడం మొదలెట్టారు ఇంకొందరు చిన్నగా నవ్వుకోవడం మొదలెట్టారు. కూర్చున్న పిల్లల్లో వెదికి చూస్తే రాజేష్ కనిపించ లేదు.

ఆ వచ్చినాయన కోపం నషాళానికంటడం మాకందరికీ తెలుస్తూనే ఉంది. ఇంతలో ఒక వార్డెన్ లేచి మీ అబ్బాయి ఈ రోజు కడుపు నొప్పిగా ఉందని స్టడీ అవర్ కి రాలేదండీ రూంలోనే ఉన్నాడు అని చెప్పారు. పాపం మా వార్డెన్ గారు వాడికి సాయం చేద్దామని చెప్పారో వాడి మీద కక్షకొద్దీ చెప్పారో కాని ఆయన దండకం మొదలెట్టారు ".... అన్నీ నాటకాలు సార్ ఏడీ.. ఎక్కడ వాడి రూం..." అని ఉరిమేంతలో విషయం కాస్త ఆలశ్యంగా తెలిసినట్లుంది మా వాడు మాంచి నిద్ర కళ్ళతో నిద్ర ఎక్కువై ఉబ్బిపోయిన మొహంతో ఓ పుస్తకం పుచ్చుకుని బయటకి వచ్చాడు. వాడ్ని ఆ అవతారం లో చూసిన ఆయన ఇక ఎక్కడ ఉన్నారూ ఏమిటీ అనే విషయం మరిచి పోయి శివతాండవం మొదలెట్టేశారు, బెల్ట్ తీసి అందరి ముందు మా వాడికి వీరలెవల్ లో చాకిరేవెట్టేశారు.

ఇటువంటి సంఘటనలు కోకొల్లలు, అలా అని మా వాడు సుద్ద మొద్దు అల్లరి తప్ప ఏమీ ఎరగని వాడు అనుకుంటే మీరు తప్పులో కాలేసినట్లే :-) వాడు మా క్లాస్ టాపర్స్ లో ఒకడు కానీ ఎంత ఇంటెలిజెంటో ఎంతబాగా చదివి మార్కులు తెచ్చుకునేవాడో అంతే అల్లరి కూడా చేసేవాడు. ఉదాహరణకి పరోఠాల బిజినెస్ బ్యాచ్ లో వీడూ ఓ మెంబర్. అలానే తక్కువసేపు చదివినా (కనీసం మాకందరికి అలా కనిపించినా) మార్కులు మాత్రం చాలా బాగా వచ్చేవి. అసలు వాడిది విజయవాడే అదీకాక వాడి తెలివికి వాడికి రెసిడెన్షియల్ కాలేజ్ అవసరం లేదు కానీ ఇంట్లో ఉంటే చదవడు అని వాళ్ళనాన్న ఇక్కడ చేర్చారు.

అసలు వాళ్ళ నాన్న గారి మితిమీరిన క్రమశిక్షణ వల్ల వీడు ఇలా బాగు పడ్డాడా లేక వీడు ముందునుండి ఇంటెలిజెంట్ అయినా కూడా అల్లరి ఉండటం వలన కేవలం అదుపులో పెట్టడానికి ఆయన ఇలా చేస్తున్నారా అన్నది నాకు ఇప్పటికీ అర్ధం కాని ప్రశ్నే. ఆయన అన్ని కొట్టినా తిట్టినా మా వాడికి చీమ కుట్టినట్లు కూడా ఉండేది కాదు అస్సలు పట్టించుకోడు అదేమంటే "ఆయనంతే బాబాయ్ అయినదానికి కానిదానికి అలానే కొడుతుంటారు మనం లైట్" అని చాలా తేలికగ అనేసేవాడు. ఆయన ఫ్లోలో ఆయన వెళ్తుంటే మా వాడి ఫ్లోలో మా వాడు వెళ్తుంటాడు.

ఇలాంటి మా రాజేష్ ఓ ఆదివారం ఔటింగ్ కి ఇంటికి వెళ్తే వాళ్ళ నాన్నగారు సాయంత్రం తీసుకుని వచ్చి కాలేజ్ లో దిగబెట్టారు. వీడ్ని ఇక్కడ దించేసి ఒక అరగంట గడిచిందేమో ఆయన తిరిగి మళ్ళీ కాలేజ్ కి వచ్చారు "ఏమైంది అంకుల్" అని అడిగితే "మీ ఫ్రెండ్ కి డబ్బులు ఇవ్వడం మర్చిపోయానమ్మా నా జేబులోనే ఉండిపోయాయ్ ఒక సారి పిలవండి" అని చాలా సౌమ్యంగా అడిగారు. ఆహా మా అంకుల్ ఇంత కూల్ గా కూడా ఉంటారా అనుకుంటూ మా వాడు ఎక్కడ ఉన్నాడా అని వెతకడం మొదలెట్టాం.

క్యాంపస్ అంతా గాలించినా మా వాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఆయన సహనం మెల్లగా నశించడం మొదలెట్టింది, "మాకివ్వండి అంకుల్ మేము ఇస్తాం" అని అడగడానికి మాకు మొహమాటం అడ్డం వస్తుంది. క్షణ క్షణానికి ఆయన మొహంలో ఫీలింగ్స్ మారిపోతున్నాయ్ "మీకు తెలిసే ఉంటుంది ఎక్కడికి వెళ్ళాడో చెప్పండమ్మా" అని అడుగుతున్నారు మేం "వీడికి మళ్ళీ మూడింది రా బాబు" అనుకుంటున్నాం. ఇంతలో మా వెనక నుంచున్న కుర్రాడొకడు సినిమాకి వెళ్ళాడనుకుంటా అంకుల్ అని ఉప్పందించాడు.

సాధారణంగా మేం కొత్త సినిమాలకి వెళ్ళాలంటే ఇటు కంకిపాడు కానీ లేదంటే అటు విజయవాడ కానీ వెళ్ళాలి. మా కాలెజ్ కి దగ్గరలో ఈడ్పుగల్లు ఊర్లోనో లేదంటే ఇంకొంచెం దూరంలోనో ఒక సినిమా హాల్ ఉండేది దాని పేరు సరిగా గుర్తులేదు. వాడు ఏవో పాత అరిగిపోయిన సినిమాలు తెచ్చి వేస్తుంటాడు. దాని టికెట్‍కౌంటర్ సినిమా నడుస్తున్నంత సేపు తెరిచే ఉంటుంది, మాకు ఎప్పుడు కుదిరితే అప్పుడు వెళ్ళి టిక్కెట్ కొనుక్కుని లోపల కూర్చోవచ్చనమాట. గాలిరావడం కోసమని సాయంత్రం ఫస్ట్ షో సెకండ్ షో జరిగేప్పుడు తలుపులు కూడా వేయరు, మాంచి ఓపెన్ ఎయిర్ థియేటర్ ఫీల్ వస్తూ చాలా బాగుంటుంది లెండి. ఆ రోజు ఆ థియేటర్ లో వెంకటేశ్ విజయశాంతి నటించిన శతృవు సినిమా నడుస్తుంది.

మా రాజేష్ గాడు వాళ్ళ నాన్న రిటర్న్ బస్  ఎక్కడం ఆలశ్యం ఇంకొంతమంది కోతి బ్యాచ్ ని వేసుకుని ఆ సినిమాకి చెక్కేసాడు. సినిమా మాంచి హుషారుగా నడుస్తుంది మావాడు జోకులు వేసుకుంటూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు. సినిమాలో వాలీబాల్ గ్రౌండ్ లో ఫైట్ సీన్ నడుస్తుంది. హీరో బాల్ పట్టుకుని దాని మీద కాలు పెట్టి ఇలా స్టైల్ గా నుంచున్నాడు "ఇక చూడ్రా విలన్ నాయాళ్ళకి ఇత్తడైపోతుంది.." అని కామెంట్ చేస్తూ మావాడు సడెన్ గా తెరకి ఎవరో అడ్డం వచ్చేసరికి "హెయ్ తప్పుకోవోయ్.." అంటూ తలపైకెత్తాడు. స్క్రీన్ మీద వెంకీ బాల్ మీద కాలేసి ఈ ఫోటోలో చూపించినట్లు నుంచునుంటే వీడి ఎదురుగా వీళ్ళనాన్న కుర్చీపై ఒక కాలుపెట్టి ఇలా నుంచుని సీరియస్ గా చూస్తున్నాడు. ఇక ఇత్తడి ఎవరికైందో ఇంత టపా చదివాక మీకు ప్రత్యేకంగా చెప్పఖ్ఖర్లేదు కదా.. కాలర్ పుచ్చుకుని లేపి "ఎదవా కాలేజ్ లో దింపి అరగంట కూడా కావడం లేదు అప్పుడే సినిమానా....." అంటూ వీర ఉతుకుడు ఉతికేశారు ఆ హాల్లోనే...

మొత్తం చదవండి

హాస్టల్ - 4 (పరోఠాల బిజినెస్)

మా కాలేజ్ విజయవాడ కు దగ్గరలో బందరు వెళ్తుంటే ఈడ్పుగల్లు అనే గ్రామానికి ఒక కిలోమీటర్ ఇవతల ఉంటుంది. అంటే మేమున్న ఏరియాని కూడా ఈడ్పుగల్లు అనే అనేవారు. మాకు ఒక నాలుగైదు కిలోమీటర్ల దూరం లో బందర్ రోడ్డు లోనే విజయవాడ వైపు గంగూరు అనే ఊరుండేది. అక్కడ మా కాలేజ్ కన్నా కాస్త మంచి పేరున్న నలంద రెసిడెన్షియల్ కాలేజ్ ఉండేది. దానికన్నా ముఖ్యంగా గంగూరు బస్టాప్ దగ్గర ఒక ధాభా ఉండేది, దాని పేరేంటో గుర్తు లేదు కానీ మేమంతా దాన్ని గంగూరు ధాభా అనే పిలిచేవాళ్ళం. అక్కడ పరోఠాలు చాలా బాగుండేవి.పరాఠాలు అంటే నార్త్ ఇండియన్ ఆలూ పరాఠా, మేతీ పరాఠా, గోభీపరాఠా లాంటి సాథారణమైన పరాఠాలు కాదు. అసలు సిసలు కేరళ పరోఠాలు, పొరలు పొరలుగా ఉండి షేరువా తో కలిస్తే అత్యద్భుతమైన రుచిని తమ సొంతం చేసుకున్న పరోఠాలు అనమాట.

మా కాలేజ్ లో ప్రతి ఆదివారం ఉదయం పరీక్ష పెట్టేసి, అదయ్యాక పన్నెండు గంటలకి లంచ్ చేసాక బయటకి వదిలేవారు. వెళ్ళేప్పుడు గేట్ దగ్గర రిజిస్టర్ లో సంతకం చెసి అదేరోజు సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా తిరిగి వచ్చేయాలి. దగ్గర లో ఊర్లున్న వారు అంటే మా నరసరావుపేట గంటన్నరే కాబట్టి నాలాంటి వాళ్ళు ఊరు వెళ్ళి తిరిగి సోమవారం ఉదయం క్లాసు ల టైం కి వచ్చేసే వాళ్ళం. కాస్త దూరంగా ఉండే వాళ్ళు అలానే ఇంటి మీద ఆట్టే బెంగ లేని జనాలు బేవార్సు గా విజయవాడ సిటీ లోనో కంకిపాడు విలేజ్ లోనో తిరిగేసి ఒకటీ అరా సినిమాలు చూసేసి సాయంత్రానికి తిరిగి వచ్చేవారు. అలా ఔటింగ్ ఇచ్చిన సంధర్భంలో నలందా లో చదువుతున్న ఫ్రెండ్స్ ద్వారా అనుకుంటాను మా కాలేజ్ వాడెవడో ఆ ధాబా లోని పరోఠాల రుచి పట్టుకున్నాడు. అంతే అది మా కాలేజ్ లో కాస్త ఏక్టివ్ గా ఉండే ఒకరిద్దరికి అంటించాడు. అసలే హాస్టల్ తిండి మరి రుచికరమైన పరోఠాలు దొరుకుతుంటే ఎవరు వదిలేస్తారు చెప్పండి.

నాకు పరోఠాలు పార్సిల్ తెచ్చుకుని తినడం కన్నా హోటల్లో తినడమే బోలెడంత ఇష్టం. అసలు కేరళ పరోఠాలు తినడం ఓ ఆర్టు, అక్కడక్కడా కర కర లాడుతూ గట్టిగా, అక్కడక్కడా మెత్తగా పొరలు పొరలు గా పొగలు గక్కే పరోఠాను అరిటాకు వేసిన ప్లేట్ లో అరిటాకు పై పెట్టి పక్కన ఒక గిన్నెలో షారువా, గుండ్రని చక్రాల్లా కోసిన ఉల్లిపాయ ముక్కలు, చిన్న నిమ్మచెక్క ఇవన్నీ తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టగానే జీహ్వ జివ్వున లాగేస్తుంది. నిమ్మ చెక్క ని పరోఠాపై పిండి ఆ వేడికి కమ్మటివాసనలు వెదజల్లుతుంటే వాటిని ఆస్వాదించేసి. ఆపై కాస్త మెత్తని పరోఠా ముక్కని తుంచి షారువాలో ముంచి తీసి నముల్తూ ఓ చిన్న ఉల్లిపాయ ముక్కని కసుక్కుని కొరికి దాన్తో పాటు నమిలేస్తే సూపరు. ఆపై కాస్త గట్టి పడిన పరోఠాముక్కలని షారువా కప్ లో వేసి నానేసి ఆపై తింటే ఆహా ఆ మజానే వేరు :-) నేను ఇలా ఆస్వాదించడానికే ధాబాలో తిండానికి ఇష్టపడేవాడ్ని.

ఇక్కడ నాకు నచ్చిన ఇంకో ఐటం బోన్లెస్ చికెన్ పలావ్, మాములు మన హైదరబాద్ పారడైజ్ బిర్యానీ లా ఘాటైన మసాలాలు దట్టించకుండా అతి తక్కువ మసాలాతో కమ్మని పలావ్ రైస్ సగం ప్లేట్ నిండుగా పెట్టి దాని పైన కమ్మగా వండిన బొన్లెస్ చికెన్ కర్రీ పరిచేవాడు. మసాలా నిండిన చికెన్ తప్ప మరో కూర ముక్క కానీ ఉల్లిపాయ ముక్క కానీ తగలదనమాట బహు కమ్మగా ఉండేది లెండి దాని రుచి. ఈ రెండిటి కోసం నేను ధాబాకు వెళ్ళి తినే వాడిని ఔటింగ్ కు వెళ్ళినపుడు అపుడపుడు. సహజంగా నేను ఆదివారం ఔటింగ్ సమయంలో నరసరావుపేట్ వెళ్ళిపోయే వాడ్ని కనుక మధ్యలో నే పుచ్చుకునే ఔటింగ్ లను ఇలాంటి పనులకు ఉపయోగించుకునే వాడ్ని.
 

ఇక ఆ ధాబాలో ఒక పేద్ద సైజు పరోఠా, చిక్కని కమ్మటి షారువా, చిన్న నిమ్మచెక్క, నాలుగు ఉల్లిపాయలు మొత్తం కలిపి నాలుగు రూపాయలకు ఇచ్చేవాడు. మా వాళ్ళు నైట్ స్టడీ అవర్ అయ్యాక పదిగంటల టైం లో కాలేజ్ వెనక ప్రహరీ గోడ మీద నుండి చెఱుకు తోటలోకి దూకి దాని నుండి మెయిన్ రోడ్ మీదకు వచ్చి, లారీ ఏదైనా పట్టుకుని గంగూరు వెళ్ళి పార్సిళ్ళు పట్టుకు వచ్చేవారు. ఈ ప్రయత్నాల్లో ఒకోసారి భారీ దెబ్బలే తగిలించుకునే వారు, మరి అంత రిస్క్ తీసుకుంటున్నారు కదా అందుకని వాళ్ళు ఒకో పరాఠా అయిదు రూపాయలకు అమ్మే వాళ్ళు. అదేకాక వీళ్ళు ఒకో సారి ముఫ్ఫై కి తగ్గకుండా ఒకోసారి నలభై యాభై పరోఠాలకౌ ఆర్డర్ లు కూడా తీసుకు వెళ్ళడంతో ఆ ధాబా వాడు వీళ్ళకి ఫ్రీగా పరోఠాలు పెట్టడమే కాకుండా టోకున కాస్త డిస్కౌంట్ కూడా ఇచ్చేవాడు. అవన్నీ మా వాళ్ళకు లాభాలనమాట.

అలా మెల్లగా చెఱుకు తోటని వదిలేసి పరోఠాల పై పడ్డారనమాట మా కుర్రాళ్ళు, అయితే చెఱుకు తోట విషయం లో లాగా ఇందులో దెబ్బలు తినాల్సిన అవసరం రాలేదు ఎందుకంటే వార్డెన్లు కూడా తెప్పించుకునే వాళ్ళు, అదీకాక అందరికీ లాభాలే కానీ నష్టపోయిన వాళ్ళు ఎవరూ లేరు కాబట్టి అనుకుంటా ఏ విధమైన ఇబ్బందులు లేకుండా దిన దిన ప్రవర్థమానమై మేమున్నన్నాళ్ళు పరోఠాల బిజినెస్ వర్ధిల్లింది.

మొత్తం చదవండి

హాస్టల్ - 3 ( చెఱకు తోట )

మా కాలేజ్ బిల్డింగ్ పొడవుగా ఉండేది మొత్తం నాలుగు అంతస్థులు. ఈ పక్కన ఫోటోలో ఉన్నది మాకాలేజే :-)  కింది ఫ్లోర్ లో హాస్టల్ రూంస్ పై ఫ్లోర్స్ లో కొన్ని క్లాస్ రూంస్ మరియూ హైస్కూలు క్లాసులు జరిగేవి వాటికి పైన డాబా మీద ఒకవైపు వరుసగా మా క్లాస్ రూములు వాటికి ముందు బోలెడంత ఖాళీ స్థలమూ ఉండేది. పగలు రూముల్లో క్లాసులు జరిగితే ఉదయం సాయంత్రం ఆ ఆరుబయట డాబా మీద స్టడీ అవర్ జరిగేది. మొదట్లో కిందే కూర్చునే వాళ్ళం డాబా చుట్టూ నాలుగడుగుల ఎత్తు పిట్ట గోడ ఉండేది. పైన ఆర్చిల్లా కనబడుతున్నాయ్ కదా అవి నా ఫస్టియర్ లాస్ట్ లో కట్టారు లేండి. ఒక రోజు రాత్రి స్టడీ అవర్ లో ఎనిమిది గంటల సమయంలో ఆ గోడ వెంబడి కూర్చొని చదువుకుంటూ మధ్యలో ఎందుకో తలఎత్తి అవతలకి పొలాల వైపు చూశాను. దూరంగా ఎకరాలకి ఎకరాలు తగలబడి పోతూ కనిపించాయి ఫారెస్ట్ ఫైర్ అంటారు అలా చేలల్లో కూడా ఏదో పేద్ద అగ్నిప్రమాదం ఏర్పడింది కాబోలు ఇపుడు అది అంతా పాకి చుట్టు పక్కల పొలాలు అన్నీ తగలబడి అలానే మా కాలేజ్ కూడా తగలబడి పోతుందేమో అని సందేహం వచ్చింది. ఎవర్నన్నా అడుగుదామంటే వార్డెన్ తో పాటు ఏఓ ప్రభాకర్ గారు కూడా అటు ఇటు తిరుగుతున్నారు. ఇపుడు పక్క వాడితో మాట్లాడుతూ దొరికిపోతే మక్కెలిరగతంతారు. అయినా నించుని ఉన్నారు కదా వాళ్ళకు కూడా అవి కనపడుతుంటాయ్ కదా మరి ఎందుకని వాళ్ళేం మాట్లాడటం లేదు అని నాలో నేను అనుకుని ఆ మంటల వైపు ఒక కన్నేసి క్షణానికో మారు పక్కలకి పాకాయేమో గమనిస్తూ కాసేపు గడిపాను. కానీ అశ్చర్యంగా గిరి గీసినట్లు ఒకే చోట ఆగకుండా మండుతున్నాయ్ తప్ప ఎటూ కదలట్లేదు అనిపించింది. కాసేపటికి భయం స్థానాన్ని కుతూహలం ఆక్రమించింది.

ఆ తర్వాత ఎవర్ని దాని గురించి అడిగినా అదో పేద్ద కధ అని చెప్పేవారే కాని అసలు కథేంటో చెప్పేవారు కాదు. చివరికి నే తెలుసుకున్నది ఏమిటంటే... మా కాలేజ్ విజయవాడ దగ్గరలో ఉన్న ఈడ్పుగల్లు లో ఉందని ముందే చెప్పుకున్నాం కదా. అది కూడా ఊరు చివర్లో పొలాల మధ్య లో ఉండేది. ఉయ్యూరు షుగర్ ఫ్యాక్టరీ పుణ్యమా అని మా చుట్టు పక్కల ఆ ఏరియాలో అంతా చెఱకు పంట ఎక్కువగా వేసే వారు.. చెఱకు కోసేసాక దాని చివర ఉండే ఆకులూ, చెత్తా, చెదారం అన్నీ చేనులోనే తగలపెట్టేస్తారుట అదంతా తర్వాత వేసే పంటకు మంచి ఎరువుగా ఉపయోగపడుతుందట అందుకనే అవన్నీ కావాలని రగిలించిన మంటలు అని అటు ఇటు పాకకుండా తగు జాగ్రత్తలు తీసుకుని తగల బెడతారనీ మనకొచ్చిన ప్రమాదమేమీ లేదని తెలుసుకుని స్థిమిత పడ్డాను. మా కాలెజ్ వెనకాలే గోడకి ఆనుకుని ఒక ఎకరం చేను ఉండేది. సరిగా నేను చేరిన సంవత్సరమే మా కాలేజ్ పక్కన చేనులో చెఱకు పంట వేసుకున్నాడు ఆ రైతు. మా కాలేజ్ మొదలయ్యే సరికి పంట మంచి ఏపుగా ఎదిగి చక్కని చెఱుకులు నోరూరిస్తూ ఉండేవి. ఇక మా కోతి మూక భారిన పడకుండా వాటిని ఏడడుగుల ప్రహరీ గోడ ఏమాత్రం కాపాడ గలదు చెప్పండి. ఆ ప్రహరీకి పైన ఉన్న పదునైన గాజు పెంకులు సైతం ఏమాత్రం ఆపలేకపోయేవి.

అసలు చెఱకు తో నా ప్రణయం ఈనాటిది కాదు మొదటి సారి కోటప్ప కొండ తిరునాళ్ళలో మొదలైంది. ఆరోజు నుండీ ఈ రోజు వరకు ఆ ప్రేమ దిన దిన ప్రవర్ధమానమౌతున్నదే కానీ కొంచెం కూడా తగ్గలేదు. మా ఊరు తిరునాళ్ళకు అప్పట్లో ఎక్కడ నుండి తెప్పించే వారో కానీ చెఱకు గెడలు భలే ఉండేవి. నిలువెత్తు పెరిగి నిలువెల్లా నల్లగా నిగనిగలాడుతూ ఆభరణాల్లా కణుపుల దగ్గర మాత్రం తెల్లగా మెరిసిపోతూ చూడటానికే అధ్బుతంగా ఉండేవి. ఇక వాటిలో ఒక మాంచి గడలు ఒక రెండు మూడు నాన్న ఎన్నుకుని వాడికి చెప్పగానే వాడు పదునైన కొడవలితో వాటిని ముక్కలు కొడుతుంటే.. కొడవలి జారుతుందమ్మా అని నన్నో మూడు అడుగులు దూరంగా నించో బెట్టేవారా అయినా అంతదూరం రసం చిమ్మి ఎగిరి వచ్చి మీద పడేది దానికి తోడు కమ్మని వాసన కూడా చుట్టు ముట్టేది. ఇక ఆ ముక్కలని పొడవాటి ఆకుతో కట్టకట్టించుకుని ఎప్పుడెపుడు ఇంటికి చేరతామా అని ఎదురు చూసే వాడ్ని.

ఇక ఇంటికి వచ్చాక చెత్త వేయడానికి ఎదురుగా ఒక న్యూస్ పేపర్ పరచుకుని, మఠంవేసుకు కూర్చుని. చెఱకు ఒక చివర కచక్ మని కొరికి సర్ర్‍ర్‍ర్ర్ మంటూ చప్పుడొచ్చేలా ఒకేసారి 3-4 కణుపులు మీదుగా ఊడొచ్చేలా చెక్కును లాగేసి. ఆ క్రమంలో దానికి ఎక్కడైనా ఎక్కువ కండ పట్టిందేమో చూసుకుని ఒక వేళ పడితే దాన్ని కూడా నమిలేసి, రసం పీల్చేసి, అలా చెఱకు అంతా ఒలిచాక ఓ చివర ఒక లావుపాటి ముక్కను కొరికి దవడ పళ్ళ మధ్యలో పెట్టి గాట్టిగా ఒక సారి నొక్కగానే... నా సామిరంగా... పళ్లమధ్య నుండి చెఱకురసం దాని కమ్మదనం ఒక్కో చినుకులా రాలి, నదులుగా మారి, వరదలై పొంగి ప్రవాహమై నాలుకపై టేస్ట్ బడ్స్ ని నిలువెల్లా ముంచెత్తుతుంటే... ఆహా... ఆ ఆనందం అనుభవించాలే కానీ మాటలలో చెప్పతరమా...

మరి అలాంటి చెఱుకులు ఏపుగా పెరిగి తాజాగా ఉన్న తోటలో నుండి తెంపుకు వచ్చి తినడం అంటే ఏఓ లు వార్డేన్ల మీద ఉన్న భయం ఏమాత్రం ఆపగలదు చెప్పండి. మేము కాలేజి లో చేరిన నెల లోపే ఒక ఉదయం 8 గంటల ప్రాంతంలో బిల్డింగ్ బయట ముఖద్వారం దగ్గర మా ఏఓ ప్రభాకర్ గారు నిలబడి తన గంభీరమైన కంఠస్వరం తో "రేయ్.. అందరూ బయటకి రండ్రా.." అని ఒక్క అరుపు అరిచారు. అంతే దెబ్బకి మంట పెడితే కలుగుల్లోనుండి బయటపడ్డ ఎలుకల్లా భయం భయం గా బిల బిల మంటూ అందరం బయటకి అసెంబ్లీ ఏరియాకి వచ్చి నిలుచున్నాం. ప్రభాకర్ గారు స్టాఫ్ కొందరు వార్డెన్లూ మరి కొందరు కొత్త వ్యక్తులు లోపలకి మా రూముల వైపుకి వెళ్ళారు. అందరం ఏమై ఉంటుందా అని గుస గుసలాడుకోవడం మొదలెట్టాం.. ఇంతలో మా బిబిసి గాడు మోసుకొచ్చిన వార్త ఏంటంటే "పక్కన చెఱుకు తోట వాళ్ళు కంప్లైంట్ ఇచ్చాడుటరా మనవాళ్ళు రాత్రి గోడదూకి తోటలో నానా వీరంగం వేశారుట" అని.

కాసేపటికి లోపలికి వెళ్ళిన మా స్టాఫ్ కొన్ని బక్కెట్లు రూం బయట పెట్టారు ఆ రూముల వాళ్ళని లోపలిక్ పిలిచారు. ఏమిటా ఆ బక్కేట్ల ప్రత్యేకత అని చూస్తే రాత్రి గోడదూకి చెఱుకులు కోసుకొచ్చిన బ్యాచ్ చక్కగా తినేసి ఆ పిప్పి ఎక్కడ పడేయాలో అర్ధంకాకో బద్దకించో చక్కగా బక్కేట్ల నిండుగా నింపి ఎవడు చూడొచ్చారు లే అన్నట్లు వాళ్ళ  మంచాల కిందే దాచేశారు :-) అలా దొరికి పోయారనమాట. పాపం ఆ తోటతను సార్ వీళ్ళు తినేది రెండు పాడు చేసేది బోల్డు విత్తనం కోసం వేసిన పంటంతా తొక్కి ఎందుకు పనికి రాకుండా చేస్తున్నారు మాకు బోల్డు నష్టం వస్తుంది అని గోల. ప్రభాకర్ గారు ఏదో సర్ది చెప్పి పంపేశారు. ఇంకోసారి ఇలా చేస్తే తాటతీస్తాను అని చెప్పి మాకందరికీ వార్నింగ్ ఇచ్చారు. ఆ తర్వాత మా వాళ్ళంతా బుద్దిగా ఉన్నారు అని మీరు భ్రమ పడుతున్నారా :-) కాస్త బద్దకం మాత్రం వదిలించుకున్నారు. ఎలా అంటే శుబ్రంగా తినేసి మా బిల్డింగ్ కి కాస్త దూరంగా ఆ పిప్పి అంతా తిరిగి వాళ్ల తోటలోనే పారవేయడం మొదలెట్టారనమాట :-) పాపం ఆ రైతు ఒకటి రెండు సార్లు కంప్లైంట్ ఇచ్చి విసుగొచ్చి ఇక మానుకున్నాడు.

మా వాళ్ళు కూడా మెల్లగా చెఱుకు తోట మీద దాడి తగ్గించారులెండి తర్వాత తర్వాత. ఎందుకనో అంటారా.. చిన్న పిల్లల్లా ఇంకా తీయని చెఱుకు లు ఏం తింటాం ప్రస్తుతం మనం కుర్రాళ్ళం కదా మాంచి కారం కారంగా ఏదైనా తినాలి అని పరోఠాల వెంట పడ్డారు లెండి అందుకు. ఆ పరోఠాల కథ కమామిషు ఏమిటో త్వరలో తరువాయి భాగంలో చెప్తాను, అంతవరకూ శలవ్ :-)

మొత్తం చదవండి

లీడర్ & ఏ మాయ చేసావె

ఈ రెండు సినిమాల గురించే ఎందుకు చెప్తున్నాను అంటే ఈ మధ్య కాలం లో నేను చూసినది ఈ రెండు సినిమాలనే.. ఇంకా రెండు సినిమాల్లోనూ ఏదో చెప్పాలి అని మంచి ప్లాట్ తో సినిమా మొదలు పెట్టి ఏం చెప్పాలో అర్ధం కాక మాములు గా వదిలేసినట్లు అనిపించింది. రెండూ కూడా గొప్ప సినిమాలు కాకపోయినా ప్రోత్సహించదగిన మంచి ప్రయత్నాలు. రెండు సినిమాల దర్శకుల పై నాకు కొన్ని అంచనాలు ఉన్నాయి. అన్నిటికన్నా మించి ఈ రెండు సినిమాలు డైలాగ్ బేస్డ్ సినిమాలు, ఈ సినిమాలను వినాలి, మనసుపెట్టి చూడాలి, పాత్రల స్వభావాలను కాస్తయినా అర్ధం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి అపుడే సినిమాను మరింత ఆస్వాదించగలం. తెలుగులో ఈ అవసరాన్ని కల్పించే సినిమాలు వేళ్ళపై లెక్క పెట్టచ్చేమో. డ్యుయట్ లు, ఫైట్లు, వీరోచితమైన డైలాగులు, రక్తాలు, చంపుకోవడం, వెకిలి హాస్యం, ఓవర్ యాక్షన్ ల జోలికి పోకుండా చేసిన వైవిధ్యమైన ప్రయత్నం. మరో మెచ్చుకోతగిన అంశం మాంచి సినీ నేపధ్యం గల ఇద్దరు హీరోలలో ఒక హీరోకి మొదటి సినిమా అయితే మరో హీరోకి రెండో సినిమా. సొంత తెలివి తేటలో ఎవరి ప్రోత్సాహమో తెలియదు కాని ఇటువంటి సినిమాలు ఎంచుకోవడం మంచి పరిణామం.

లీడర్ సినిమా చివరలో అమ్మ పాత్ర తన కొడుకు తో ఇలా అంటుంది "నువ్వు లీడర్ అవ్వాలనుకున్నానే కానీ పొలిటీషియన్ కాదు రా" అని. శేఖర్ ఈ డైలాగ్ తో తనకి క్లారిటీ ఉంది అని నిరూపిస్తాడు కానీ సినిమా అంతా పొలిటీషియన్ అవడం ఎలాగో చూపిస్తాడు చివరి పది నిముషాలు మాత్రమే హీరో లీడర్ అవడానికి చేసిన ప్రయత్నాలను అది కూడా మాంటేజ్ షాట్ లో చూపిస్తాడు. అటుదిటు ఇటుదటు చేసి ఉంటే సినిమా ఇంకా బాగా వచ్చేదేమో, కనీసం క్రిటిక్స్ మూవీ గా అన్నా నిలిచేదేమో అనిపించింది నాకు. బహుశా ఏది చేయద్దు అనేది చూపిస్తే ఏది చేయాలి అన్నది అసలైన నాయకులే నిర్ణయించుకుంటారు లే అని వదిలేశాడేమో. కానీ బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ పవర్ ఫుల్ షాట్స్ తో హీరోయిజాన్ని ఎస్టాబ్లిష్ చేయడం లో సఫలమయ్యాడనే చెప్పచ్చు. రామానాయుడు గారిలాంటి బ్యాక్ గ్రౌండ్ ఉన్న రాణా ఇటువంటి కధను ఎన్నుకోవడం కూడా అభినందనీయం. ఇతను ఈ సినిమాకో పెద్ద ప్లస్ కొత్త నటుడు అన్నట్లు కనిపించలేదు. హైట్ తో పెర్ఫార్మెన్స్ తో అందరి మతులు పోగొట్టేశాడు, అలా చేసేలా చేశాడేమో శేఖర్. అలానే ఇతని కంఠస్వరం, తెలుగు ఉఛ్చారణ కూడా ఆ పవర్ తీసుకు రావడానికి దోహదం చేశాయి. ముఖ్య విలన్ ధనుంజయ్ గా చేసిన సుబ్బరాజు కూడా మంచి ఎంపిక ఇతనికి హర్షవర్ధన్ కూ కూడా మంచి పాత్రలు దొరికాయి. మొత్తం మీద ఆకట్టుకున్న సినిమా.

లీడర్ కు హీరో ప్లస్ అయితే ఏ మాయ చేసావె కు హీరో పెద్ద మైనస్ :-) అభిమానులు నన్ను తప్పు పట్టవద్దు. పాత్ర పరం గా మరో నటుడిని ఎన్నుకుని ఉంటే మరింత బాగా వచ్చేదేమో సినిమా అనిపించింది. ఇక హీరోయిన్ జెస్సీ రాక్స్, ఈ అమ్మాయి చాలా బాగుంది. తనలో ఏం లేదమ్మా మాములు అమ్మాయే కాకపోతే ఈ సినిమాలో బాగా చూపించారు అన్నారెవరో.. మేబీ.. అది నిజమే అయి ఉండచ్చు ఆ అమ్మాయి ఎవరో కూడా నాకు తెలీదు నాకు నచ్చింది ఏం మాయచేసావే లో జెస్సీ అంతే. తన వాయిస్ కూడా తన కన్ఫ్యూజ్డ్ స్వభావానికి తగ్గట్లుగా సరిపోయింది అనిపించింది. సినిమాలో చెప్పినట్లు అమ్మాయిలందరిదీ కాంప్లెక్స్ మెంటాలిటీ అబ్బాయిలందరిదీ సింపుల్ మెంటాలిటీ అని నేను చెప్పడం లేదు, నిజ జీవితం లో అమ్మాయిల్లో క్లారిటీ ఉండి సింపుల్ మెంటాలిటీ ఉన్న వాళ్ళుండచ్చు అలానే అబ్బాయిలు విపరీతమైన ఆలోచనలతో కాంప్లికేట్ చేసుకునే వాళ్ళు ఉండచ్చు, కానీ ఇటువంటి ఒక కాన్ఫ్లిక్ట్ తో సినిమా చేయాలనే ఐడియా నాకు బాగా నచ్చింది. ప్రొడక్షన్ వాల్యూస్ రి విజువల్స్ కూడా సినిమాను ఎంజాయ్ చేయడం లో తోడ్పడతాయి.

రెండు సినిమాల్లోనూ హాస్య నటుల పై ఆధారపడకుండా ముఖ్య పాత్రలతోనే కాస్త హాస్యాన్ని పండించడం నచ్చింది :-) ఏ మాయ చేసావే లో హీరో సీరియస్ గా చేసే నటన మరియూ మూవ్ మెంట్స్ తో మనం బోల్డు నవ్వుకోవచ్చులెండి అది వేరే విషయం. కానీ మొదటి సినిమా జోష్ తో పోలిస్తే ఈ సినిమాలో ఇతను చాలా బెటర్. కొన్ని సీన్స్ కోసం సినిమాలో ఫీల్ కోసం ఖచ్చితంగా ఈ రెండు సినిమాల డివిడి లు నా లైబ్రరీలో చోటు సుస్థిరం చేసుకున్నాయి. అందుకే ఈ పరిచయం.

మొత్తం చదవండి